สีหน้าชายหนุ่มไร้ซึ่งความเปลี่ยนแปลง
แววตาของเจียงอี่หนิงชะงักค้าง
ความอับอายและขายหน้าท่วมท้นทั่วร่าง
นี่มันอะไรกัน?
เธอซึ่งเป็นภรรยาหลวงต้องมามุมอยู่ตรงมุมมองสามีควงคู่กิ๊กเข้าออกงาน?
เจียงอี่หนิงอยากเบือนหน้าหนีโดยสัญชาตญาณ เพื่อปกป้องเศษเสี้ยวความภาคภูมิใจในตัวเองที่เหลืออยู่
แต่แล้วปลายนิ้วของเธอก็กำแน่นขึ้นมาทันที
และหยุดการถอยหนีนั้นไว้ได้อย่างทุลักทุเล
เธอต้องหลบทำไม?
คนผิดไม่ใช่เธอสักหน่อย
ฟู่หวยเยี่ยนยังกล้าควงกิ๊กอวดสายตาคนทั้งงาน
แล้วเธอจะต้องหลบหน้าด้วยความอับอายไปทำไมกัน
การประสานสายตาเพียงสองวินาทีสั้น ๆ ดวงตาของฟู่หวยเยี่ยนไร้ความรู้สึกใด เขาเป็นฝ่ายเบี่ยงสายตาเย็นชาออกไปก่อน
ราวกับว่าการสบตาเธอแม้เพียงวินาทีก็เกินจำเป็น
ชิ!
ไอ้สารเลว!
เจียงอี่หนิงถอนหายใจ ได้แต่ด่าอยู่ในใจ
วินาทีถัดมา ทายาทตระกูลเล็กที่ต้องการเกาะติดตระกูลฟู่ก็เอ่ยปากขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"คุณฟู่กับคุณนายฟู่ช่างเป็นคู่ที่ฟ้าสร้าง เหมาะสมกันอย่างยิ่ง"
สิ้นเสียง ทั้งงานก็ตกสู่ความเงียบประหลาด
ทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นคนฉลาด
ส่วนใหญ่รู้ดีแก่ใจว่าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฟู่หวยเยี่ยนนั้น ไม่ใช่ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาในตอนนี้
แววตาเสิ่นเมี่ยวอินฉายแวบหนึ่งของความลำพองใจ แต่ภายนอกกลับแสร้งทำเป็นอ่อนโยนผ่อนปรน และรีบหัวเราะเปลี่ยนประเด็น
"ทุกคนอย่าเพิ่งยืนทักทายกันที่หน้าประตูเลย รีบเข้าไปนั่งที่กันเถอะค่ะ งานเลี้ยงคืนนี้ยังมีไฮไลท์อีกหลายอย่าง อย่ามองแต่พวกเราสองคนเลยนะคะ"
ตลอดเวลาฟู่หวยเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ออกตัวปฏิเสธ แล้วก็ไม่ได้ออกมาชี้แจงอะไร
การนิ่งเงียบหนึ่งครั้ง
มีความหมายมากกว่าคำพูดนับพัน
ทุกคนเข้าใจในทันที ต่างแยกย้ายเข้าไปในงาน มองเสิ่นเมี่ยวอินด้วยความเคารพนบนอบมากขึ้น
ทุกคนเข้าใจแล้ว นี่คือท่าทีที่เปิดเผยของฟู่หวยเยี่ยน
คนที่เขาปกป้องคือเสิ่นเมี่ยวอิน!