โรงเรียนไสยเวทประจำกรุงโตเกียว
ท่ามกลางผืนป่าเขียวชอุ่ม กลุ่มอาคารแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมตั้งกระจายอยู่เป็นหย่อม ๆ
จิ้นเดินตามหลังโกโจ ซาโตรุและฟุชิงุโระ เมงุมิ ผ่านเสาโทริอิที่มีมอสขึ้นปกคลุม
ข้างทางเรียงรายด้วยโคมหินเก่าแก่สองแถว บรรยากาศเคร่งขรึมแบบศาสนาแผ่เข้าปะทะใบหน้า
ระหว่างเดินไปข้างหน้า ฟุชิงุโระอธิบายเรื่องพื้นฐานเกี่ยวกับวงการไสยเวทให้จิ้นฟังแทนโกโจ
“พลังไฟที่นายมี จริง ๆ แล้วเป็นวิชาไสยเวทติดตัวที่มีมาตั้งแต่เกิด โดยทั่วไปวิชาจะตื่นขึ้นตอนอายุประมาณ 5 ขวบ”
“แต่ก็มีผู้ใช้ไสยเวทที่เพิ่งตื่นขึ้นมาตอนโตแบบนายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน”
พูดถึงตรงนี้ ฟุชิงุโระก็เหลือบมองจิ้น
“โรงเรียนไสยเวทเปิดรับผู้ใช้ไสยเวทนอกระบบแบบนายมาโดยตลอด เพื่อไม่ให้พวกเขาหลงผิดในภายหลัง”
“โดยรวมแล้ว การเข้าโรงเรียนไสยเวทอาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”
“ไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียน ค่าที่พักหรือค่าอาหาร แถมยังได้เรียนรู้เรื่องไสยเวทเพื่อพัฒนาฝีมือตัวเองด้วย”
“บางครั้งก็มีภารกิจให้ไปกำจัดคำสาป ซึ่งจะได้รับค่าตอบแทนตามสมควร”
จิ้นล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง กวาดตามองอาคารรอบข้างอย่างไม่ใส่ใจ
“สรุปก็คือให้ไปทำงานรับใช้ทางการนั่นแหละ”
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงยียวน
“ถ้าขนาดลงทุนปั้นเครื่องมือไว้ใช้งานยังขี้เหนียว แบบนั้นถึงจะเรียกว่าห่วยแตกจริง ๆ ใช่ไหมล่ะ?”
ฟุชิงุโระเงียบไปชั่วครู่ ไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี
เอาเข้าจริงมันก็เป็นแบบนั้น แต่การพูดออกมาตรง ๆ แบบไม่คิดปิดบังเลย...
จิ้นให้ความรู้สึกคล้ายผู้ชายผมขาวปิดตาที่ไม่ได้เรื่องบางคนข้างตัวเขาไม่มีผิด
โกโจที่เดินนำอยู่ข้างหน้าหัวเราะเมื่อได้ยิน ก่อนหันกลับมาแสดงท่าทีเห็นด้วย
“ฮ่า ๆ ๆ พูดไม่ผิดเลย พวกหัวโบราณข้างบนก็คิดประมาณนั้นแหละ”
“แต่พวกข้างบนก็ส่วนพวกข้างบน ฉันไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับพวกนั้นสักหน่อย”
โกโจยกมือขึ้นบังปาก แต่ไม่ได้ลดเสียงลงแม้แต่น้อย พลางกระซิบ “ความลับ” ข้างหูจิ้น
“ว่าแต่ฉันก็รำคาญพวกนั้นมากเหมือนกัน เคยคิดจะฆ่าล้างโคตรอยู่หลายครั้งเลยนะ”
จิ้นมองโกโจที่โน้มเข้ามาใกล้หูแล้วแซวว่า
“แล้วทำไมไม่ลงมือล่ะ? นายไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดหรอกเหรอ?”
โกโจหันกลับไป ก่อนตอบคำถามของจิ้นอย่างจริงจัง
“ด้วยเหตุผลบางอย่าง ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”
ตอนที่ดูอนิเมะ จิ้นเกลียดพวกผู้บริหารระดับสูงของวงการไสยเวทที่ชอบอ้างตัวว่ามีอำนาจพวกนั้นมาก
ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง แต่เรื่องถ่วงแข้งถ่วงขาแล้วรังแกพวกเดียวกันนี่ที่หนึ่ง
ยังดีที่โกโจทนจนถึงวันตัดสินค่อยกวาดล้างผู้บริหารวงการไสยเวท
ถ้าเป็นคนทั่วไปที่มีพลังแบบเขา ป่านนี้คงพูดว่า “ฉันไม่กินเนื้อวัว” ไปตั้งแต่วันรุ่งขึ้นแล้ว
จิ้นยกมือขึ้นลูบคาง ท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิด
“คนเยอะเกินไปจนฆ่าไม่หมดหรือไง?”
“ใช้วิชาไสยเวทของฉันฆ่าคนน่าจะได้ผลดีอยู่นะ จุดไฟทีเดียวก็น่าจะเผาเกลี้ยง”
นี่เป็นครั้งแรกที่โกโจได้ยินคำตอบที่เห็นด้วยแบบนี้
เขาอดหันกลับไปมองจิ้นด้วยความประหลาดใจไม่ได้
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอก”
ฟุชิงุโระที่ฟังทั้งคู่คุยกันเงียบ ๆ ขยับถอยห่างออกไปอีกหลายก้าว
เขาถอนหายใจยาวอยู่ในใจ รู้สึกว่าชีวิตหลังจากนี้คงไม่ราบรื่นเท่าไร
มีอาจารย์อย่างโกโจที่ชอบก่อเรื่องวุ่นวายอยู่แล้ว แถมยังรับคนที่นิสัยเข้ากันได้ดีเข้ามาอีกคน
รู้สึกว่ามารสองตนนี้ต้องจุดประกายอะไรแปลก ๆ ขึ้นมาแน่
เมื่อเดินขึ้นบันไดหินหลายสิบขั้นมาถึงหน้าประตูโรงเรียน ก็มีเงาสามร่างเดินสวนเข้ามา
หมีแพนด้าตัวใหญ่สีดำขาว หญิงสาวผมเขียวสวมแว่นที่มัดผมหางม้าสูงและสะพายกล่องยาวไว้บนไหล่ กับเด็กหนุ่มผมขาวร่างเล็กที่ใช้ปกเสื้อปิดปาก
หมีแพนด้าโบกมือให้โกโจจากระยะไกล อุ้งมืออวบ ๆ แกว่งไปมาไม่หยุด
“โกโจ!”
โกโจยิ้มแล้วโบกมือตอบ
“แพนด้า!”
พอเดินเข้ามาใกล้ แพนด้าก็สังเกตเห็นจิ้นที่อยู่ด้านหลังโกโจ
มันกอดอก โน้มตัวอ้วนกลมเข้าไปใกล้โกโจ แล้วถามอย่างสงสัย
“เอ๊ะ? โกโจ นี่นายไปลากผู้ใช้ไสยเวทนอกระบบมาจากไหนอีกล่ะ?”
สายตาของจิ้นถูกแพนด้าดึงดูดในทันที เขาจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา
แพนด้าพูดได้ น่าสนใจกว่าสองคนข้าง ๆ เยอะเลย
แพนด้าสังเกตเห็นสายตาของเขา จึงยกอุ้งมือขึ้นทักทาย
“สวัสดี ฉันชื่อแพนด้า!”
เซนอิง มากิกวาดตามองจิ้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่หน้าอกเปลือยเปล่าของเขา เธอขมวดคิ้ว
“ไอ้โรคจิตชอบโชว์นี่มาจากไหน?”
อินุมากิ โทเงะพยักหน้าให้จิ้น เสียงดังลอดออกมาจากหลังปกเสื้อ
“สาหร่ายทะเล”
จิ้นเงยหน้า ดวงตาสีทองมองลงไปยังเซนอิง มากิ
“พูดให้มันดี ๆ หน่อย ยัยทอมบอย”
เซนอิง มากิขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ก่อนเอื้อมมือไปหยิบกล่องยาวบนไหล่ ข้อนิ้วดังกร๊อบ
“แกนี่มันหาเรื่องจริง ๆ ยังไม่ทันเข้าเรียนก็กร่างแล้วเหรอ?”
“สงสัยฉันต้องสอนให้รู้จักเคารพรุ่นพี่หน่อยแล้ว”
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที
อินุมากิ โทเงะถอยหลังเงียบ ๆ หนึ่งก้าว ส่วนแพนด้ายกอุ้งมือทั้งสองข้างขึ้นบังตัวเอง
ขณะที่ทั้งคู่ใกล้จะเปิดฉากสู้กัน โกโจกลับไถลเข้ามาขวางตรงกลาง พร้อมยกมือทั้งสองข้างทำท่าห้าม
“สต็อป!”
เขาหันไปโบกมือให้เซนอิง มากิกับอีกสองคน
“เรื่องแนะนำตัวเอาไว้ทีหลังนะ นักเรียนใหม่คนนี้อยากประลองกับฉัน”
“ตอนนี้เรากำลังไปสนามประลองกันอยู่ ประมาณนี้แหละ”
“ประลองกับโกโจเนี่ยนะ?!”
เซนอิง มากิกับแพนด้าร้องขึ้นพร้อมกัน เสียงประสานทับกัน
อินุมากิ โทเงะเบิกตากว้าง
“ทูน่า”
ทั้งสามสบตากัน ก่อนจะตื่นเต้นขึ้นมาทันที
หูของแพนด้าตั้งชัน
“ขอดูด้วยนะ!”
โกโจหันกลับมามองจิ้น น้ำเสียงจริงจังกว่าปกติอยู่บ้าง
“ว่าไง? ถ้าไม่อยากให้คนอื่นมาดู ฉันจะปฏิเสธพวกเขาให้”
ข้อมูลเกี่ยวกับวิชาไสยเวทเกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้ใช้ไสยเวท ถึงจะเป็นเพื่อนร่วมทีมก็ไม่มีใครเปิดเผยกันง่าย ๆ
จิ้นเป็นหน้าใหม่ในวงการไสยเวท จึงอาจยังไม่เข้าใจเรื่องนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องถามความเห็นเจ้าตัวก่อน
จิ้นไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นสักเท่าไร ความสามารถของเขาตรงไปตรงมา เน้นพลังล้วน ๆ ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
“ตามสบาย”
พอได้ยินแบบนั้น ทั้งสามก็ส่งเสียงเฮขึ้นมาทันที
“เยี่ยม!”
ตอนนั้นเองแพนด้าถึงเพิ่งสังเกตเห็นฟุชิงุโระที่เดินเข้ามาจากระยะไกล จึงถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
“เมงุมิ นายไปหลบอยู่ไกลขนาดนั้นทำไม?”
“รุ่นพี่แพนด้า”
ฟุชิงุโระลูบต้นคอ เร่งฝีเท้าเดินตามมา สีหน้าเรียบเฉย
เขาคงพูดไม่ได้หรอกว่า เมื่อกี้สองคนนั้นกำลังคุยกันว่าจะโค่นวงการไสยเวทให้มีประสิทธิภาพได้ยังไง
ไม่กี่นาทีต่อมา ทุกคนก็มาถึงป่าแห่งหนึ่งภายในโรงเรียน
ต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้า กิ่งก้านใบไม้แผ่คลุมจนแทบมิดฟ้า พื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้แห้งหนาเตอะ
โกโจยกมือขึ้นตบลำต้นไม้ข้างตัว
เปลือกไม้หยาบกระด้าง ส่งเสียงทึบเมื่อถูกตบ
“ในเมื่อฉันเป็นคนเลือกสถานที่ ก็ต้องเลือกภูมิประเทศที่เป็นประโยชน์กับนักเรียนหน่อย จะได้ไม่โดนหาว่ารังแกเด็ก”
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ
“ที่นี่เป็นไง? ไม่เลวใช่ไหม?”
จิ้นล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง คาบไว้ในปาก
แป๊ะ!
เขาดีดนิ้ว เปลวไฟสีส้มแดงพลันลุกวาบขึ้นที่ปลายนิ้ว
เปลวไฟเลียปลายบุหรี่ จิ้นสูดควันเข้าไปเต็มปอด ก่อนพ่นควันออกมาทางจมูกช้า ๆ
กลุ่มควันสีขาวเทาเรียวยาวค่อย ๆ สลายไปในอากาศ
“ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่รับผิดชอบเรื่องดับไฟ”
นิ้วที่คีบบุหรี่ชี้กวาดไปรอบ ๆ
“ถ้าไหม้ขึ้นมาอย่ามาโทษฉันล่ะ”
โกโจยิ้ม มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า เอียงคอมองเขา
“สูบบุหรี่ไม่ดีนะ ถ้าจำไม่ผิด นายยังไม่บรรลุนิติภาวะนี่?”
จิ้นสะบัดขี้เถ้าบุหรี่ ดวงตาสีทองเหลือบมองโกโจ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
“ดูจากท่าทางแล้ว นายไม่น่าใช่คนที่สนใจเรื่องแบบนั้นนะ”
โกโจชะงักไป ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้น
“แหม ๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าฉันเริ่มเทศน์คนอื่นเป็นแล้ว แบบนี้ไม่ดีเลยแฮะ”
【ภารกิจสุ่ม: เอาตัวรอดจากโกโจ ซาโตรุให้ได้ 2 นาที】
【รางวัลภารกิจ: ปริมาณพลังคำสาปทั้งหมด +20%】
เมื่อได้รับการแจ้งเตือนจากระบบ จิ้นก็ยินดีขึ้นมา ไม่คิดว่าจะมีเรื่องน่ายินดีแถมมาด้วย
แววครุ่นคิดวูบผ่านดวงตาสีทองเข้มของเขา บุหรี่ที่คาบอยู่ในปากมอดไหม้อย่างรวดเร็ว
บริเวณที่นั่งชมการประลองซึ่งอยู่ไม่ไกล
เซนอิง มากิวางกล่องยาวลงกับพื้น เท้าเอวแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้น
“เอาละ มาเปิดพนันกัน!”
“ฉันแทงครึ่งนาที 250,000 เยน!”
อินุมากิ โทเงะชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว จากนั้นใช้สองมือทำท่าบอกเลข 30
“หนึ่งนาที สามแสนเยน?”
เซนอิง มากิแปลให้เขา
อินุมากิ โทเงะพยักหน้า
“แซลมอน”
แพนด้าลูบคางฟูฟ่อง ดูกลุ้มใจอยู่บ้าง
“เงินค่าขนมเหลือไม่มากแล้ว ฉันแทง 50,000 เยนได้ไหม?”
“ไม่ได้!”
เซนอิง มากิตบหลังแพนด้าดังเพียะ
“ขั้นต่ำต้อง 200,000 เยน! ก่อนหน้านี้เพิ่งได้เงินก้อนใหญ่จากภารกิจไม่ใช่เหรอ ทำไมหมดตัวอีกแล้วล่ะ!”
“ช่วยไม่ได้นี่นา ก็เอาไปซื้อของสะสมหมดแล้ว”
แพนด้าจนกรอบ รีดไถยังไงก็ไม่มีอะไรให้แล้ว
เซนอิง มากิหันไปมองฟุชิงุโระที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เธอเชิดคางขึ้น
“เมงุมิ! นายล่ะ?”
ฟุชิงุโระเบือนหน้าหนีด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำท่าไม่สนใจ
“ไร้สาระ ฉันไม่ร่วมด้วยหรอก”
“หา?”
เซนอิง มากิเดินฉับ ๆ เข้าไปคล้องคอเขา
“อะไรนะ? นาน ๆ ทีจะมีนักเรียนใหม่กล้าสู้กับเจ้าทึ่มนั่น อย่าทำเสียบรรยากาศสิ!”
ฟุชิงุโระถูกเธอรัดคอจนคอเอียง เขาถอนหายใจอย่างจนใจ ก่อนยกมือดันแขนเธอออก
เขามองจิ้นที่กำลังหมุนข้อมืออยู่ไกล ๆ แล้วเงียบไปสองวินาที
“สองนาทีครึ่ง 300,000 เยน”
ดวงตาของเซนอิง มากิเป็นประกาย ก่อนจะหรี่ลงอย่างสงสัย
“นายค่อนข้างเชื่อมือเขานี่?”
เธอเบ้ปาก กอดอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย
“แต่คิดยังไงก็เป็นไปไม่ได้หรอก ต่อให้ไม่ใช้วิชาไสยเวท แค่สู้ด้วยทักษะการต่อสู้ล้วน ๆ หมอนั่นก็ไม่มีทางยื้อได้นานถึงสองนาทีครึ่งแน่”
“รอเสียเงินได้เลย!”
ฟุชิงุโระไม่โต้ตอบ เพียงจับตามองทั้งสองคนที่อยู่ไกลออกไปเงียบ ๆ
“สัญชาตญาณ”