ทำตามสัญญาเหรอ?
เวินอี้นึกขึ้นได้อย่างรวดเร็วว่าตัวเองติดค้างมื้ออาหารเขาอยู่หลายมื้อ
ส่วนติดค้างกี่มื้อ ตอนนั้นก็ไม่ได้คุยกันให้ชัดเจน
พอมาคิดดูตอนนี้ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนเธอขุดหลุมฝังตัวเองเลยนะ?
เวินอี้ทำหน้ากระอักกระอ่วนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า 「คุณยังไม่ได้กินข้าวเหรอ?」
หานมู่เฉินตอบ 「ยัง」
น้ำเสียงนั้นช่างเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้วอย่างยิ่ง
เวินอี้เม้มริมฝีปาก พูดอย่างหมดแรงใจเล็กน้อยว่า 「งั้นฉันไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนะ」
ติดค้างไว้ก็ต้องชดใช้
ใช้คืนให้หมดก็พอ
อย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้น
เธอเดินมุ่งหน้าไปทางซูเปอร์มาร์เก็ต
ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเดินตามมาอย่างไม่รีบร้อน พร้อมกับเจ้าหมาของเขา
เวินอี้อดหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองเขาไม่ได้
「คุณไม่พาหมาเดินเล่นต่อแล้วเหรอ?」
หานมู่เฉินล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ถามอย่างไม่ใส่ใจว่า 「คุณไม่ถามก่อนเหรอว่าผมอยากกินอะไร แล้วก็เดินไปเลย?」
เวินอี้อึกอักไปนิด ดูเหมือนจะใช่เหมือนกัน
จะเลี้ยงข้าวเขาทั้งที แต่ไม่ถามว่าชอบกินอะไรแล้วไปซื้อของเลย ก็ดูไม่ค่อยเหมาะจริง ๆ
「แล้วคุณชอบกินอะไรล่ะ?」
หานมู่เฉินตอบ 「ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน」
เวินอี้ 「……」
หานมู่เฉินค่อย ๆ เดินเข้ามา 「ไปกันเถอะ ไปถึงซูเปอร์มาร์เก็ตก็รู้เอง」
สุดท้ายเวินอี้ก็ต้องยอมเดินไปซูเปอร์มาร์เก็ตกับหานมู่เฉินและหมาของเขา
หนุ่มหล่อสาวสวย แถมยังมีหมาทองคำอีกตัวเดินซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต ช่างสะดุดตาไม่น้อย
หานมู่เฉินสูง 190 เซนติเมตร ไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีคู่กับกางเกงสแล็กสีดำ