เห็นได้ชัดว่าป๋อเยี่ยนเฉินเข้าใจผิด เขาคิดว่าถังหน่วนหนิงกำลังยั่วเขาต่อหน้าคนอื่น
“ไร้ยางอาย! ไร้เหตุผลสิ้นดี!”
ถังหน่วนหนิงเบิกตากว้าง รู้ว่าเขาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย
“คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่อยากดูว่าไหล่ของคุณ...” (มีรอยกัดอยู่หรือเปล่า)
ตอนนั้นเธอเจ็บจนหมดสติไป แล้วก็ถูกความเจ็บปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทนไม่ไหวจึงกัดไหล่เขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย...
เธอกัดเขาแรงขนาดนั้น คนปกติย่อมต้องมีแผลเป็น
ถ้าบนไหล่เขามีรอยกัดของเธอ ก็จะพิสูจน์ได้ว่าเขาคือชายสารเลวคนนั้น!
แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ของป๋อเยี่ยนเฉินก็ดังขึ้นกะทันหัน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย “พูดมา!”
ไม่รู้ว่าคนปลายสายพูดอะไร สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในพริบตา
“ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย ป๋อเยี่ยนเฉินก็รีบร้อนเดินออกไป ไม่อาจรักษาความสุขุมไว้ได้อีก ดวงตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
โจวเซิงเห็นท่าทางนั้นก็รู้ทันทีว่าคุณชายเล็กต้องเกิดเรื่องแน่!
บนโลกนี้มีเพียงคุณชายเล็กกับผู้หญิงคนนั้นเมื่อหกปีก่อนเท่านั้น ที่ทำให้เจ้านายของเขาลนลานได้
คุณชายเล็กเป็นลูกชายแท้ ๆ ของป๋อเยี่ยนเฉิน
ส่วนผู้หญิงคนนั้น แน่นอนว่าหมายถึงแม่ของลูกที่ป๋อเยี่ยนเฉินตามหาเท่าไรก็ไม่พบ!
สีหน้าของโจวเซิงเปลี่ยนไปเช่นกัน เขารีบตามไป
“พี่เฉิน แล้วจะจัดการคุณถังยังไงครับ?”
ป๋อเยี่ยนเฉินไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ส่งให้ตำรวจ!”
ถังหน่วนหนิงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ไม่มีเวลาพิสูจน์ตัวตนของเขา รีบวิ่งตามไป
“คุณส่งฉันให้ตำรวจไม่ได้นะ ที่บ้านฉันยังมีเด็กสามคน แล้วพวกเขาก็ไม่มีพ่อ ถ้าฉันถูกตำรวจจับไป ก็จะไม่มีใครดูแลพวกเขาแล้ว
ฉันยอมรับว่าลูก ๆ ขีดรถของคุณ เป็นความผิดของพวกเขา ขอโทษ ฉันขอโทษ! แต่ลูก ๆ ของฉันเพิ่งห้าขวบเอง พวกเขาขาดแม่ไม่ได้จริง ๆ”