【แวะเช็กอินที่นี่แล้วจะร่ำรวย! ใครเช็กอินแล้ว ต่อไปต้องมีเงินทองไหลมาเทมาไม่ขาดสายแน่นอน!】
——
ปี 1975 ฤดูหนาวปีนั้นหนาวเหน็บเป็นพิเศษ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาตามถนนมีเพียงประปราย ต่างห่อตัวมิดชิด ข้างทางมีหิมะกองทับถมหนาเป็นชั้น
ขณะนั้น ที่บ้านตระกูลซู
“น้องสาว ไม่ต้องห่วงนะ พี่จัดการเส้นสายทางฮ่องกงไว้เรียบร้อยแล้ว รอทุกอย่างเข้าที่ พวกเราทั้งครอบครัวก็จะไปใช้ชีวิตสุขสบายที่ฮ่องกงได้แล้ว!”
“เราโตมาด้วยกัน ถึงพี่กับพ่อจะมีเรื่องขัดแย้งกันอยู่บ้าง แต่พี่ก็เห็นเธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ มาโดยตลอด เธอยังไม่เชื่อใจพี่ชายแท้ ๆ คนนี้อีกเหรอ?”
“ใช่แล้ว ถ้าถูกส่งไปใช้แรงงาน พวกผู้ใหญ่อย่างเราก็ไม่เป็นไร แต่ถังถังเพิ่งห้าขวบ จะปล่อยให้แกทนลำบากได้ยังไง? พ่อรู้ว่าก่อนเสียชีวิต พ่อทิ้งของบางอย่างไว้ให้เธอ เดี๋ยวฉันช่วยขายของพวกนั้น พอไปถึงฮ่องกงแล้วก็ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงอีก ดีจะตายไป!”
เสียงอึกทึกดังเข้าหู ชายคนนั้นพูดอย่างร้อนรน แม้จะมีประตูกั้นอยู่บานหนึ่ง แต่เสียงกลับชัดเจนเป็นพิเศษ ซูถังรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง ราวกับมีหินหนักพันชั่งกดทับอยู่ เธอตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมยังมีสติอยู่? แล้วยังได้ยินเสียงอีกด้วย!
เสียงนี้...คุ้นเคยเหลือเกิน! คุ้นเคยจนต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่าน เธอก็จำได้!
เธอฝืนเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้ง สิ่งแรกที่เห็นคือโคมระย้าคริสตัลที่อบอวลด้วยกลิ่นอายยุคสมัย เธอนอนอยู่บนผ้าปูที่นอนไหมเนื้อนุ่ม บนตัวมีผ้าห่มใยไหมเบาราวขนนกคลุมอยู่ ลวดลายกระต่ายปักอยู่บนนั้น ข้างเตียงมีโต๊ะเครื่องแป้งสีขาวนวลแกะสลักลวดลาย ส่วนทางขวาของห้องมีชั้นหนังสือเรียงอยู่แถวหนึ่ง
บนชั้นวางเต็มไปด้วยนิทานหลากหลายเรื่อง เมื่อก่อนแม่จะเล่านิทานให้เธอฟังก่อนนอนเสมอ เสียงของแม่ไพเราะมาก
แต่หลังจากอายุห้าขวบ เธอก็ไม่ได้ยินเสียงแม่อีกเลย จนกระทั่งภายหลัง...
บนโต๊ะเครื่องแป้งยังมีภาพวาดวางอยู่หลายภาพ ลายเส้นบิดเบี้ยวไม่เป็นรูป เมื่อเห็นภาพเหล่านั้น จมูกของซูถังก็พลันแสบร้อน ภาพพวกนี้เป็นภาพที่เธอกับแม่ช่วยกันวาด
ฉากที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคย น้ำตาของซูถังไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันเคยปรากฏในความฝันของเธอนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าปีนั้น...ทุกสิ่งกลับเลือนหายไปตลอดกาล
ซูเจิ้งกั๋วเป็นบุตรบุญธรรมของคุณตา หลังตัดขาดกับคุณตา เขาก็แยกบ้านออกไป พอคุณตาเสียชีวิต ซูเจิ้งกั๋วก็มาหาแม่ ขอให้แม่ขายทรัพย์สินแล้วไปฮ่องกงกับเขา!
สถานการณ์ตึงเครียด แม่หลงเชื่อซูเจิ้งกั๋วและมอบทรัพย์สินที่คุณตาทิ้งไว้ให้เขา ตั้งใจจะพาเธอที่ยังเล็กไปฮ่องกงด้วย แต่ซูเจิ้งกั๋วไม่เคยคิดจะพาพวกเธอไปด้วยตั้งแต่แรก
พอได้ทรัพย์สินมาแล้ว เขาก็คิดฮุบไว้คนเดียว! วางแผนขายแม่ลูกคู่นี้ให้พวกค้ามนุษย์กลางทาง แม่ได้ยินซูเจิ้งกั๋วคุยกับหลินซิ่วเฟิน จึงพาเธอหนีไปทั้งที่ยังเล็ก
แต่ซูเจิ้งกั๋วเตรียมแผนสำรองไว้ตั้งแต่แรก นอกจากจะคิดขายพวกเธอแล้ว ยังโยนความผิดเรื่องยักย้ายทรัพย์สินให้แม่อีกด้วย!
แม่ล่อคนพวกนั้นไปทางอื่น แล้วซ่อนเธอไว้ในวัดร้าง มือของแม่กุมมือเธอไว้แน่น “ถังถัง ไม่ว่าหนูจะเห็นอะไรหรือได้ยินอะไร ก็ห้ามส่งเสียงนะ พอฟ้าสางพรุ่งนี้ ถ้าแม่ยังไม่กลับมา หนูไปหาพ่อที่เขตทหารหนานเต่า ชื่อพ่อของหนูคือจั้นซือถิง จั้นซือถิง! จำชื่อนี้ไว้ให้ดี!”
จากนั้นแม่ก็จากไป ล่อคนกลุ่มนั้นออกไป หลังจากวันนั้น เธอก็ไม่เคยได้พบแม่อีกเลย เธอจดจำชื่อ ‘จั้นซือถิง’ ไว้ขึ้นใจ แต่เด็กหญิงวัยห้าขวบอย่างเธอไม่มีเงินติดตัวสักแดง ในยุคที่แม้แต่จะเดินทางยังต้องมีหนังสือแนะนำ เธอจึงไปไหนไม่ได้ ถูกพวกค้ามนุษย์หมายตาและลักพาตัวไปหมู่บ้านบนเขา เพื่อเป็นเจ้าสาวเด็กให้คนโง่เขลา
เธอพยายามหนี แต่ขากลับถูกตีจนหัก กลายเป็นคนขาเป๋!
พวกมันใช้โซ่สุนัขล่ามเธอไว้ พอเธอหิวจนแทบตายถึงค่อยโยนอาหารให้หนึ่งคำ เพื่อเอาชีวิตรอด เธอทำได้เพียงแย่งอาหารกับสุนัข...
จนกระทั่งอายุสิบขวบ ในที่สุดเธอก็มีโอกาสหนี กลับมาถึงเมืองหลวงถึงได้รู้ว่า...แม่ยังไม่ตายในปีนั้น แม่ตามหาเธอมาตลอด แต่ถูกคนจากคณะปฏิวัติจับตัวไว้
ข้อหายักย้ายทรัพย์สินถูกยัดเยียดให้แม่อย่างแน่นหนา แม่ถูกโกนผม ประจานไปตามถนน และส่งไปใช้แรงงานในชนบท! ถึงคุณตาจะเป็นนายทุนฝ่ายปฏิวัติ แต่ในช่วงเวลาเช่นนี้ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาพัวพัน สุดท้ายแม่จึงถูกส่งไปใช้แรงงาน
แม่ถูกพ่อม่ายชราคนหนึ่งในหมู่บ้านข่มเหงและทารุณ! ทนความอัปยศอดสูไม่ไหว จึงฆ่าตัวตาย!
แม้หลังแม่ตาย คนพวกนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยแม่ไป พวกมันขุดศพแม่ขึ้นมาจัดพิธีแต่งงานกับคนตาย! ทั้งหมดก็เพื่อเงินสิบหยวนเท่านั้น—
แม่ที่รักสวยรักงามมาตลอดชีวิต ตอนตายกลับไม่มีเนื้อดี ๆ เหลืออยู่เลยสักชิ้น! เสื้อผ้าก็ไม่อาจปกปิดร่างกายได้มิดชิด—
เมื่อพ่อของเธอ จั้นซือถิง รู้ข่าว เขาก็สังหารคนที่เคยข่มเหงแม่ แล้วทิ้งอนาคตอันรุ่งโรจน์ของตัวเอง ก่อนจะถูกประหารด้วยการยิงเป้า!
เธอเพิ่งหาทางกลับบ้านเจอเมื่อตอนอายุสิบขวบ แต่กลับได้รู้ว่า...คนที่เธอรักที่สุดทั้งสองคนเสียชีวิตไปพร้อมกันตั้งแต่ตอนเธออายุแปดขวบแล้ว...
เธอไม่รู้ว่าควรไปที่ไหน จึงเร่ร่อนอยู่ข้างนอก ก่อนจะพบอาจารย์ในเวลาต่อมา เขาเป็นนักพรตเต๋า! เธอจึงกราบเขาเป็นอาจารย์!
อาจารย์บอกว่า ดวงชะตาของเธอถูกสับเปลี่ยน
เดิมทีชาตินี้เธอมีดวงชะตาเรียกโชคลาภดุจปลาคาร์ป แต่กลับถูกหมอกดำปกคลุม แปรเปลี่ยนเป็นดวงดาวหายนะ!
เธอทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อล้างแค้นตระกูลซู ตอนนั้นตระกูลซูอาศัยทรัพย์สินก้อนนั้นสร้างหลักปักฐานในฮ่องกงได้แล้ว เธอใช้สถานะนักพยากรณ์อาคมแทรกตัวเข้าไป จนดึงดูดความสนใจของซูเจิ้งกั๋ว
เธอได้รู้ว่าทุกอย่างในปีนั้นเป็นแผนการชั่วร้ายครั้งใหญ่ แม้แต่คุณตาที่เสียชีวิตกะทันหันเพราะโรคหัวใจ ก็เป็นฝีมือของซูเจิ้งกั๋ว!
ตอนนั้นคุณตารู้ทันความคิดชั่วร้ายของซูเจิ้งกั๋ว จึงไล่เขาออกไปและตัดขาดความสัมพันธ์ แต่หลังคุณตาตาย แม่ก็สูญเสียที่พึ่งพิง จึงทำตามคำพูดของซูเจิ้งกั๋วทุกอย่าง...โดยเฉพาะในสถานการณ์ปั่นป่วนเช่นนั้น ชาติก่อนเธอทุ่มเททุกอย่าง ทำลายใบหน้าตัวเองจนกลายเป็นคนอีกคน เพื่อเข้าใกล้คนตระกูลซู สุดท้ายเลือกใช้ระเบิดตายไปพร้อมกับพวกเขา
ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้กลับมาเกิดใหม่ในตอนอายุห้าขวบ ก่อนที่โศกนาฏกรรมจะเริ่มต้น! เธอจะต้องหยุดแม่ไม่ให้ไปฮ่องกงกับซูเจิ้งกั๋วให้ได้!
การตามพ่อไปประจำการในกองทัพเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด การแต่งงานของแม่กับจั้นซือถิงเป็นสิ่งที่คุณตากำหนดไว้ ตอนนั้นคุณตาบริจาคทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้ประเทศ จึงเป็นนายทุนฝ่ายปฏิวัติ!
และเป็นช่วงเวลานั้นเองที่แม่ได้รู้จักจั้นซือถิง คุณตาคิดว่าจั้นซือถิงเป็นคนที่ไว้ใจได้ ส่วนจั้นซือถิงก็ตกหลุมรักซูชิงเยว่ตั้งแต่แรกเห็น แต่ซูชิงเยว่ไม่ได้ชอบจั้นซือถิง แถมยังต่อต้านเขาอย่างมาก