หานซวงเห็นเวินอี้เงียบไป ความอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งถึงขีดสุด
“เป็นเรื่องความรักใช่ไหม?”
“เธอไปเจอคู่หมั้นคนนั้นมาเหรอ? หรือว่านอกจากคู่หมั้นแล้ว ยังมีรักครั้งใหม่เข้ามาอีก?”
เวินอี้กัดฟันน้อย ๆ ก่อนยิ้มทั้งที่สีหน้าไม่ยิ้ม “ไม่มีสักอย่าง อย่าเดาสุ่มสิ!”
หานซวงกะพริบตาปริบ ๆ “ฉันไม่เชื่อ ดูปฏิกิริยาของเธอแล้ว ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่!”
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “หรือว่าเธอแอบไปคั่วผู้ชายคนอื่นลับหลังคู่หมั้น?”
เวินอี้ได้ยินดังนั้นก็สำลักน้ำลายตัวเองทันที
“แค่ก ๆ ๆ…”
เห็นเวินอี้มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ หานซวงก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง
“โอ้โห ได้เลยเพื่อนรัก สารภาพมาซะดี ๆ ไปคั่วผู้ชายเถื่อน ๆ คนไหนมาแล้ว?!”
เวินอี้กว่าจะหายสำลัก พอได้ยินคำถาม ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
“ไม่มี อย่าพูดเหลวไหลสิ”
หานซวงใจเย็นกว่าเวินอี้มาก “ไม่เป็นไรหรอกเพื่อนรัก ต่อให้เธอไปคบหาพัวพันกับใครข้างนอก ฉันก็สนับสนุนเธออยู่ดี”
“ใครใช้ให้คู่หมั้นของเธอทำตัวเหมือนตายไปแล้วกันล่ะ หลายปีมานี้ไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นสักครั้ง เขาปล่อยให้สาวสวยบอบบางอย่างเธอรอได้ แต่ฉันทำใจไม่ได้หรอก!”
“ถ้าถามฉันนะ ระหว่างที่เขายังไม่โผล่มา เธอก็ควรมีรักที่หวานชื่นสักครั้งให้เต็มที่ไปเลย”
“แต่ถ้าเธอคบใครจริง ๆ ต้องบอกฉันด้วยนะ ฉันต้องดูให้รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคู่ควรกับอี้เป่าของฉันหรือเปล่า!”