ดีมาก คิดถึงเรื่องนี้ทุกวัน ในที่สุดก็พูดอะไรที่ทำให้เขาพอใจได้สักที
หานมู่เฉินประคองท้ายทอยของเวินอี้ไว้ทันที ก่อนก้มลงจูบริมฝีปากเธออย่างไม่ลังเล
เวินอี้: “อื้อ ๆ ๆ…”
สร้อยคอยังไม่ได้เก็บเลย!!!
พอจูบของชายหนุ่มจบลง เวินอี้ก็ผละจากอ้อมแขนเขาแล้วกระโดดลุกขึ้น เริ่มค้นถังขยะทันที
หานมู่เฉินเห็นท่าทางร้อนรนของเวินอี้ก็อดหัวเราะไม่ได้
ปกติหลังจากจูบกับเขา เธอมักหอบหายใจซบอยู่ในอ้อมแขน หมดเรี่ยวหมดแรง
แต่ตอนนี้กลับมีแรงเหลือเฟือ
แกล้งทำชัด ๆ
เวินอี้ควานหาอยู่ไม่นานก็เจอสร้อยคอในถังขยะ
เธอลุกขึ้น กำสร้อยคอไว้ในฝ่ามือแน่น มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาแล้วเม้มริมฝีปากพูดว่า “สร้อยคอฉันเก็บไว้แล้ว ขอบคุณนะ”
หานมู่เฉินถาม “ไม่ใส่เหรอ?”
เวินอี้ส่ายหน้า “ไม่ใส่แล้ว มันแพงเกินไป กลัวทำหาย”
หานมู่เฉินหัวเราะหึ ซื้อมาให้เธอใส่แท้ ๆ แต่เธอกลับไม่ยอมใส่ แถมยังเก็บเอาไว้อีก
ช่างเถอะ แค่รับไว้ก็พอแล้ว
โชคดีที่เขาหยิบสร้อยคอออกมาให้เธอแค่เส้นเดียว ถ้าเธอรู้ว่าเขาซื้อเครื่องประดับให้เธอเป็นสิบ ๆ ชุดติดกัน ไม่รู้จะตกใจขนาดไหน
เขากวักมือเรียก “มานี่ ให้ฉันจูบต่อ”
เวินอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเดินเข้าไปหาเขา
หานมู่เฉินเหยียดแขนยาวออกไป ดึงเวินอี้ให้มานั่งบนตักอีกครั้ง
เขาก้มลงจูบริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอเบา ๆ ก่อนเอ่ยถาม “สองวันนี้เวลาของคุณเป็นของฉันหมดแล้ว คิดหรือยังว่าจะใช้เวลายังไง?”