ต้าเป่าไม่ทันห้าม ทำได้แค่ประคองซานเป่าขึ้นมาด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“บอกพี่ใหญ่สิ เจ็บตรงไหน”
“ตรงนี้... แล้วก็ตรงนี้” ซานเป่าสะอื้น ชี้ไปที่ก้นกับน่อง
ถังต้าเป่าถลกกางเกงซานเป่าขึ้นดูแล้วตกใจ “!”
น่องขาวเนียนของซานเป่ามีรอยช้ำใหญ่เบ้อเริ่ม เป็นม่วง ๆ เขียว ๆ เด่นชัดมาก!
ถังต้าเป่ากำหมัดแน่น โทสะพลุ่งพล่าน
ตอนแรกเขาไม่อยากให้น้องสองออกไปก่อเรื่อง แต่ตอนนี้ ไม่เพียงไม่ห้าม ยังจะยุยงด้วย!
กล้าดียังไงมารังแกซานเป่าแบบนี้ คิดว่าซานเป่าไม่มีคนหนุนหลังหรือไง?!
“ไม่เป็นไรแล้วซานเป่า พี่เป่าให้ เป่าแล้วหายเจ็บ”
ซานเป่าพยักหน้าน้อย ๆ อย่างน้อยใจ “...อื้อ”
ทางด้านนี้ ถังเอ้อเป่าไล่ตามเฉินเจียวเยว่ออกไปนอกสถานีรถไฟแล้ว
เห็นเธอจะขึ้นรถ เขาก็พุ่งไปขวางหน้าเฉินเจียวเยว่ ดุดันน่ารัก
“ยายแก่ขี้เหร่ ใครให้ความกล้ามารังแกน้องชายฉัน”
ยายแก่ขี้เหร่?
เฉินเจียวเยว่ขมวดคิ้วงาม จ้องเขม็งใส่ถังเอ้อเป่า
อยากตบหน้าให้กระเด็น!
แต่ติดที่ปั๋วเยี่ยนเฉินอยู่ในรถ เธอต้องทำคะแนนให้เขาประทับใจ แสดงท่าทีว่าเป็นคนรักเด็ก
เลยแอบจ้องขยี้ถังเอ้อเป่าหลายรอบ ก่อนกดเสียงต่ำดุ
“แกว่าใครขี้เหร่?!”
“ก็แกน่ะสิ! ทั้งขี้เหร่ทั้งแก่แถมใจร้าย! ขี้เหร่แก่ใจร้าย ไร้ทางเยียวยาจริง ๆ!”
ถังเอ้อเป่าพูดจบก็หยิบมีดปลายแหลมในกระเป๋าออกมา แล้วเริ่มเดินวนรอบรถหรู
เมื่อเห็นรอยขีดข่วนยาวบนรถหรูสีดำ เฉินเจียวเยว่ก็ตาเหลือก
“เด็กเวรนี่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ! แกรู้ไหมว่านี่รถใครถึงกล้าขีด ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง!”
เฉินเจียวเยว่พูดพลางเข้าไปขวาง ถังเอ้อเป่าหลบหลีก เธอไล่เขาวิ่ง ถังเอ้อเป่าลากเฉินเจียวเยว่ให้วิ่งวนรอบรถหรูอย่างคล่องแคล่ว เหมือนจูงลิงเล่น
ปั๋วเยี่ยนเฉินนั่งรออยู่ในรถ เขามารับเฉินเจียวเยว่เป็นการส่วนตัว
เห็นเหตุการณ์ก็ขมวดคิ้ว หันไปบอกโจวเซิงว่า “ลงไปดูหน่อย”
“ครับ”
โจวเซิงกำลังจะดันประตูรถลงไป ทันใดนั้น—
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
เสียงดังสี่ครั้ง รถทั้งคันก็ ‘ครืน’ ดิ่งทรุดลงทันที!
“อ๊าก—” เสียงกรีดร้องของเฉินเจียวเยว่ดังทะลุเมฆ
ปั๋วเยี่ยนเฉินหัวคิ้วขมวดแน่น เปิดประตูรถลงไป
มองภาพตรงหน้า คิ้วขมวดเป็นปม “...”
ล้อรถทั้งสี่แยกออกจากตัวถัง กลิ้งไปรอบทิศพร้อมควันโขมง
รถหรูสภาพเหมือนสุนัขตาย นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นอย่างไร้ชีวิตชีวา!
เด็กชายใส่หน้ากากอนามัย ตัวสูงไม่ถึงเอวเขา กำลังผยองอยู่ต่อหน้าเฉินเจียวเยว่
“วันนี้ท่านปู่มาใหม่ก็จะไม่ถือสาเอาจริงกับพวกแก แต่ถ้าแกยังกล้ารังแกน้องชายฉันอีก ฉันไม่ปล่อยไว้แน่! ขี้เหร่! แก่! ใจร้าย! เชอะ!”
ปั๋วเยี่ยนเฉิน “...” อายุแค่นี้ก็เรียกตัวเองว่าท่านปู่ ใครให้ความกล้า?
แล้วนี่ยังไม่นับว่าเอาจริง?
ถ้าเขาเอาจริงขึ้นมา จะทำลายล้างได้ขนาดไหน?
นี่เด็กเวรของบ้านไหน นักเลงและบ้าบิ่นอย่างนี้?!
หนูน้อยยังไม่รู้ว่าตนไปยั่วโมโหใครเข้าแล้ว พอขู่เฉินเจียวเยว่เสร็จ ก็เชิดหน้าเดินหันหลังกลับทันที
ทันใดนั้นก็มีคนจับคอเสื้อด้านหลัง จากนั้นเท้าทั้งสองข้างก็ลอยจากพื้น
ถังเอ้อเป่าขมวดคิ้ว สะบัดขาโวยวาย
“ใคร?! ปล่อยท่านปู่เดี๋ยวนี้นะ!”
ปั๋วเยี่ยนเฉินหน้าเครียด เขาหิ้วถังเอ้อเป่าหมุนครึ่งรอบ ให้ถังเอ้อเป่าหันหน้าเข้าหาเขา
“แกเป็นปู่ของใคร” น้ำเสียงไม่ดุแต่แฝงความเย็นยะเยือก
“ฉัน...” ถังเอ้อเป่าที่ยังปิดหน้ากากพูดไม่ทันจบก็ตะลึงไป!
โอ้โห คุณอาใหญ่คนนี้ ทำไมหน้าเหมือนตัวเองกับพี่ใหญ่จัง?
นี่มันเวอร์ชันขยายของพวกเขาชัด ๆ!
หรือว่าจะเป็น... พ่อปูโถ่ที่ทำแต่หน้าที่เกิดไม่เลี้ยงดู พวกเขา?
แต่พ่อปูโถ่ของพวกเขาไม่ตายไปแล้วหรือ?
แม่บอกว่าพ่อโชคไม่ดี อายุยังน้อยก็ป่วยตาย
คงแค่หน้าคล้ายกัน!
ถังเอ้อเป่าคิดพลางกระพริบขนตายาวปุบปับ แล้วตอบแบบยโส
“เห็นแก่ที่หน้าเหมือนพ่อฉัน ก็จะไว้ชีวิตนายสักที รีบปล่อยฉันลงนะ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยไว้แน่! บอกไว้ก่อน ฉันโกรธขึ้นมาน่ากลัวมากนะ!”
มันยังทำท่า ‘แบร่’ ใส่ปั๋วเยี่ยนเฉิน ทำหน้าผีใส่
ถามว่า กลัวมั้ยล่ะ?
ปั๋วเยี่ยนเฉินถลึงตาเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน
อายุยังน้อย ปากพล่ามใหญ่!
ถ้าไม่ใช่ดวงตาเหนือหน้ากากของเจ้าหนูนี่เหมือนลูกชายเซินเป่าของเขาแทบจะเป็นพิมพ์เดียวกัน จนเขาอดใจอ่อนไม่ได้ ก่อนหน้านี้เขาแจ้งตำรวจไปแล้ว!
“แกรู้ไหมว่าวันนี้การกระทำของแกเข้าข่ายละเมิดกฎหมายแล้ว”
“ก็ยายแก่นังแก่ขี้เหร่ใจร้ายนั่นมาหาเรื่องฉันก่อนนี่!”
เฉินเจียวเยว่ที่ลอยมาโดนพาดพิง “...”
ใครแก่ ใครขี้เหร่ ใครใจร้าย? อ๊ากกกกก—
ปั๋วเยี่ยนเฉินพูดเย็นชา “ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร พฤติกรรมของแกก็ไม่ถูก!”
ถังเอ้อเป่าขมวดคิ้ว “นายไม่ใช่พ่อฉัน แล้วมาสั่งสอนฉันทำไม? นายเป็นใคร?”
ปั๋วเยี่ยนเฉินไม่พอใจ “พ่อแม่แกอยู่ไหน?”
เขาไม่ถือสาเด็ก แต่เขาไม่มีทางปล่อยผู้ใหญ่ของเด็กไป
รถคันนี้เขาเพิ่งออกรถมา ห้าสิบล้าน เพิ่งออกมาวันแรกก็พัง เขาก็ต้องเอาความ
อีกอย่าง...
ล้อรถทั้งสี่ที่ยังคุกรุ่นอยู่นั่น เหมือนใช้ระเบิดแม่นยำทำลาย
เด็กเล่นระเบิดเป็น?
หรือมีคนคิดใช้เด็กทำร้ายเขา?
ให้รอบคอบ เขาจึงต้องสอบสวนให้แจ่มแจ้ง
ถังเอ้อเป่าพอได้ยินจะตามพ่อแม่ก็เริ่มหวั่น ๆ
เด็กเวรทั่วหล้าล้วนเหมือนกันหมด คือกลัวการเรียกผู้ปกครอง!
ถังเอ้อเป่าก็ไม่เว้น ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน แม้แต่พญายมอยู่ตรงหน้ามันยังคิดจะเรียกพี่น้อง แต่ก็กลัวแม่ของตน!
แม่เขาไม่เคยตีคน เขาไม่กลัวถูกแม่ตี แต่กลัวว่าแม่จะเสียใจเพราะตน
ถังเอ้อเป่าหมดความหยิ่งยโสแต่แรก ทำปากจู๋พูดว่า
“นายอยากตามก็ตามหาพ่อฉันเอาเอง แม่ฉันยุ่ง ไม่มีเวลามาเจอนาย”
ปั๋วเยี่ยนเฉินถอนสายตากลับมา พอดีว่าเขาก็ไม่ชอบคบค้ากับผู้หญิง
“พ่อแกอยู่ไหน”
“พ่อฉันน่ะรึ อยู่ยมโลกจ้ะ นรกขุมที่สิบแปด รีบลงไปหาเขาเถอะ”
ปั๋วเยี่ยนเฉิน “...”
เฉินเจียวเยว่ฉวยโอกาสแทรก
“เด็กเวรนี่ไร้มารยาท! อาเฉิน เขากำลังแช่งให้นายลงนรกนะ! ดูมันแต่งตัวซอมซ่อก็รู้ว่าเด็กดอยเด็กดิบไร้การอบรม! บ้านนอกคอกนาไร้วัฒนธรรม ไร้สั่งสอน!”
“ห๊ะ! ฉันไร้สั่งสอน ตัวแกมีหรือ? ปูนนี้แล้วยังมาแกล้งเด็กห้าขวบ แม่แกอบรมมายังไง?!” ถังเอ้อเป่าไม่ยอม
ปูนนี้แล้ว?
เฉินเจียวเยว่แทบบ้า “ฉันเพิ่งยี่สิบแปด!”
“อ้าว? จริงเหรอคะ? ดูไม่ออกเลย นึกว่าแปดสิบแปดแล้ว”
“แก...”
“หุบปากไปเลย นังนี่ ถ้ายังกวนฉันอีก ฉันจะอบรมแกแทนพ่อแม่แล้ว”
ถังเอ้อเป่าพูดจบ นาฬิกาโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
แม่ตัวดีของเขาโทรมานั่นเอง
คงเป็นเพราะออกจากห้องน้ำมาไม่เห็นเขา ก็เลยร้อนใจ
ถังเอ้อเป่าไม่มีทางยอมให้แม่ตัวดีร้อนใจ มันมองปั๋วเยี่ยนเฉิน
“ท่านปู่มีธุระต้องไปแล้ว ไม่ขอเล่นกับพวกนายเป็นเพื่อน บ๊ายบาย!”
พูดจบถังเอ้อเป่าก็สะบัดขาเตะเหยียบ สะบัดมือ ร่างน้อยก็ลอดออกจากเสื้อ ทำเป็นกลลวงหลอกตา
“เสื้อให้พวกนายเป็นของขวัญละกัน! ไม่ต้องขอบใจ!” เจ้าหนูพูดจบก็หันหลังวิ่ง ร่างเล็ก ๆ หายวับไปในฝูงชนทันที
ปั๋วเยี่ยนเฉินมองเสื้อที่ว่างเปล่าในมือ สีหน้าหมองคล้ำขึ้น
“ไปสืบข้อมูลเด็กคนนั้น แล้วพาพ่อแม่มันมาที่นี่! และให้คนดูด้วยว่าทำไมล้อถึงระเบิด!”
“ครับ!” โจวเซิงรีบเรียกบอดี้การ์ดเดินเข้าไปในสถานีรถไฟ
ปั๋วเยี่ยนเฉินหันไปมองเฉินเจียวเยว่ด้วยความไม่พอใจ
“ทำไมมันถึงว่าแกรังแกน้องมัน”
เฉินเจียวเยว่เปลี่ยนสีหน้า ทำหน้าใสซื่อ
“ฉันจะไปรังแกเด็กได้ยังไง ก็เด็กนั่นเห็นฉันเหมือนคนรวย เลยจะมาเล่นตุกติกกรรโชกฉัน ไม่เชื่อไปถามผู้จัดการฉันดูก็ได้
เด็กแค่นี้เป็นขี้ตั๋วแต่เล็ก พ่อแม่ต้องไม่ใช่คนดีแน่ บ้านนอกคอกนาไร้วัฒนธรรม ลูกเป็นแบบนี้ พ่อแม่ก็คงห่างชั้นจากดีไม่มากนัก
ว่าไหมก็อย่าไปเจอพ่อแม่มันเลย จับทั้งครอบครัวโยนเข้าคุกไป รอลงอาญาตลอดชีวิต ให้สาแก่ใจ!”
ปั๋วเยี่ยนเฉินหน้าเย็นชามองเธอปราดหนึ่ง แววตาไม่ชอบใจ ไม่ยอมพูดด้วย