เย่หวง
สถานบันเทิงระดับหรูแห่งหนึ่ง
ภายในห้องวีไอพีมีเสียงพูดคุยอื้ออึง
กลุ่มคนรวมตัวกันเล่นเกมอย่างครึกครื้น
มีเพียงชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงมุมห้องเท่านั้นที่ดูแปลกแยก นิ้วเรียวยาวขาวซีดคีบแก้วไวน์แดงสีเข้มเอาไว้ จิบเป็นครั้งคราว
ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นจับจ้องไปยังจุดหนึ่งเงียบ ๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เฉินไป๋ชวนที่ถูกฆ่าตายไปหลายตาเอ่ยบ่นว่าคืนนี้ดวงไม่ดี จึงรีบถอนตัวไปนั่งดูอยู่ข้างสนาม
เขาหันไปก็เห็นหานมู่เฉินนั่งนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง ราวกับรูปปั้น
เขาเดินเข้าไปนั่งข้างหานมู่เฉินอย่างแรง «พี่หาน เป็นอะไรไปเหรอ?»
«นัดรวมตัวพี่น้องกันตั้งหลายครั้ง นายก็ไม่เคยมา พี่ฟู่ก็เหมือนกัน หายหน้าหายตาไปทุกวัน นายอุตส่าห์มาทั้งที ทำไมมานั่งทำหน้าเศร้าซึมอยู่ตรงมุมห้องล่ะ?!»
«ไปเล่นกับทุกคนสักตาเถอะ!»
หานมู่เฉินแกว่งแก้วไวน์ไปมา พลางนึกถึงฟู่หมิงซิวเจ้าหมอนั่น คงกำลังยุ่งกับการตามจีบผู้หญิงเพื่อดันมือที่สามขึ้นมาแทนเมียอยู่ล่ะมั้ง
สีหน้าเขาไร้อารมณ์ «ไม่สนใจ»
เฉินไป๋ชวนเห็นท่าทีของเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ «เป็นอะไรไป อารมณ์ไม่ดีเหรอ?»
หานมู่เฉินไม่ตอบ เพียงยกไวน์ขึ้นจิบอีกครั้ง ท่าทางเกียจคร้านราวกับเหนื่อยหน่ายจะรับมือกับใคร
เฉินไป๋ชวนเลิกคิ้ว «ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้แม่นายบังคับให้ไปดูตัว จนถึงขั้นหนีออกจากบ้านเลยใช่ไหม ที่อารมณ์ไม่ดีเป็นเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า?»
หานมู่เฉินเหลือบมองเฉินไป๋ชวน «นายไปฟังเรื่องซุบซิบพวกนี้มาจากไหน?»
เฉินไป๋ชวนว่า «จะเป็นเรื่องซุบซิบได้ยังไง คนในแวดวงพูดกันให้แซ่ด บอกว่านายไปดูตัวกับผู้หญิงหลายคน แต่ละคนโดนนายทำให้ร้องไห้แล้วหนีกลับกันหมด คนในวงการเลยแซวนายว่าเป็นนักฆ่าสาวน้อย เจอคนไหนก็ฆ่าคนนั้น!»
หานมู่เฉินหัวเราะหึ «ยังขาดไปอย่าง ต้องมีนักฆ่าสาวใหญ่ด้วย»
เฉินไป๋ชวนชะงัก «นักฆ่าสาวใหญ่? เดี๋ยวนะ นายชอบผู้หญิงที่แต่งงานแล้วเหรอ?»
หานมู่เฉิน «……»
เฉินไป๋ชวนร้องอุทาน «พี่หาน ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าอะไรนะ พวกเรามีฐานะอะไร จะไปหมายตาผู้หญิงที่มีสามีแล้วได้ยังไง แบบนั้นไม่ดีเลย!»