ฉินอี้นิ่งอึ้งอยู่กับที่ ยังไม่ทันได้อธิบายอะไร เจียงอี่หนิงก็ตัดสายไปเสียก่อน
ให้ตายสิ หล่อนบ้าไปแล้วจริงๆ
ฉินอี้จ้องประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ราวกับกำลังเผชิญศึกใหญ่
เจียงอี่หนิงถูกกระตุ้นจนจะก่อกบฏจริงๆ แล้วหรือนี่
เขาเชื่อว่า ถ้าหล่อนกล้าส่งข่าวนั่นจริง พรุ่งนี้คุณฟู่ก็จะทำให้คนคนนี้หายไปจากเมืองเจียงเฉิงได้ทันที
ภายในห้องทำงานประธานบริษัท เซี่ยสิงโจวเพิ่งตกลงโครงการความร่วมมือกับฟู่หวยเยี่ยนเสร็จ
เขานั่งไขว่ห้างบนโซฟา มองฟู่หวยเยี่ยนที่กำลังจัดการเอกสาร อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว
"เฒ่าฟู่ นายเป็นหุ่นยนต์หรือไง ไม่พักเลยสักนิด บริษัทไม่ได้ตายเพราะขาดนายหรอกนะ ได้ยินว่าเมื่อวานยังถูกคุณย่าตีมาเลย นี่ยังไม่พักอีกเหรอ"
"กว่าจะได้เจอนายทั้งที เล่าให้เพื่อนฟังหน่อยเถอะ คิดจะยื้อชีวิตแต่งงานนี้ต่อไปจริงๆ อย่างนั้นหรือ ไม่ยอมหย่าเด็ดขาดเลยงั้นสิ"
"คุณย่าตามใจนายที่สุด ถ้านายตั้งใจจะหย่าจริง ท่านต้องยอมแน่"
"เจ็ดปีแล้ว น่าจะพอแล้วนะ โดยเฉพาะอาเล็กของนาย..."
เซี่ยสิงโจวชะงัก รู้ว่าคำพูดนี้ไม่เหมาะสม
ฟู่หวยเยี่ยนหยุดปลายนิ้วไว้ที่มุมเอกสาร ปลายคิ้วขมวดเล็กน้อย
เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาดำคล้ำราวถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งบางเบา
"คำพูดนี้ ฉันไม่อยากได้ยินเป็นครั้งที่สอง"
"คุยงานกันเสร็จแล้ว นายกลับไปได้แล้ว"
เซี่ยสิงโจวทำหน้าจนปัญญา งุนงงเต็มที
"หวยเยี่ยน ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่านายคิดอะไรอยู่"
"ทั้งฉันและหยุนเซินต่างก็อึดอัดแทนนาย ตอนนี้เมี่ยวอินกลับมาแล้ว ความเสียดายในอดีตก็อยู่ตรงหน้า นายจะทรมานตัวเองไปทำไม"
"พลาดไปครั้งหนึ่ง ก็อย่าปล่อยให้พลาดอีกเลย"
ฟู่หวยเยี่ยนวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่โดยสิ้นเชิง