บทที่ 72 ชีวิตของโยวเลี่ยทุกข์ระทมเกินมนุษย์
ชีวิตของโยวเลี่ยในเขตเหนือ มีเพียงสี่คำที่ใช้อธิบายได้—ทุกข์ระทมเกินมนุษย์
คำสั่งทหารที่จิ่งเหยาออกด้วยตนเองนั้นใช้ถ้อยคำสวยหรูเต็มไปด้วยเหตุผล: พลตรีโยวเลี่ยแห่งเผ่าหมาป่าสีเทาละทิ้งหน้าที่มาหลายเดือน เพื่อฟื้นฟูระเบียบวินัยทหารและใช้เป็นเยี่ยงอย่าง จึงให้กลับเข้าประจำหน่วยทันทีเพื่อเข้ารับการฝึกฟื้นฟูอย่างเข้มข้น ต้องขัดเกลาทักษะงานทหารที่เริ่มฝืดมือให้กลับคืนสู่จุดสูงสุดโดยเร็ว
พูดง่าย ๆ ก็คือใช้อำนาจส่วนตัวแก้แค้น ในเมื่อเขากินอาหารฝีมือเย่ถังไม่ได้ หมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบ
ฟ้ายังไม่ทันสาง โยวเลี่ยก็ถูกเรียกให้ลุกไปตรวจแนวป้องกันชายแดนเขตเหนือ พอตรวจเสร็จยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก ก็ถูกเรียกไปก่อกำแพงเมืองส่วนที่ถูกสัตว์กลายพันธุ์พุ่งชนจนพัง
หลังจากก่อกำแพงเสร็จ มือยังเปื้อนฝุ่นโคลน ก็ถูกลากไปเข้าประชุมยุทธวิธีอีก โยวหมิงแจกเอกสารสรุปแผนการรบให้เขาวิเคราะห์ทีละฉบับกว่าสิบชุด พอวิเคราะห์เสร็จก็ยังต้องส่งรายงานเป็นลายลักษณ์อักษร
ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่เขายังอยู่ระดับ S ทำงานหนักขนาดนี้ทั้งวันคงเหนื่อยจนฟุบ แต่ตอนนี้เขาอยู่ระดับ SS การใช้แรงแค่นี้ยังไม่ต่างจากการวอร์มอัป
โยวหมิงพิงกำแพงห้องประชุม มองน้องชายทำภารกิจทั้งหมดได้อย่างคล่องแคล่ว สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย กระทั่งยังหาเวลาไปเสริมแนวป้องกันเพิ่มอีกช่วงหนึ่ง แววตาสีเทาอมฟ้าฉายประกายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
เขากับจิ่งเหยาสบตากัน ความเข้าใจที่ไม่ต้องเอ่ยคำใด ซึ่งเกิดจากผู้บัญชาการระดับสูงสุดของจักรวรรดิ ได้ก่อตัวขึ้นในทันที—เพิ่มงานต่อไป
จิ่งเหยาโยนคู่มือฝึกทหารใหม่กองหนึ่งให้เขาอีก บอกให้ตรวจแก้ให้เสร็จภายในวันนั้น ส่วนโยวหมิงก็เพิ่มแผนผังการวางกำลังประจำปีของแนวป้องกันเขตเหนือ โดยกำหนดให้ส่งร่างแรกในวันรุ่งขึ้น