เมิ่งเหยาพูดเพียงเท่านั้น
แค่ภาพแอบถ่ายใบนี้ก็เพียงพอแล้ว
ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้เสิ่นเมี่ยวอินไปเดาเอาเอง
ในเมื่อนางฆ่าเจียงอี่หนิงไม่ตาย ก็ให้คนอื่นลงมือแทน
แม้จะไม่รู้ว่าพวกเธอมีเรื่องบาดหมางอะไรกันแน่
แต่เมิ่งเหยารู้ดีว่า เสิ่นเมี่ยวอินต้องอยากให้เจียงอี่หนิงตายยิ่งกว่าเธอแน่นอน!
เสิ่นเมี่ยวอินจ้องหน้าจอ ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในแววตาปะทุขึ้นมา
เธอยกมือฟาดแก้วน้ำลงกับพื้นอย่างแรง
“นังสารเลว!”
เสียงนั้นแทบจะถูกบดออกมาทีละคำผ่านไรฟัน
“รู้อยู่แล้วว่าเธอคิดไม่ซื่อ!”
เจียงอี่หนิงต้องจงใจแน่ ๆ!
ก็แค่อยากให้ทุกคนรู้ตัวตนของเธอ!
เมิ่งเหยาสะดุ้งกับความดุดันของอีกฝ่าย
จากนั้นก็แอบดีใจ ก่อนจะฉวยโอกาสเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก
“เมี่ยวอิน นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากมากนะ!”
“ตอนนี้ทั้งคู่ก็อยู่กันตามลำพังในห้อง เราขึ้นไปจับให้ได้คาหนังคาเขาเลยเถอะ”
“เปิดโปงธาตุแท้ของเจียงอี่หนิงที่คอยยั่วยวนผู้ชาย ให้เธอไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไป...”
เพียะ!
เมิ่งเหยายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสิ่นเมี่ยวอินตบจนหน้าหัน
เธอชะงักค้าง ยกมือกุมแก้มที่แสบร้อน พลางมองเสิ่นเมี่ยวอินด้วยความตกตะลึง
“โง่เง่า”
แววตาของเสิ่นเมี่ยวอินเย็นเยียบราวกับใบมีดอาบยาพิษ
“เธออยากให้ทุกคนเห็นว่าพวกเขาสองคนอยู่ในห้องรับรองด้วยกันงั้นเหรอ?”
“เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ลงเอยกันหรือไง?”
เมิ่งเหยากุมแก้มไว้ สีหน้าไม่ยินยอมอย่างยิ่ง
“ฉันเชื่อว่าคุณฟู่มีแต่คุณอยู่ในใจ เขาไม่มีทางถูกเจียงอี่หนิงยั่วยวนได้หรอก!”
“ต่อให้เราเข้าไปตอนนี้ ก็ไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นอยู่แล้ว”
“อีกอย่าง ท่านเหอเป็นคนเที่ยงธรรม มีชื่อเสียงน่าเคารพในวงการอย่างมาก”