ฟู่หวยเยี่ยนชะงักนิดหนึ่ง แววตาเผยความมึนงง
จากนั้นคิ้วก็ขมวดแน่น
“คุณย่า ผมไม่มีทางใช้วิธีต่ำ ๆ แบบนั้น”
สิ้นเสียง เขาก็เข้าใจขึ้นมา สายตาพลันเย็นชืด
“แสดงว่าเมื่อกี้ที่เธออยู่กับคุณย่าตามลำพัง ก็ไปฟ้องเรื่องนี้?”
คุณย่าผ่อนสีหน้าลงบ้าง แต่ก็ยังหงุดหงิดไม่หาย
“ฟู่หวยเยี่ยน ย่าตายังไม่บอด ยังไม่ถึงคราวต้องให้เธอมาฟ้อง”
“ข่าวลือบนโลกออนไลน์แพร่ไปทั่วทั้งเมือง อยากไม่รู้ก็ยังยาก”
พูดจบก็โบกมืออย่างหมดแรง
“พอเถอะ ออกไปได้แล้ว ต่อจากนี้ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องน่าปวดหัวของพวกนายอีก”
“แค่ไม่เอามาก่อกวนถึงหน้าฉัน ไม่ทำให้ตระกูลฟู่วุ่นวาย ฉันก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้”
ฟู่หวยเยี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น
“คุณย่า ผมจะไม่หย่ากับเธอ”
คุณย่าเงยหน้ามองเขาปรือ ๆ
“ฟู่หวยเยี่ยน การแต่งงานเป็นของตัวนายเอง นายไม่ได้แต่งเพื่อฉัน”
“ถ้านายอยู่กันไม่ได้จริง ๆ ก็หาทางแก้ไขเอาเองเถอะ”
ถึงตอนนี้ คุณย่าเองก็ไม่รู้แล้วว่าที่เคยยืนกรานให้เจียงอี่หนิงแต่งเข้าบ้านนั้นถูกหรือผิด
“หวยเยี่ยน ตอนนั้นหมอวินิจฉัยว่าสุขภาพนายเสียหายจนมีลูกไม่ได้ ใครจะรู้ว่าอยู่ ๆ มีข่าวว่าเจียงอี่หนิงท้อง ฉันเลยรีบร้อนให้เธอเข้าประตูมาเพื่อรักษาหน้าตา”
“ถึงภายหลังจะตรวจพบว่าไม่ได้ตั้งครรภ์จริง แต่สองสามปีมานี้ในที่สุดเธอก็เคยตั้งครรภ์มาก่อน ก็พิสูจน์พอแล้วว่าร่างกายนายไม่มีปัญหา”
“ถ้าพวกนายเป็นเหมือนคนแปลกหน้า อยู่กันไม่ได้จริง ๆ…”
“ผมจะไม่หย่า”
ฟู่หวยเยี่ยนพูดแทรกขึ้นก่อนที่คุณย่าจะพูดจบ
คุณย่าขมวดคิ้วแน่น ไม่ได้ดีใจแม้แต่น้อย
“ฟู่หวยเยี่ยน นายแต่งงานเพื่อฉัน เพื่อตระกูลฟู่รึไง?”
“ฉันบอกให้รู้ไว้เลย ว่าฉันไม่มีทางชอบเสิ่นเมี่ยวอินไปชาตินี้ อย่าลืมว่านายบาดเจ็บมาเพราะอะไร!”