อยู่เป็นเพื่อนเขา?!
คำขอนี้เกินไปหน่อยหรือเปล่า?!
เวินอี้จ้องตาคู่สวยเบิกกว้าง แววตาเต็มไปด้วยคำกล่าวโทษนับไม่ถ้วน
หานมู่เฉินไม่สนใจสายตาตำหนิของเธอ ริมฝีปากบางดูดเม้มติ่งหูขาวเนียนของเธอเบา ๆ “ถ้าไม่ปฏิเสธเธอ ฉันก็ไม่ถือสาหรอก...”
ร่างของเวินอี้สั่นไหว เกือบเผลอส่งเสียงออกมาเพราะท่าทีหยอกเย้าเหลาะแหละของชายหนุ่ม
โชคดีที่เธอเตรียมใจไว้ก่อน จึงกัดริมฝีปากกลั้นเสียงเอาไว้ได้
ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ยังจ้องเธอเขม็ง เธอจึงไม่กล้าผ่อนคลายความระแวดระวัง
เธอกัดริมฝีปาก พูดเสียงสั่นงันงก “ซวง จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ยังมีงานต้องจัดการ ไปเป็นเพื่อนเธอไม่ได้แล้ว...”
หานซวงตะลึง “หมายความว่ายังไง พรุ่งนี้วันหยุดสุดสัปดาห์นะ เธอจะทำงานล่วงเวลาจริง ๆ เหรอ?!”
“ให้ตายสิ พี่ชายฉันเป็นคนยัดงานให้เธอหรือเปล่า?!”
“ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่ข้างเธอแน่นอน เดี๋ยวฉันโทรหาเขาเดี๋ยวนี้ ให้เขาถอนงานของเธอออก!”
เวินอี้รีบพูด “ไม่ใช่เขา...”
“หัวหน้าโดยตรงของฉันไม่ใช่เขา”
พอได้ยินเช่นนั้น หานซวงก็แอบเสียดายอยู่บ้าง “อย่างนั้นเหรอ งั้นให้พี่ชายฉันย้ายเธอไปทำงานใต้บังคับบัญชาเขาดีไหม เป็นเลขาฯ ตัวน้อยของเขาเป็นไง? แบบนี้ถ้าฉันอยากไปเดินเล่นหรือออกเดตกับเธอเมื่อไร ก็แค่ไปหาเขาให้ลาหยุดเธอได้เลย”
เวินอี้ตกใจแล้วตกใจอีก “อย่านะ ห้ามให้เขาจัดการแบบนั้นเด็ดขาด!”
หานมู่เฉินเลิกคิ้ว มองหญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนกในอ้อมแขนด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม