หญิงสาววางอาหารเช้าที่ชายหนุ่มส่งให้ลงบนโต๊ะกาแฟ
จากนั้นเธอก็จ้องอาหารเช้าอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง
รู้สึกแปลก ๆ ทำไมจู่ ๆ เธอถึงยอมรับอาหารเช้าที่เขาส่งให้ได้นะ?
ทั้งที่รู้ว่าชายคนนั้นอาจไม่ได้มีเจตนาดีอะไร
คงเป็นเพราะตัวเองไม่ชอบการทิ้งของฟุ่มเฟือยมากกว่ามั้ง
เวินอี้ส่ายหน้า ไม่ปล่อยให้ตัวเองคิดมาก แล้วหันไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน
หลังจากล้างหน้าเสร็จ เธอก็เดินออกมา แล้วหยิบอาหารเช้าออกมากิน
ต้องยอมรับเลยว่าอาหารเช้าที่เขาซื้อมาน่ะ อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว
เวินอี้กินอย่างเอร็ดอร่อย พอเก็บกวาดเล็กน้อย ก็ออกเดินทางไปบริษัท
จะว่าไปแล้ว คอนโดหรูก็ดีอยู่หรอก แต่ข้อเสียอย่างเดียวคือการเดินทางไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่
แถวนี้ไม่มีป้ายรถเมล์หรือรถไฟฟ้าใต้ดินเลยสักกะที่
มีแต่แท็กซี่เท่านั้นที่จะไปได้
ถึงแม้เฟิงหลินหวานจะอยู่ไม่ไกลจากบริษัทนัก ประมาณสองกิโลเมตร ถ้าเดินเร็ว ๆ ก็คงถึงในราวยี่สิบนาที
แต่ยี่สิบนาทีสำหรับคนที่ชอบนอนตื่นสายก็ยังไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่
แล้วเธอก็เป็นคนที่ชอบนอนตื่นสายด้วยสิ
ตั้งแต่เด็กจนโต เพราะนิสัยชอบนอนตื่นสายนี่แหละ เธอโดนพ่อแม่สอนอยู่บ่อยครั้งไม่น้อย
พอขึ้นมหาวิทยาลัย ไม่มีพ่อแม่คอยจ้องและบ่นทุกวัน ปัญหานอนตื่นสายของเธอก็ยิ่งแย่ลงไปอีก
เพราะฉะนั้น เพื่อจะแก้ปัญหานอนตื่นสายของเธอ เธอจึงตัดสินใจควักเงินก้อนใหญ่ หาเวลาซื้อรถจักรยานไฟฟ้าคันเล็ก ๆ สักคันให้ตัวเอง
แต่ตอนนี้เวลาก็ไม่ใช่จะเช้าอะไรแล้ว ยังไงก็เรียกแท็กซี่ไปบริษัทดีกว่า
เวินอี้ยืนอยู่ใต้ตึกคอนโด ล้วงโทรศัพท์ออกมา เตรียมจะเรียกแท็กซี่
ทันใดนั้น ปอร์เช่สีดำคันหนึ่งก็มาจอดอยู่ตรงหน้าเธอ
เวินอี้ตะลึงไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น กระจกรถก็ค่อย ๆ เลื่อนลงมา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตาของเหอเจิ้นอวี่