จากนั้นทั้งสองก็เดินเล่นในห้างสรรพสินค้า แล้วก็ไปกินข้าวด้วยกันอีกมื้อ
ระหว่างนั้น เวินอี้อยากไปที่บ้านของหานซวงเพื่อหาสร้อยคอ แต่ก็หาข้ออ้างที่ดีไม่ได้
เธอได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า ไม่ต้องรีบ ยังมีโอกาสอีก
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็ถึงสามทุ่มกว่าแล้ว
หานซวงอาสาส่งเวินอี้กลับมาที่หน้าประตูหมู่บ้าน
เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปทำงาน เวินอี้จึงเช่าห้องเล็กๆ ไว้ใกล้บริษัท เธออยู่คนเดียวก็สบายอยู่แล้ว
หลังจากลาจากหานซวง เวินอี้ก็เดินเข้าหมู่บ้าน พอดีเจอกับเจ้าของบ้านที่เป็นป้าสูงอายุกำลังลงมาโยนขยะ
ป้าเจ้าของบ้านร้องเรียกเวินอี้ "โอ๊ย เวินอี้ ดึกขนาดนี้ไปเที่ยวที่ไหนมาล่ะ?"
เวินอี้ตอบอย่างไม่คิดมาก "ไปเดินเล่นกับเพื่อนน่ะค่ะ"
ป้าเจ้าของบ้านหรี่ตามอง "เพื่อนเหรอ ผู้ชายหรือผู้หญิง?"
เวินอี้: "ผู้หญิงค่ะ"
ป้าเจ้าของบ้านได้ยินก็ยิ้ม "ไปกับผู้หญิงก็ยังดี"
"เธอยังสาวสวยแบบนี้ อย่าไปกับผู้ชายตามอำเภอใจล่ะ ระวังโดนหลอกไม่รู้ตัว"
เวินอี้ยิ้มๆ ไม่พูดอะไร
เธอกำลังจะเดินออกไป ป้าเจ้าของบ้านก็รั้งเธอไว้
"เวินอี้ เรื่องที่ฉันพูดกับเธอคราวก่อน เธอคิดได้หรือยัง?"
เวินอี้ชะงัก คิดไม่ออก "เรื่องอะไรเหรอคะ?"