ส่งเจ้าหน้าที่เหอออกไปแล้ว เวินอี้ก็ปิดประตูและล็อก
จากนั้น เธอก็นั่งลงบนโซฟา นิ่งงันไปสักพัก
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ตอนนี้เธอไม่รู้สึกง่วงนอนเลยแม้แต่น้อย
กลับรู้สึกหวาดหวั่นไปหมด
ตอนนี้ ที่นี่อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว รีบหาที่อื่นย้ายออกไปดีกว่า
เวินอี้หยิบโทรศัพท์ออกมา เตรียมจะดูข้อมูลห้องเช่าในแอปพลิเคชัน
แต่กลับเห็นสายที่ไม่ได้รับหลายสายจากหานซวง
เธอกัดริมฝีปาก ทนไม่ไหวกดโทรกลับไป
เมื่อสายติด เสียงหานซวงที่ร้อนใจก็ดังขึ้น "อี้เอ๋อ เกิดอะไรขึ้น? ฉันเพิ่งโทรหาเธอหลายสาย เธอไม่รับเลย เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"
"ซวง ฉัน..."
เวินอี้กำลังอัดอั้นตันใจ พอได้ยินหานซวงถามแบบนี้ ก็เล่าให้ฟังอย่างละเอียดทันที
หานซวงฟังจบ อดไม่ได้ที่จะด่าเสียงดังลั่น
"มันเป็นคนประเภทไหนกันเนี่ย หน้าด้านไม่รู้จักประมาณตน!"
"ป้าเจ้าของบ้านเธอคนนั้นที่เป็นล่ำบึ้ก จะมาเทียบกับเธอผู้สูงศักดิ์ได้ยังไงกัน?"
"ไม่สำเหนียกถึงตัวตนของตัวเองเลย ไอ้ขยะเดนมนุษย์แบบนี้ คู่ควรกับเธอตรงไหน?"
"โดนขังคุก สมน้ำหน้า!"
"อยากให้มันโดนขังไปตลอดชีวิตเลย ให้มันรู้สำนึก ไอ้สารเลว!!!"
เวินอี้ฟังเสียงด่าไม่หยุดของหานซวง ความหวาดกลัวในใจก็ลดลงไปไม่น้อย
เธอถอนหายใจ "ตอนนี้ ที่นี่ฉันอยู่ต่อไปไม่ได้จริงๆ แล้ว ฉันว่าจะหาบ้านใหม่"
หานซวงเม้มปาก "จะหาบ้านอะไรกัน เปลืองเงินเปล่าๆ มาอยู่บ้านฉันไม่ดีกว่าหรือไง บ้านฉันห้องว่างเยอะแยะ!"