เจ้าหมาทองคำพอได้ยินก็หยุดก่อกวนเวินอี้ทันที ก่อนหันไปวิ่งหาเจ้าของเสียง
เวินอี้เงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ
ไหล่กว้าง เอวสอบ ขาเรียวยาว
รูปร่างสง่าผ่าเผยราวกับพระเอกที่เดินออกมาจากการ์ตูน
ตอนนี้เขายืนล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างอย่างสบาย ๆ ท่วงท่าผ่อนคลาย มีกลิ่นอายสง่างามและเกียจคร้านที่ยากจะบรรยาย
เจ้าหมาทองคำวิ่งไปถึงข้างกายเขา ก่อนจะกระดิกหางวนรอบตัวอย่างกระตือรือร้น
เวินอี้เบะปาก ซวยถึงขีดสุดจริง ๆ ถึงกับเรียกเจ้าของหมามาได้
ดวงตาดำสนิทของหานมู่เฉินทอดมองหญิงสาวที่นั่งหมอบอยู่ในกอหญ้า
คงเพราะล้มจนหมดสภาพ ผมเผ้าถึงได้ยุ่งเหยิง แก้มขาวผ่องกับเสื้อผ้าก็เปื้อนเศษหญ้าไปบ้าง
ดวงตาคู่งามจับจ้องเขาไม่กะพริบ ฉ่ำวาวและแฝงความน้อยใจที่ยากจะบรรยาย
ราวกับถูกกลั่นแกล้งมาอย่างหนักหนาสาหัส
ริมฝีปากบางของเขาขยับ น้ำเสียงเนิบเฉื่อยเหมือนเคย «ผมก็นึกว่าใครร้องโหยหวนขนาดนั้น ที่แท้ก็คุณนี่เอง»
เวินอี้ «…»
เธออดถลึงตามองเขาไม่ได้ «ก็หมาของคุณอยู่ ๆ ก็พุ่งออกมา ทำฉันตกจากรถ»
หานมู่เฉินเลิกคิ้ว ฟังน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจนั่นสิ
«ความผิดผมเหรอ?»
เวินอี้ «หมาคุณก่อเรื่อง คุณก็ปัดความรับผิดชอบไม่พ้นหรอก!»
หานมู่เฉินหัวเราะหึ ๆ ล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างแล้วเดินเอื่อย ๆ เข้ามา «นี่จะให้ผมรับผิดชอบสินะ»