บทที่ 38 ชดใช้เงินมา ไม่อย่างนั้นฉันจะคิดบัญชีกับคุณ
เสอชิงทรุดนั่งอยู่บนพื้นโลหะเย็นเฉียบในทางเดิน แผ่นหลังแนบชิดกำแพง รูม่านตาแนวตั้งหดเล็กลงเป็นเส้นบางเพราะความหวาดกลัว สายตาของเขากวาดมองคนตรงหน้าไปมาอย่างลนลาน
ชื่อเหิงยังคงกอดเย่ถังร้องไห้ หลิงโส่วยืนพิงกำแพง มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ส่วนจิ่งเหยาที่อยู่หลังกำแพงกระจกจ้องเขาเขม็งด้วยดวงตาสีอำพันของเสือ ลู่อวี่ยืนอยู่ไม่ไกล ค่อย ๆ เคาะสมองกลอย่างไม่รีบร้อน ขณะที่ในสระน้ำตรงปลายทางเดิน เงือกตนนั้นลอยอยู่บนผิวน้ำ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองมาทางนี้อย่างเย็นชา ผ่านกำแพงกระจกสำหรับสังเกตการณ์
「นี่... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมนะ...」 เสียงของเสอชิงสั่นเครือ เสียงขู่ฟ่อที่ท้ายประโยคกลายเป็นเสียงแผ่วเบาน่าสงสาร 「ผมเป็นแค่คนวิ่งธุระ เรื่องของตระกูลเย่ ผมไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นหรอก...」
「คุณเป็นคนของตระกูลเย่ แล้วจะไม่เกี่ยวได้ยังไง?」
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคยดังก้องขึ้นในทางเดิน ไม่ใช่ชื่อเหิง ไม่ใช่หลิงโส่ว ไม่ใช่ลู่อวี่ และยิ่งไม่ใช่จิ่งเหยา เย่ถังเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของชื่อเหิงเล็กน้อย ดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตามองไปยังทิศทางที่เสียงดังมา
โยวเลี่ยแปลงร่างเป็นมนุษย์แล้ว
ผมยาวสีเงินปนเทาทิ้งตัวลงข้างบ่า ใบหน้าคมเข้มเย็นชา ดวงตาสีเทาอมฟ้าลุกโชนด้วยโทสะเย็นเยียบ เขาสูงกว่าชื่อเหิงเกือบครึ่งศีรษะ ไหล่กว้างเอวสอบ เรือนร่างกระชับแข็งแรง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับดาบทหารที่ชักออกจากฝักแล้ว
เขาเดินผ่านชื่อเหิงไป ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง ทุกก้าวแผ่แรงกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของหมาป่าสีเทาระดับ SS ก่อนจะหยุดตรงหน้าเสอชิง แล้วก้มมองงูหน้าด้านเฒ่าที่นอนแผ่อยู่บนพื้น จากนั้นก็ยื่นมือออกมา ใช้นิ้วทั้งห้ากำท้ายทอยเสอชิง แล้วหิ้วร่างเขาขึ้นมาทั้งตัวราวกับหิ้วลูกไก่