เจียงอี่หนิงกำลังจะอ้าปากอธิบาย โจวซวี่ไป๋ก็ยื่นมือออกมาก่อน
“ผมโจวซวี่ไป๋ เป็นเพื่อนของหนิงหนิง ได้ยินชื่อเสียงของคุณจี้มานานแล้วครับ”
จี้ซูจับมือกับเขาสั้น ๆ ก่อนจะหันกลับมามองเจียงอี่หนิง แววตาอยากรู้อยากเห็นแทบจะล้นออกมา
เจียงอี่หนิงได้แต่ฝืนใจอธิบาย
“เพื่อนที่เพิ่งรู้จักกัน เขาช่วยฉันไว้หลายเรื่อง”
จี้ซูส่งเสียง “โอ้”
เสียงโอ้นั้นลากยาวถึงแปดจังหวะ
สีหน้าของเธอเขียนชัดเจนว่า ‘คิดว่าฉันตาบอดหรือไง’
เธอมองคนแม่นยำมาตลอด
ความคิดทั้งหมดของโจวซวี่ไป๋คนนี้เขียนอยู่บนใบหน้าหมดแล้ว
จี้ซูกวาดตามองโจวซวี่ไป๋ตั้งแต่หัวจดเท้าอีกรอบ
ทั้งหน้าตาและบุคลิกไม่ได้ด้อยไปกว่าฟู่หวยเยี่ยน
ที่สำคัญที่สุดคือแววตาที่เขามองเจียงอี่หนิง
เหนือกว่าฟู่หวยเยี่ยนไปหลายร้อยช่วงตัว
ดูท่าคงเป็นคนละแบบกับอาเล็กปากหนักของเธอโดยสิ้นเชิง
ถึงตอนนั้นก็ให้ทั้งสองคนแข่งขันกันอย่างยุติธรรม ดูว่าเพื่อนรักของเธอจะเลือกใคร
เจียงอี่หนิงเห็นสีหน้าเพ้อฝันของจี้ซูก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว
เธอยกมือเคาะหน้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ
“อย่าคิดไปเรื่อย เรากำลังจะออกไปกินข้าว ไปด้วยกันไหม”
“ไป! ต้องไปอยู่แล้ว!”
จี้ซูตอบรับทันที พลางลูบท้องที่ว่างเปล่า
“ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว ตั้งใจมาหาเธอเพื่อกินข้าวเลยนะ”
พูดจบ เธอก็หันไปมองโจวซวี่ไป๋
“คุณโจว ไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะขอไปกินด้วยอีกคน”