ทุกสายตาจับจ้องมาที่นี่
“เธอแน่ใจนะ”
ภายใต้แรงกดดัน ผู้หญิงที่ชี้ตัวเจียงอี่หนิงตัวสั่นงันงก
เธอกลืนน้ำลายแล้วกล่าวอย่างหนักแน่น
“ใช่ค่ะ ฉันเห็นกับตาว่าเธอแอบถ่ายรูป!”
“ในมือถือเธอมีหลักฐาน พวกคุณตรวจมือถือเธอเลยก็รู้แล้ว!”
ซ่งชิงสีหน้าคร่ำเคร่งลงในทันใด
แขกเหรื่อกว่าครึ่งในงานจำเจียงอี่หนิงได้
ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอจะเป็นที่รักใคร่หรือไม่ อย่างน้อยในนามเธอก็คือมาดามตระกูลฟู่
ตระกูลฟู่จะไม่ใส่ใจเธอก็เรื่องหนึ่ง
แต่ภายนอก ตระกูลฟู่ก็ยังต้องการรักษาหน้าตาเช่นกัน
ชั่วขณะนั้น คนรอบข้างพากันนิ่งเงียบไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด
บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด
แขกภายนอกวงในบางคนที่ไม่รู้เรื่องในเชิงลึกต้องการเอาใจฟู่หวยเยี่ยน
มีคนหนึ่งก้าวเข้าไปหาจ้องมองเจียงอี่หนิงด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“ส่งมือถือมา”
ซ่งชิงยืนอยู่ที่เดิม ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจทั้งจะรุกหรือถอย
เม็ดเหงื่อซึมออกมาที่ขมับ ในใจเต็มไปด้วยความหวั่นวิตก
ตระกูลซ่งยังเทียบชั้นตระกูลฟู่ไม่ได้
วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลซ่งเคยช่วยเหลือคุณย่าของตระกูลฟู่มาก่อน เขาก็ไม่สามารถเชิญฟู่หวยเยี่ยนมาได้
ไม่ต้องพูดถึงแขกผู้มีเกียรติท่านอื่นที่มาด้วยเพราะฟู่หวยเยี่ยน
ทว่าเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกลำบากใจอยู่บ้างในทันที
ตามเหตุผลแล้ว เจียงอี่หนิงคือคุณนายฟู่ที่แต่งเข้าตระกูลตามประเพณี
ต่อให้เธอจะเป็นคนถ่ายเองก็อยู่ในวิสัยที่เข้าใจได้
อีกทั้งกฎบ้านตระกูลฟู่ก็เคร่งครัดและปกป้องภรรยาเอกมาโดยตลอด
แต่วันนี้ ท่าทีของฟู่หวยเยี่ยนกลับคลุมเครืออย่างยิ่ง ไม่มีใครกล้าคาดเดาความในใจของเขา
ผู้คนต่างจับต้นชนปลายไม่ถูก หากเขาใจจริงอยากจะปกป้องเสิ่นเมี่ยวอินและยืนกรานจะเอาเรื่องเจียงอี่หนิง ใครเข้าไปช่วยก็เท่ากับหาเหาใส่ตัว
ซ่งชิงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เลือกที่จะยืนมองดูอยู่ข้าง ๆ
ในทันทีนั้น สายตาทุกคู่ในที่นั้นต่างเพ่งไปยังฟู่หวยเยี่ยน
ชายหนุ่มยืนอยู่ ณ จุดเดิม วางท่าภูมิฐานสูงสง่า
ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปยังเจียงอี่หนิงอย่างเรียบเฉย
ในแววตาคือความเย็นชา เรียบนิ่งไร้ระลอก ไม่อาจอ่านอารมณ์ใด ๆ ได้เลย