หัวใจของเจียงอี่หนิงเต้นวูบเบา ๆ
ในท้องปั่นป่วนขึ้นมาเป็นระลอก
รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย
เมื่อเจ็ดปีก่อนที่คุณย่ามาที่นี่ ก็เพื่อบังคับให้ฟู่หวยเยี่ยนเข้าห้องนอนเดียวกับเธอ
ตอนนั้นเธอเพิ่งแต่งเข้าตระกูลฟู่ ยังไม่รู้อะไรเลย ถึงกับคิดว่าคุณย่าห่วงใยเธอจริง ๆ
มาคิดดูตอนนี้ ที่คุณย่าปกป้องมาตั้งแต่ต้นจนจบก็มีเพียงหน้าตาของตระกูลฟู่!
คุณย่านั่งรอให้พวกเขาสองคนกลับเข้ามาพร้อมกัน ก็เพื่อบีบให้เธอยอมอีกครั้ง
เจ็ดปีแล้ว ยังไม่พออีกหรือ!
มันมีความหมายอะไรนักหนา
ทั้งที่ตกลงเรื่องหย่ากันไว้ดี ๆ แล้ว ตอนนี้กลับมาเล่นละครอะไรอีก
น่าเสียดาย ครั้งนี้เธอไม่เล่นด้วยแล้ว!
เจียงอี่หนิงขี้เกียจแม้แต่จะพูด
ฟู่หวยเยี่ยนเดินเข้ามาจากด้านหลังเธอ ฝีเท้าไม่เร่งไม่ช้า
“คุณย่า ดึกแล้วครับ ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ”
คุณย่าแค่นเสียงเย็นชา
“อย่าสำคัญตัวผิดไป ฉันขี้เกียจยุ่งเรื่องเหลวไหลของพวกแก”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเหลนชายของฉัน ฉันก็ขี้เกียจขยับกระดูกแก่ ๆ นี่ มองพวกแกแล้วฉันหงุดหงิดทุกที”
ฟู่หวยเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รับคำต่อได้อย่างลื่นไหล
“คุณย่าพูดถูกครับ นอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพ รีบพักผ่อนจะดีที่สุดครับ”
คุณย่าพยุงไม้เท้าลุกขึ้น สายตากวาดมองทั้งสองคนไปมารอบหนึ่ง
ดวงตาทั้งสองคู่มองจากบนลงล่าง ก่อนจะหยุดอยู่ตรงกลาง แล้วพยักหน้า
“ในเมื่อกลับมากันแล้ว ก็รีบพักผ่อนเถอะ”