เจียงอี่หนิงขมวดคิ้วหันไปมอง กำลังจะเอ่ยปากตำหนิ
ใบหน้าหล่อเหลาของฟู่หวยเยี่ยนกลับขยายเต็มสายตา
ร่างของเธอแข็งค้าง
เธอตกใจจนสะดุ้ง
รีบถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อหลบ
ฟู่หวยเยี่ยนอยู่ใกล้มาก หากเมื่อครู่เธอหลบไม่ทันละก็...
เจียงอี่หนิงข่มกลั้นโทสะ ขยับหลบไปด้านข้าง ไม่คิดจะสนใจเขา
แต่งงานกันมาเจ็ดปี ฟู่หวยเยี่ยนไม่เคยไยดีเธอ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพาเธอไปงานประชุมสุดยอด
ตอนนี้ใบหย่าก็แทบจะอุ่นแล้ว
เขากลับมาทำเป็นสนิทสนมกับเธอ
เจียงอี่หนิงคร้านจะคิดว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่
เธอรู้เพียงว่าไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขา
ฟู่หวยเยี่ยนราวกับจับอารมณ์ของเธอได้อย่างแม่นยำ
สีหน้ายังคงเย็นชา เอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“เจียงอี่หนิง ฉันรู้ว่าในใจเธอยังโกรธแค้นฉันอยู่...”
“ฉันจะไปหรือไม่ไป ก็ไม่เกี่ยวกับคุณฟู่”
เจียงอี่หนิงตัดบทเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น”
ฟู่หวยเยี่ยนช่างหลงตัวเองถึงขีดสุด คอยตีความการที่เธอตัดสัมพันธ์กับเขาว่าเป็นความรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง
น่าขันสิ้นดี
เมื่อเสียงพูดจบลง เจียงอี่หนิงถึงเพิ่งรู้ตัวว่ารอบข้างเงียบผิดปกติ
สายตาของคนทั้งงานจับจ้องมาที่พวกเขาสองคนพร้อมกัน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เธอกับฟู่หวยเยี่ยนกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งงานไปแล้ว
และดูเหมือนทุกคนจะได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของเธอ
เสิ่นเมี่ยวอินยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนแทบเลือดออก
นังผู้หญิงสารเลว!
ที่หย่ากันก็แค่แผนล่อให้ตายใจของเธอจริง ๆ ด้วย!