ตอนที่ 30 อิสรภาพ
ชื่อเหิงคาบบัตรผ่านที่ลู่อวี่เพิ่งมอบให้ ใช้จะงอยปากแตะเครื่องอ่านตรงประตูนิรภัยของเขตสังเกตการณ์ พอมีเสียง «ติ๊ด» ดังขึ้น ประตูโลหะผสมบานหนักก็เลื่อนเปิดออกตรงหน้า
เขายืนอยู่ตรงกรอบประตู เท้าข้างหนึ่งเหยียบกระเบื้องทางเดิน ส่วนอีกข้างยังอยู่บนแท่นหินไหม้เกรียมในเขตสังเกตการณ์ ก่อนกางปีกออกแล้วยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน
ปีกสีแดงชาดแผ่ออกใต้แสงไฟทางเดิน ขนปีกแต่ละเส้นทอประกายแดงทองดุจลาวาหลอมละลาย ขนหางทอดยาวลากอยู่ด้านหลัง ปลายขนกรีดผ่านอากาศจนเกิดไอร้อนแผ่วเบา กลิ่นอายของอิสรภาพ
เขาถูกขังอยู่ในเขตสังเกตการณ์มานานกว่าสามเดือน แม้ระหว่างนั้นเย่ถังจะคอยป้อนอาหารเลิศรสกับขนมหวานสารพัดให้ แต่ความรู้สึกที่ได้ออกมาเดินเล่น อยากไปไหนก็ไปได้นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เขาหุบปีก ไม่ได้ตรงไปยังเขตพักอาศัย แต่เลี้ยวไปอีกทาง เดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ไปหยุดหน้าห้องสังเกตการณ์หมายเลข 3
หลิงโส่วยืนอยู่บนคอนไม้ คาบสารอาหารประจำวันไว้ในปาก เขายังไม่ได้บิดฝาออก เพราะกำลังรวบรวมกำลังใจอยู่นานเพื่อโน้มน้าวตัวเองให้กลืนเจ้าของเหลวข้นหนืดหลอดนี้ลงไป แล้วเขาก็เห็นชื่อเหิง
นกไฟตัวนั้นยืนอยู่นอกกำแพงกระจก ขนทั่วตัวฟูฟ่องดูมีชีวิตชีวา คาบบัตรผ่านสีดำไว้ในปาก ดวงตาสีแดงชาดเต็มไปด้วยความสะใจอย่างไม่คิดปิดบัง ดวงตาเหยี่ยวของหลิงโส่วกวาดจากบัตรผ่านในปากชื่อเหิงไปยังทางเดินด้านหลัง ซึ่งทอดยาวสู่โลกแห่งอิสรภาพ รูม่านตาหดลงเล็กน้อย