ปลายนิ้วของเจียงอี่หนิงชะงักไปเล็กน้อย เธอนิ่งงันอยู่หนึ่งวินาที
จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
เธอพิงกรอบประตู มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ยากจะบรรยาย
นึกว่าฟู่หวยเยี่ยนจะไม่พูดเรื่องนี้เสียแล้ว
ที่แท้ก็ยังอดพูดออกมาไม่ได้
ที่จริงเธอก็เคยคิดจะลบโพสต์นั้นทิ้ง
หรือเปลี่ยนการตั้งค่าให้คนในตระกูลฟู่มองไม่เห็น
อย่างไรเสียเธอก็ตกลงกับคุณย่าไว้แล้ว
ครบสามเดือนเมื่อไร เธอจะไปจากที่นี่
ช่วงนี้ไม่มีเรื่องแทรกซ้อนอะไรเลยจะดีที่สุด
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในงานประมูลวันนี้ล้ำเส้นของเธอจริง ๆ
ฟู่หวยเยี่ยนรู้ดีว่าแผ่นหยกเป็นสิ่งที่แม่ของเธอหวงแหนมากที่สุด
แต่เขาก็ยังยกแผ่นหยกให้ลูกสาวของเมียน้อย
ถ้าแม่มองเห็นจากบนฟ้า แม่จะเสียใจแค่ไหน
ในวินาทีนั้น เจียงอี่หนิงถึงกับคิดว่า หรือจะพังพินาศไปด้วยกันให้รู้แล้วรู้รอด
เขาไม่ยอมให้เธออยู่ดี งั้นเธอก็จะเอาคืน
แต่ความคิดนั้นก็แวบผ่านไปเพียงชั่วครู่
การทำลายทุกอย่างไปด้วยกันเป็นวิธีที่โง่ที่สุด
เจียงอี่หนิงเงยหน้าขึ้น มองฟู่หวยเยี่ยนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“จะลบก็ได้ เอาแผ่นหยกที่เสิ่นเมี่ยวอินแย่งไปคืนมาให้ฉัน”
ฟู่หวยเยี่ยนยืนอยู่ใต้แสงไฟตรงทางเดิน ดวงตาดำสนิทจับจ้องเธอ
ดวงตาคู่นั้นที่ปกติมักสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น บัดนี้กลับมีความรู้สึกคลุมเครือบางอย่างพลุ่งพล่านอยู่
แต่ก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว
เจียงอี่หนิงอ่านไม่ออก และก็คร้านจะค้นหาคำตอบ