เขากะว่า ขอแค่อีกสักครั้ง เขาก็จะได้เปิดเส้นทางเหนือมนุษย์ของตัวเองอย่างเป็นทางการแล้ว
โลกใบนี้มีระบบการฝึกฝนอยู่ทั้งหมดสี่สาย ได้แก่ สายนักรบ สายเวทมนตร์ สายเทวศิลป์ และสายพลังจิต
สายเวทมนตร์อาศัยพลังจิตในการสื่อสารกับธาตุ
สายเทวศิลป์ยืมพลังอันยิ่งใหญ่ของเทพเจ้ามาใช้
สายพลังจิตขุดค้นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในจิตใจ
ส่วนสายนักรบ นั้นฝึกฝนพลังต่อสู้อันเกรียงไกรและดุดันนี้เอง
และบิดาของเขา ท่านเคานต์บรูโน่ ก็เป็นนักขับกล่อมบทกวีสายพลังจิต แม้จะไม่ถนัดการต่อสู้ แต่การไขชะตากรรม ทำนายมงคลและอุบาทว์ คำนวณเส้นทางชีวิต กลับเป็นพรสวรรค์โดยกำเนิดของเขา มักจะคำนวณหาทางออกได้ก่อนที่วิกฤตจะมาถึงเสียอีก
ในส่วนของสายนักรบ
เมื่อพลังต่อสู้สะสมถึงขีดสุด ก็สามารถเลือกหนึ่งในสามเส้นทางเหนือมนุษย์ ได้แก่ [นักดาบ] [อัศวิน] [นักรบ] จากนั้นก็หาเล่นแร่แปรธาตุมาปรุงยาเลื่อนขั้นที่เหมาะสม เมื่อดื่มเข้าไป ก็จะสามารถทำลายพันธนาการของร่างมนุษย์ กลายเป็นผู้อยู่เหนือธรรมดาอย่างแท้จริงได้
“อาเลิน”
เสียงของวิลโลว์ดึงเขากลับจากภวังค์
วิลโลว์มีแก้มแดงเรื่ออย่างเกียจคร้าน เดินมาที่โต๊ะแล้วนั่งลง
เธอเสียงแหบเล็กน้อย ยกชาเย็นบนโต๊ะขึ้นจิบเพื่อคลายคอ ถึงจะรู้สึกดีขึ้น
“นี่คือแผนที่ไปทไวไลท์ ฉันให้คนวาดเส้นทางใหม่ล่าสุดไว้ให้” วิลโลว์หยิบแผนที่ออกมาจากอกเสื้อแล้วคลี่ออก สายตาเต็มไปด้วยความกังวล
“ฉบับที่ตระกูลให้ไว้เป็นของสามเดือนที่แล้ว ตอนนี้คงใช้การไม่ได้แล้วล่ะ”
ในโลกใบนี้ไม่มีแผนที่ที่แม่นยำ absolutely
ทุกแผนที่กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างช้า ๆ ไม่มากก็น้อย
ระยะทางระหว่างสองหมู่บ้านที่อยู่ติดกัน อาจจะค่อย ๆ หดสั้นลงครึ่งวันภายในสิบวัน
เส้นทางภูเขาบางสาย ปู่เคยเดิน พ่อเคยเดิน พอมาถึงรุ่นเธอ เส้นทางยังอยู่ แต่ปลายทางเปลี่ยนไปแล้ว
และในโลกใบนี้ อาชีพนักทำแผนที่คืออาชีพที่อายุสั้นที่สุด
เมื่อนักทำแผนที่ค้นพบว่าคาบสมุทรบางแห่งมีรูปร่างแตกต่างจากที่เขาสำรวจเมื่อสามปีก่อนโดยสิ้นเชิง เขาจะตกอยู่ในอาการย้ำคิดย้ำทำที่ไม่อาจระงับได้
เขาจะสำรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามค้นหารูปแบบ
แต่ไม่เคยมีใครค้นพบรูปแบบได้เลย
และแผนที่รุ่นเก่าที่สุดกลุ่มนั้น ถูกคริสตจักรเก็บไว้ในห้องสมุดต้องห้าม
บนแผนที่เหล่านั้น โครงร่างของทวีปแตกต่างจากปัจจุบันโดยสิ้นเชิง
ไม่ใช่ความแตกต่างเล็กน้อย
คือไม่เหมือนกันเลย
ราวกับว่าแผนที่นี้ วาดไม่ใช่โลกเดียวกัน
อาเลินเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดู
บนนั้นมีลายมืออันงดงามเขียนกำกับภูเขา แม่น้ำ และเมืองต่างๆ ไว้ มีเส้นทางที่ดีที่สุดที่วาดด้วยหมึกสีแดง
“ขอบคุณพี่วิลโลว์มาก” เขาเก็บแผนที่อย่างระมัดระวัง
“นี่เป็นครั้งแรกที่เธอออกไปไกล ต้องระวังตัวให้มาก” น้ำเสียงของวิลโลว์ยิ่งจริงจัง เธอชี้ไปที่เครื่องหมายพิเศษหลายจุดที่ถูกวงไว้บนแผนที่ “จำไว้นะ พอหมอกลงเมื่อไหร่ ต้องรีบหาที่หลบในวิหารใกล้ ๆ ให้เร็วที่สุด ตำแหน่งพวกนี้ ฉันทำเครื่องหมายไว้ให้หมดแล้ว”
“เธอรู้ดี แม้แต่อัศวินที่ตระกูลส่งไปคุ้มกันเธอที่ทไวไลท์ ก็ยังเอาชีวิตรอดในหมอกไม่ได้”
อาเลินเคยได้ยินมาว่า หลังเที่ยงคืนไปแล้ว หมอกจะปกคลุมทั่วทั้งโลก ในหมอกจะมีวิญญาณสะท้อนก้อง คนเดินทางไร้หน้า สัตว์ร้ายกระเพาะ และกฎสามข้อที่ห้ามละเมิด
สรุปก็คือ นอกจากผู้อยู่เหนือธรรมดาที่แข็งแกร่งเหล่านั้นแล้ว ไม่มีใครรอดจากหมอกมาได้
อาเลินพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วเก็บแผนที่อย่างดี
“พี่วิลโลว์ ฉันตั้งใจจะพาพี่ไปทไวไลท์ด้วยกัน” อาเลินพูดขึ้นทันใด
วิลโลว์ได้ยินแล้ว ไม่รู้จะดีใจหรือรู้สึกอะไรดี
“แต่นายท่านไปครั้งนี้เพื่อแต่งงาน และถูกลงโทษจากตระกูล การพาฉันไป ตระกูลคงไม่อนุญาตแน่”
อาเลินส่ายหัว “วางใจได้ ตระกูลคงไม่ใส่ใจอะไรขนาดนั้น เธอเป็นแค่สาวใช้คนหนึ่ง พาไปก็ไม่เสียหายอะไร”
“ยังไงฉันก็จะพาเธอไปให้ได้”
วิลโลว์ยัดแผนที่ใส่มืออาเลิน แล้วหอมแก้มเขาหนึ่งที ก่อนจะจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
ก่อนจะไป เธอมองอาเลินลึก ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา “พรุ่งนี้เช้า ฉันจะมาเอาข้าวเช้าให้เธอแต่เช้า”
อาเลินยิ้มพยักหน้า
ดีมาก ดูเหมือนว่าก่อนออกเดินทาง ยังจะสะสม[ดาบลึกลับ]ได้อีกสิบชั้น
ถ้าพาวิลโลว์ออกไปได้สำเร็จ ต่อไปการแข็งแกร่งก็เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลา
ในยามนี้ ภายในห้องนอนของเคานต์ บรูโน่กำลังคุกเข่าอยู่หน้าหัวเตียง
“ท่านพ่อ ท่านเรียกผมมา มีอะไรจะสั่งหรือ?”
บรูโน่ถอนหายใจ ลุกขึ้นยันตัว ลมหายใจของเขาอ่อนแรงลงอีก
“ท่านพ่อ ท่านกำลังคำนวณชะตาของพี่ชายอีกแล้วหรือ?” แฮร์ริสันถาม
บรูโน่เพียงโบกมือ “ช่างเถอะ พ่ออยู่อีกไม่นานแล้ว พี่ชายเธอพ่อไม่ค่อยวางใจ ครอบครัวนี้พ่อก็ไม่ค่อยวางใจเหมือนกัน”
“วิลโลว์ สาวใช้คนสนิทของพี่ชายเธอ ต้องให้อยู่กับตระกูลต่อไป เธอคือสายสัมพันธ์เดียวที่เชื่อมระหว่างตระกูลกับพี่ชายเธอ”
“ท่านพ่อหมายความว่า พี่ชายจะพาวิลโลว์ไปด้วย?” แฮร์ริสันถาม
บรูโน่พยักหน้า
“พ่อ เธอ ลุงคนที่สอง ลุงคนที่สาม และเธอ ต่างทำให้พี่ชายผิดหวังเกินไป ถ้าวิลโลว์ตามเขาไป เขาจะไม่กลับมาอีก”
“ถึงเวลานั้น ตระกูลเราถึงจะพินาศจริง ๆ ...”
“ความหวังของตระกูล ต้องพึ่งพี่ชายคนเดียวจริง ๆ หรือ?” แฮร์ริสันกำหมัดแน่น รู้สึกเจ็บปวดใจ
“นี่คือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว...”
“อีกอย่าง แม่ชีลิลเลียนา เธอต้องหาทางให้พี่ชายเธอพาไปด้วย จะเป็นประโยชน์กับเขา”
ได้ยินชื่อนี้ เปลือกตาของแฮร์ริสันกระตุก
เขาไม่เคยเอ่ยชื่อนี้ต่อหน้าพ่อมาก่อนเลย
จากนั้นแฮร์ริสันมองตาพ่อ ดวงตานั้นเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ แฮร์ริสันพยักหน้า
จากนั้นบรูโน่ยื่นมือออกมาลูบหัวแฮร์ริสัน “บทบาทคนร้ายนี้ เธอต้องเล่นต่อไปจนจบ แม้จะเพื่อทั้งตระกูล...”
ในเวลานี้ อาเลินกำลังคิดจะใช้ยามค่ำคืน ฝึกฝนพลังต่อสู้ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นในร่างกายให้ชำนาญ แต่ประตูกลับถูกผลักจากด้านนอก
แฮร์ริสันสวมชุดขุนนางที่ตัดเย็บอย่างประณีต เดินเข้ามาอย่างสง่างาม
ข้างหลังเขาไม่มีผู้คุ้มกันติดตามแม้แต่คนเดียว ราวกับว่านี่คือห้องนอนของเขาเอง
ในสายตาเขา อาเลินบุตรชายคนโตที่เคยอยู่เหนือหัวเขา กลายเป็นเสือที่ถูกถอนเขี้ยวเล็บแล้ว ไม่มีภัยคุกคามอีกต่อไป
อาเลินลุกขึ้นนั่งจากเตียง มองเขาอย่างสงบ
“มาได้ยังไง?”
แฮร์ริสันเดินตรงไปที่โต๊ะ ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง ไขว้ขา เอนตัวมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสบายอารมณ์ ยิ้มแล้วพูด “พี่ชายที่น่ารักของฉัน อย่าโกรธสิ ฉันแค่มาเล่าความหลังเฉย ๆ ก็พรุ่งนี้เช้าเธอต้องเดินทางไกลแล้ว พวกเราสองพี่น้องจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว”
อาเลินมุมปากกระตุก “อยากเล่าความหลังยังไง?”
ไอ้หมอนี่เรียกพี่ชายทีหนึ่ง ๆ ในท้องไม่รู้ซ่อนแผนร้ายอะไรไว้
“พรุ่งนี้เธอไปทไวไลท์ จะผ่านที่แห่งหนึ่งชื่อว่าอารามแสงศักดิ์สิทธิ์” แฮร์ริสันไม่พูดอ้อมค้อมอีกต่อไป “ข้างในมีแม่ชีคนหนึ่งชื่อลิลเลียนา วาเลนติ ฉันต้องการให้เธอ พาแม่ชีคนนั้นไปส่งที่ทไวไลท์อย่างปลอดภัย”
อาเลินเลิกคิ้ว “โอ้? แม่ชีคนหนึ่ง เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ?”
“เธอเป็นเพื่อนสนิทของแม่ฉัน” แฮร์ริสันตอบเร็วมาก
อาเลินหัวเราะ กอดอก “คนแบบเธอ จะแคร์ความสัมพันธ์เพื่อนพี่น้องด้วยหรือ?”
“ในเรื่องนี้ คงมีความลับที่ไม่ควรรู้ใช่ไหม?”
สีหน้าแฮร์ริสันมืดลง พูดไม่ออกชั่วขณะ
“เธอไม่จำเป็นต้องรู้”
อาเลินหัวเราะเย็นชา “เธอเอาอะไรมาคิดว่าฉันจะช่วยเธอ?”
“ก็เพราะวิลโลว์ไง”
“นางมาเอาข้าวให้เธอทุกวัน อยู่ในห้องเธอนานแค่ไหน ทำอะไรบ้าง...ฉันรู้หมด”
อาเลินได้ยินแล้ว ม่านตาหรี่ลง มีแววสังหาร
“เธอกำลังขู่ฉัน?”
“ไม่ พี่ชาย นี่ไม่ใช่การขู่” แฮร์ริสันส่ายนิ้ว แก้คำ “นี่เรียกว่าชนะทั้งคู่ เธอช่วยฉันทำงาน ฉันรับรองว่าวิลโลว์จะอยู่ในตระกูลนี้ โดยไม่ถูกรังแกใคร”
อาเลินเงียบ
ตอนนี้ดูท่า การจะพาวิลโลว์ออกไป จะไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป
เขาก้มตาลง เหมือนกำลังคิดคำนวณข้อดีข้อเสียของการแลกเปลี่ยนนี้อย่างจริงจัง
แฮร์ริสันเห็นดังนั้น พูดต่อ “เธอวางใจได้ ฉันจะไม่ทำอะไรวิลโลว์หรอก ฉันไม่ชอบของมือสอง”
“อีกอย่าง แม่ชีลิลเลียนาก็สำคัญกับฉันมาก ถ้าวิลโลว์ถูกรังแก เธอก็ฆ่าแม่ชีคนนั้นได้เลย”
“เป็นยังไง?”
ชั่วครู่ต่อมา อาเลินเงยหน้าขึ้น “ได้ ฉันตกลง”
แฮร์ริสันพยักหน้าอย่างพอใจ กำลังจะลุกขึ้น แต่กลับได้ยินอาเลินถามอีกประโยค
“ถามหน่อย ท่านหญิงซามันธาเป็นยังไงบ้าง?”
การเคลื่อนไหวของแฮร์ริสันชะงัก
“นางไม่เป็นไร เธอวางใจได้”
“เป็นไปได้ยังไงว่าไม่เป็นไร”
“เรื่องแบบนี้ ต่อจากนี้คงไม่มีหน้าไปไหนในตระกูลทั้งตระกูลแล้ว”
“แค่ชั่วคราวเท่านั้น” น้ำเสียงแฮร์ริสันยังคงสงบ “พอฉันสืบทอดตำแหน่งเคานต์ ใครกล้าดูถูกนาง ฉันจะฆ่ามัน”
อาเลินถอนหายใจเบา ๆ “ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเธอจะคิดอุบายโหดร้ายแบบนี้ออกมาได้”
“จำเป็นไง” เขามองอาเลิน สายตาซับซ้อน “เธอเพิ่งทำพิธีบรรลุนิติภาวะเสร็จ พ่อก็ป่วยหนัก อาจสิ้นใจเมื่อไหร่ก็ได้ ถึงตอนนั้น ฉันไม่มีทางพลิกกลับได้เลย พอเธอสืบทอดตำแหน่ง สิ่งที่ฉันจะได้คืออะไร?”
เขาถามตัวเองแล้วตอบเอง
“ระบบสืบทอดของชนชั้นสูง เธอรู้ดีกว่าฉัน ลูกชายคนโตสืบทอดตำแหน่งและทรัพย์สมบัติทั้งหมด ส่วนลูกชายคนรอง...สืบทอดคำสาปและฝันร้าย”
“ในความฝันของพ่อ ซ่อนความลับที่ลึกที่สุดของตระกูล ซ่อนจุดอ่อนของดินแดนนี้ไว้”
“อาจจะเป็นสิ่งที่พ่อเคยเห็นตอนหนุ่ม ๆ ที่ไม่ควรเห็น หรือคำสาปที่ถูกบางสิ่งสาปไว้ สิ่งเหล่านี้ จะถูกโอนไปยังลูกชายคนรอง หลังจากลูกชายคนโตสืบทอดตำแหน่ง”
“นี่เป็นทางเลือกที่จำเป็น และเธอก็ไม่ใช่คนนอก”
“ฉันรับได้ง่ายกว่า”
อาเลินพูดไม่ออกชั่วขณะ
เขาควรชมแฮร์ริสันที่รอบคอบ หรือควรทึ่งในความคิดที่แปลกประหลาดจนน่าขนลุกของมัน?
น้องชายคนนี้ ช่างเป็นกระดูกของจอมขมังเวทย์โดยกำเนิดจริง ๆ
“ไอ้หมอนี่...ช่วยไม่ได้จริง ๆ” อาเลินส่ายหัว โบกมือ “รีบไปซะ”
แฮร์ริสันดูเหมือนไม่อยากอยู่ต่ออีกแล้ว ลุกขึ้น จัดคอเสื้อให้เรียบร้อย
“พรุ่งนี้ฉันจะเลือกทหารองครักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดสองคนให้เธอ” เขาเดินไปที่ประตู หันมามองอาเลินครั้งสุดท้าย “หวังว่าเธอจะพาแม่ชีลิลเลียนาไปส่งอย่างปลอดภัย”
พูดจบ เขาเปิดประตู เดินออกไปโดยไม่หันกลับ
ความตะลึงและความจำยอมบนใบหน้าอาเลินหายไปทันที
แม่ชีลิลเลียนา...
น่าสนใจ
คนที่ทำให้แฮร์ริสันต้องลำบากขนาดนี้ ถึงขั้นยอมเปิดเผยความลับบางอย่างเพื่อความปลอดภัยของนาง...
อาเลินเลียริมฝีปาก
หวังว่าไอเทมบนหัวนาง จะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง