เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน จิ้นก็ชะงักฝีเท้า
ฮาคิสังเกตกำลังเตือนภัย
เขาเงยหน้ามองประตูไม้ ตั้งใจสัมผัสถึงกลิ่นอายด้านนอก
“มาหาถึงบ้านเลยเหรอ มีกลิ่นอายสองคน”
“ระดับพลังต่างกันมาก... โกโจ ซาโตรุมาสินะ”
จิ้นถอยหลังไปสองก้าว ไม่มีท่าทีจะเข้าไปเปิดประตูเลยแม้แต่น้อย
ขณะเดียวกัน โกโจ ซาโตรุที่อยู่ด้านนอกประตูก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
ดวงตาสีฟ้าครามใต้ผ้าปิดตาสีดำจับจ้องไปข้างหน้า
เขา “มอง” เห็นจิ้นหยุดฝีเท้าแล้วเริ่มถอยหลังผ่านบานประตูไม้
“ถูกจับได้แล้วเหรอ? ไหวพริบดีนี่ แต่ฉันไม่ได้ปล่อยกลิ่นอายออกมาสักหน่อย”
โกโจ ซาโตรุเหลือบมองฟุชิงุโระ เมงุมิที่ยืนอยู่ข้างกาย
สายตานั้นสื่อความหมายชัดเจน
ฟุชิงุโระ เมงุมิส่ายหน้าเบา ๆ บอกว่าไม่ใช่เขาที่เผลอปล่อยกลิ่นอายออกมา
โกโจ ซาโตรุเอียงคอ ถอนหายใจเบา ๆ
“ช่วยไม่ได้แฮะ จริง ๆ ก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะ”
เขาล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋า ถอยหลังเล็กน้อย ก่อนเตะประตูไม้เข้าเต็มแรง
ปัง!
ประตูไม้ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง
ทันทีที่ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน จิ้นก็ยกมือซ้ายขึ้นทำท่าเหมือนปืน
กระสุนไฟพุ่งออกจากปลายนิ้วตรงเข้าใส่โกโจ ซาโตรุ
ปัง!
กลุ่มควันดำลอยขึ้น กระแสความร้อนแผ่ผ่านร่างโกโจ ซาโตรุไปด้านหลัง
ฟุชิงุโระ เมงุมิยกมือขึ้นบังใบหน้า มองเข้าไปในบ้านอย่างระแวดระวัง
โกโจ ซาโตรุโบกมือปัดควันตรงหน้า แล้วเอ่ยอย่างจนใจเล็กน้อย
“แหม ของต้อนรับแบบนี้ไม่ค่อยดีเลยนะ”
วิชาไสยเวทไร้ขีดจำกัดในตำนาน
แม้จะได้เห็นกับตา ก็ยังชวนให้เหลือเชื่ออยู่ดี แทบไม่ต่างอะไรกับการเปิดโหมดอมตะ
เมื่อเห็นโกโจ ซาโตรุที่ไม่เป็นอะไรเลย มือซ้ายที่ยกขึ้นของจิ้นก็ค่อย ๆ ลดลงข้างลำตัว
“บุกรุกบ้านคนอื่น ก็เตรียมตัวโดนโจมตีไว้ด้วย”
จริง ๆ จะยอมเดินตามโกโจ ซาโตรุไปแต่โดยดีก็ได้ แต่นั่นเป็นความคิดของ...พวกขี้แพ้
ของที่ได้มาง่ายเกินไปย่อมดูไร้ค่า
ตอนนี้ภารกิจหลักมีแค่เข้าร่วมโรงเรียนไสยเวท หลังจากนั้นถ้าระดับไสยเวทของเขาเพิ่มขึ้น ก็น่าจะมีรางวัลตามมา
จิ้นต้องแสดงศักยภาพและความสามารถของตัวเองออกมาให้มากที่สุด เพื่อเพิ่มคุณค่าในสายตาโกโจ ซาโตรุ
นั่นเป็นเรื่องในภายหลัง สิ่งสำคัญที่สุดคือจิ้นเป็นพวกอยู่ไม่สุขอยู่แล้ว
เขาอยากลองดูว่าโกโจ ซาโตรุ ผู้ใช้ไสยเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนี้ จะหาทางทะลวงการแปรสภาพเป็นธาตุแล้วทำให้เขาบาดเจ็บได้หรือไม่
พลังไสยเวทแต่ละคนมีลักษณะเฉพาะตัว เพียงแต่ความแตกต่างของคนส่วนใหญ่ไม่ได้ชัดเจนนัก เว้นแต่จะเป็นพลังไสยเวทพิเศษบางประเภท
ในสัมผัสของโกโจ ซาโตรุ พลังไสยเวทในร่างเด็กหนุ่มตรงหน้ามีความรู้สึกร้อนระอุแฝงอยู่
ไม่ผิดแน่ เขาคือผู้ใช้ไสยเวทอิสระที่กำลังเป็นที่พูดถึงในช่วงนี้
เมื่อเห็นจิ้นอยู่ในท่าทีระแวดระวัง โกโจ ซาโตรุก็หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ขนาดฉันยังไม่รู้จัก... ถือว่าเป็นเรื่องดีนะ”
โกโจ ซาโตรุ ผู้ใช้ไสยเวทที่แข็งแกร่งที่สุด ชื่อเสียงของเขาเป็นที่รู้จักทั่ววงการไสยเวท
เด็กหนุ่มตรงหน้าไม่รู้จักแม้แต่เขา ดูท่าว่าน่าจะเพิ่งตื่นรู้วิชาไสยเวทได้ไม่นาน
แถมยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวงการไสยเวทเลยสักนิด
การแสร้งทำเป็นไม่รู้จักโกโจ ซาโตรุ ช่างเป็นบททดสอบการแสดงของจิ้นจริง ๆ
เขาขมวดคิ้ว หมัดซ้ายลุกโชนด้วยเปลวไฟสีส้มอมเหลือง
“ไม่คิดจะอธิบายสินะ งั้นก็มาหาเรื่องกันนี่”
อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นเล็กน้อย โกโจ ซาโตรุมองหมัดของจิ้น
“ความสามารถก็แปลก ดูท่าจะเป็นคนมีเอกลักษณ์น่าดูนะ แต่ฉันไม่เกลียดหรอก”
เขาลูบคางอย่างครุ่นคิด
“ถ้าจะอธิบายคงยุ่งยากเกินไป ฉันให้เลือกสองทางแล้วกัน”
โกโจ ซาโตรูชูนิ้วชี้ขึ้น
“ข้อแรก ตามฉันไปเดี๋ยวนี้”
เขาชูนิ้วกลางขึ้น แล้วเหลือบมองฟุชิงุโระ เมงุมิที่อยู่ด้านหลัง
“ข้อสอง โดนฉันอัดจนน่วม แล้วให้นักเรียนของฉันแบกไป”
“เอาไง เลือกข้อไหน?”
โกโจ ซาโตรุมองจิ้นอย่างคาดหวัง พร้อมขยับแขนทั้งสองข้าง ท่าทางเหมือนพร้อมลงมือ
แถวนี้เป็นย่านที่อยู่อาศัย ใช้วิชาไสยเวทไม่สะดวก ถ้าจะจับอีกฝ่ายให้อยู่หมัดคงต้องใช้วิชาต่อสู้ด้วยมือเปล่า
จิ้นสลายเปลวไฟที่รวมตัวอยู่บนหมัดซ้าย
“ข้อแรก”
โกโจ ซาโตรุชะงัก แม้แต่ท่าวอร์มอัปที่กำลังทำอยู่ก็หยุดลง สีหน้าฉงน
“เอ๊ะ? แบบนี้มันไม่ใช่ที่คิดไว้นี่นา”
เขาเอียงคอ น้ำเสียงแฝงความผิดหวังชัดเจน
“นายควรจะไม่เลือกสักข้อ แล้วพุ่งเข้ามาสู้เลยต่างหาก ในหนังไม่ใช่เล่นกันแบบนี้เหรอ?”
ฟุชิงุโระ เมงุมิที่ยืนอยู่ด้านหลังอดพูดแซวไม่ได้
“หนังเกรดสามเรื่องไหนกันเนี่ย?”
จิ้นชี้ลงไปที่พื้น
“นายโง่หรือไง นี่บ้านฉันนะ”
ดวงตาสีทองของเขาจ้องตรงไปยังดวงตาที่ถูกผ้าปิดตาของโกโจ ซาโตรุบดบังไว้
“ไม่ต้องใช้ความสามารถที่เอาไว้กันการโจมตีของฉัน มาสู้กับฉันสักยก ถ้าฉันชนะ ฉันจะไปกับนาย”
โกโจ ซาโตรุเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“โอ้? ได้สิ แต่เอาจริง ๆ ก็ไม่ต่างจากเลือกข้อสองเท่าไหร่หรอกนะ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงผ่อนคลายลง
“ขอบอกไว้ก่อน ในหมู่คนที่มีความสามารถพิเศษเหมือนนาย... ฉันนี่แหละแข็งแกร่งที่สุด”
“ถึงไม่ใช้วิชาไสยเวท ก็อัดนายจนน่วมได้สบาย ๆ เลยนะ~”
จิ้นหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋า แล้วเดินไปที่โถงทางเข้า
“เลิกพูดมากได้แล้ว ที่นี่ไม่ค่อยเหมาะ เปลี่ยนที่กันเถอะ”
รอยยิ้มตรงมุมปากของโกโจ ซาโตรุค่อย ๆ กว้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขาคิดในใจ
“เด็กคนนี้... สุ่มได้เอสเอสอาร์แล้วแฮะ”
เขากวาดตามองจิ้นที่ท่อนบนเปลือยเปล่า แล้วถามอย่างสงสัย
“ไม่ใส่เสื้อเหรอ?”
จิ้นส่ายหน้าเบา ๆ เผยรอยยิ้มตื่นเต้น
“รีบหน่อยสิ อย่าทำให้ฉันคาดหวังมากเกินไปได้ไหม!”
เมื่อเห็นท่าทีฮึกเหิมของจิ้น โกโจ ซาโตรุก็หัวเราะออกมา แล้วโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ฮ่า ๆ ๆ ตามใจเลย”
เขาเกาท้ายทอย พลางหลีกทางตรงประตู
“อ๊ะ! ลืมแนะนำตัวไปเลย”
“ฉันโกโจ ซาโตรุ เป็นครูประจำชั้นปีหนึ่งของโรงเรียนไสยเวทมหานครโตเกียว”
จิ้นก้าวข้ามธรณีประตูออกจากบ้าน
“พวกนายมาถึงบ้านฉันแล้ว ไม่ต้องให้ฉันแนะนำตัวหรอกมั้ง”
โกโจ ซาโตรุชะงักไป เขาจำได้ว่าอิจิจิเคยพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน
แต่ใครจะไปจำข้อมูลไม่สำคัญแบบนั้นกันล่ะ?
“อย่าทำแบบนั้นสิ...”
เมื่อเห็นว่าจิ้นไม่มีทีท่าจะตอบ โกโจ ซาโตรุก็ได้แต่หันไปมองฟุชิงุโระ เมงุมิที่อยู่ข้างกายเล็กน้อย
“เมงุมิ อิจิจิบอกว่าชื่ออะไรนะ?”
ฟุชิงุโระ เมงุมิตอบทันที
“คาเซฮายะ จิ้น”
โกโจ ซาโตรุหันกลับมามอง แล้วเอ่ยขึ้น
“งั้น คุณคาเซฮายะ...”
จิ้นยกมือขึ้นห้ามโกโจ ซาโตรุทันที
“เรียกฉันว่าจิ้นก็พอ ไม่ต้องเรียกนามสกุล”
ชื่อจิ้นเป็นชื่อที่เขาตั้งเอง ส่วนนามสกุลเป็นสิ่งที่ระบบสุ่มมาให้
เขาไม่รู้สึกผูกพันกับนามสกุลนี้เลยสักนิด พอถูกเรียกด้วยนามสกุลแล้วรู้สึกแปลก ๆ
โกโจ ซาโตรุมองจิ้นอย่างครุ่นคิด
ไม่ชอบให้เรียกด้วยนามสกุล ดูท่าจะมีที่มาที่ไปอยู่เบื้องหลังสินะ
เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก แล้วพูดต่อ
“งั้นไปกันเลย สถานที่ฉันเป็นคนเลือก ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
จิ้นขยับคอ เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ
“ตามใจ”
ฟุชิงุโระ เมงุมิมองภาพตรงหน้า พลางสงสัยว่าทำไมถึงให้ความรู้สึกเหมือนเด็กประถมนัดตีกันก็ไม่รู้
เขาก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ สีหน้าไม่ค่อยสนใจนัก
ผลการต่อสู้นี้เดาได้อยู่แล้ว
เมื่อต้องเจอกับอาจารย์โกโจ อย่าว่าแต่ผู้ใช้ไสยเวทหน้าใหม่คนเดียวเลย
ต่อให้เป็นผู้ใช้ไสยเวทระดับหนึ่งหรือระดับพิเศษรุ่นเก๋าก็ไม่ต่างกัน มีแต่จะถูกอัดอยู่ฝ่ายเดียวเท่านั้น