เวินอี้เห็นผู้ชายยื่นคิวอาร์โค้ดมา ก็กัดริมฝีปากแล้วพูดว่า "ถ้าเป็นเรื่องผิดกฎหมายหรืออาชญากรรม ฉันไม่ทำ"
หานมู่เฉินหัวเราะเบา ๆ เธอมีหลักการดีทีเดียว
เขายกคิ้ว "วางใจได้ ฉันเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอน"
เวินอี้คิดในใจ เชื่อเขาเถอะถึงจะมีผี
ชายหนุ่มยกโทรศัพท์ขึ้น "หืม?"
เวินอี้กัดริมฝีปาก สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ออกมาสแกนคิวอาร์โค้ดของเขา แล้วเพิ่มเพื่อนในวีแชท
รูปโปรไฟล์วีแชทของชายหนุ่มเป็นรูปสุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโต ชื่อเล่นคือวิน
เวินอี้คิดในใจ นี่มันคงเป็นชื่อหมาใช่ไหม?
ในเวลาเดียวกัน หานมู่เฉินก็กำลังมองรูปโปรไฟล์วีแชทของเวินอี้
เป็นตัวการ์ตูนที่หน้าตาน่าเกลียดมาก
เท่าที่จำได้ เหมือนจะเป็นอนิเมะที่เด็กบ้านข้างๆ ชอบดู ชื่อว่าซินจังอะไรสักอย่าง
รูปโปรไฟล์ก็คือตัวเอก
เอาเถอะ น่าเกลียดได้ใจจริงๆ
เวินอี้วางโทรศัพท์ลง "ประธาน ถ้าไม่มีอะไรจะสั่ง ฉันกลับก่อนนะคะ"
หานมู่เฉินเงยหน้าขึ้น "เดี๋ยวก่อน"
เวินอี้หัวใจกระตุกวูบอีกครั้ง "มี...อะไรอีกเหรอ?"
ชายหนุ่มถามขึ้นมาลอยๆ "เจ็บไหม?"
เวินอี้ชะงัก "เจ็บอะไร?"
สายตาหานมู่เฉินทอดลงมาตรงหว่างขาของเธอ ความหมายชัดเจนโดยไม่ต้องพูด
เวินอี้อดที่จะหน้าแดงไม่ได้ ขาทั้งสองข้างก็หุบเข้าหากันเล็กน้อย
เรื่องแบบนี้ เขายังกล้าถามออกมาได้
แล้วที่จริง เธอเจ็บตรงนั้นหรือไม่ เขาไม่รู้หรือไง?
เธอไม่เคยมีประสบการณ์ แต่เขากลับทำถึงหกครั้งติดต่อกัน
ผู้หญิงคนไหนก็ทนไม่ไหวทั้งนั้น
หานมู่เฉินมองแก้มเธอแดงก่ำราวกับทาแป้ง ก็พอเดาได้ว่าเป็นอะไร
เขาเปิดลิ้นชัก หยิบยาเจลหลอดหนึ่งออกมา แล้วค่อยๆ ผลักไปที่ขอบโต๊ะ
"ยาเจลหลอดนี้ เธอเอาไว้"