“ท่านประธานฟู่หวังว่าหลังจากคุณรับทรัพย์สินนี้ไปแล้ว จะอยู่เงียบ ๆ ได้แล้ว”
“อย่าก่อเรื่องให้วุ่นวาย ทำให้ที่บ้านลำบากใจอีก”
เจียงอี่หนิงมองออกไปนอกหน้าต่าง มุมปากยกยิ้มเย็นชา
ฟู่หวยเยี่ยนคิดว่าเขาเป็นใคร ถึงได้วางท่าสูงส่งแบบนี้
ทรัพย์สินของสามีภรรยา เธอก็มีสิทธิ์ในส่วนของเธอ
“ตอนนั้นฟู่หวยเยี่ยนเป็นคนขอแต่งงานเอง ไม่มีใครเอามีดมาจี้บังคับเขา ทรัพย์สินของเขา ก็ต้องมีส่วนหนึ่งเป็นของฉัน”
“แล้วแต่งงานกันมาเจ็ดปี ฉันก็มีลูกชายให้ตระกูลฟู่ ร่างกายก็ทรุดโทรม ค่าเสียหายส่วนนี้ใครจะรับผิดชอบ”
“ไม่ต้องพูดถึงว่าฟู่หวยเยี่ยนไม่อยู่บ้านทั้งวัน บ้านหลังนี้ฉันเป็นคนดูแลทั้งวันทั้งคืน การทุ่มเทพวกนี้มันไม่มีค่าหรือไง? ลูกกับบ้านเขาดูแลมากแค่ไหนกัน?”
“แค่เนี้ย ถ้าฉันจะเอาทรัพย์สินเขามาสักครึ่งหนึ่ง ก็ยังสมเหตุสมผล!”
เจียงอี่หนิงยิ่งพูดยิ่งโมโห
ทำไมการทุ่มเทของเธอถึงถูกมองข้าม
แต่ในสายตาฟู่หวยเยี่ยน กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นฝ่ายหยิบยื่นให้เธอ
เหมือนเธอได้เปรียบเขาอย่างมหาศาล
น่าขายหน้าจริง ๆ!
สีหน้าฉินอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย มือที่จับพวงมาลัยกำแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
ถ้าคำพูดพวกนี้เข้าหูท่านประธานฟู่ คงตายไปหลายร้อยรอบแล้ว
การได้แต่งเข้าตระกูลฟู่เป็นบุญวาสนาของเธอ
แต่กลับคิดจะฮุบทรัพย์สินตระกูลฟู่ไปครึ่งหนึ่ง
เจียงอี่หนิงเสียสติไปแล้วจริง ๆ
นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉินอี้เห็นเธอพูดจาเสียดแทงรุนแรงแบบนี้
เพราะปกติแล้วเจียงอี่หนิงได้แต่ต้องรอฟังข่าวคราวของฟู่หวยเยี่ยนจากผู้ช่วยอย่างเขา
กับเขา เธอมักจะวางตัวต่ำตลอด
ดูท่าว่าเมื่อวานที่ตระกูลฟู่คงเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นจริง ๆ