ลุงรองการ์เร็ตต์ ลุงสามฟิลิป และลูกพี่ลูกน้องอีกหลายคนที่สนิทกับแฮร์ริสันเป็นประจำ ก็มาร่วมในเหตุการณ์นี้ทุกคน
ช่างเป็นภาพการไต่สวนตระกูลที่ครึกครื้นเสียจริง
แฮร์ริสันเห็นว่าถึงเวลาเหมาะแล้ว ก็เติมเชื้อไฟต่อไป: "อาเลินในฐานะทายาทตระกูล เคานต์ในอนาคต ท่านยังมีชีวิตอยู่ เขากล้าทำเรื่องป่าเถื่อนเช่นนี้! หากเขากลายเป็นเคานต์จริง ๆ จะรังแกแม่ลูกเรา แต่ไหนแต่ไรไม่รู้" "ท่านพ่อ..."
เขาก้มศีรษะลงกับพื้นอย่างหนัก ไม่พูดอะไรอีกต่อไป
แต่ทุกคนในที่นั้นต่างเข้าใจความหมายที่ไม่ได้กล่าวออกไป
สีหน้าของบรูโน่ที่ซีดเซียวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหม่นหมองลงไปอีก
เขาเริ่มจินตนาการถึงชะตากรรมอันน่าเวทนาของแม่ลูกคู่นี้หลังจากที่เขาตายไป
"ถ้า... ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันแล้ว" บรูโน่พูดช้า ๆ หลังจากนิ่งไปนาน สายตาที่มองอาเลินเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างยิ่ง "ก็ลองหารือเรื่องนี้ดูเถอะ"
เป็นอย่างที่คิดไว้ จุดสำคัญมาถึงแล้ว
แฮร์ริสันยังคงคุกเข่าอยู่กับที่ เงาร่างของเขาดูโศกเศร้าสุดขีด
คนแรกที่เอ่ยปากคือลุงรองของอาเลิน การ์เร็ตต์
"พี่ชาย เรื่องอื้อฉาวในตระกูล ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด แต่นิสัยของอาเลินเช่นนี้ เห็นชัดว่าไม่คู่ควรที่จะเป็นทายาทตระกูลอีกต่อไป"
"เราต้องการวิธีที่ทั้งรักษาหน้าตระกูล และแก้ไขเรื่องนี้ได้อย่างเหมาะสม" ลุงสามฟิลิปพูดเสริม
ระหว่างที่เขาพูด ป้าของเขาที่อยู่ข้าง ๆ อยากจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่ถูกฟิลิปดึงแขนไว้ทันที
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
บรูโน่ตัดสินใจ: "ถ้าเช่นนั้น ก็เนรเทศ ขับไล่เขาออกจากตระกูล ห้ามกลับเข้ามาในตระกูลตลอดกาล"
"ไม่ได้!"
เหนือความคาดหมายของทุกคน คนที่คัดค้านกลับกลายเป็นแฮร์ริสัน
เขากระชากศีรษะขึ้นอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องบรูโน่ด้วยน้ำตา: "ท่านพ่อ ห้ามทำเช่นนั้น! อาเลินไม่ค่อยได้ออกจากดินแดนเลยตั้งแต่เด็ก ถ้าท่านเนรเทศเขาออกไปแบบนี้ ต่างอะไรกับการฆ่าเขาทิ้ง?"
อาเลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เริ่มสงสัยในชีวิต
ไอ้เด็กนี่เปลี่ยนไปหรือไง? ใจดีขนาดนี้เชียว?
แฮร์ริสันแสดงละครต่อไป: "ถึงแม้อาเลินจะทำผิดมหันต์ แต่เขาก็เป็นลูกแท้ ๆ ของท่าน เป็นพี่ชายของผม ผิดถึงขั้นต้องตายเชียวหรือ!"
"โอ้?" แววตาของบรูโน่มีความโล่งใจวาบหนึ่ง "ไม่ผิดที่เป็นลูกชายที่ดีของฉัน จิตใจของเจ้ายังดีเกินไปนัก"
"ถ้าเช่นนั้น เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร?"
แฮร์ริสันเช็ดน้ำตา เสียงสั่นเครือ แต่ความคิดความอ่านยังชัดเจน: "ผมจำได้ว่าเจ้าเมืองทไวไลท์ กำลังหาคู่ให้ลูกสาวของเขา คุณหนูฟรีเยีย อยู่ตลอด ไม่สู้... ให้อาเลินไปเป็นสามีที่ทไวไลท์ดีกว่า"
"เจ้าหมายถึง... ฟรีเยียคนที่มีเลือดปีศาจล่อลวงครึ่งหนึ่งน่ะหรือ?" บรูโน่ถาม
"ใช่แล้ว" แฮร์ริสันพยักหน้าอย่างหนัก "ถึงทไวไลท์จะห่างไกลและมีสภาพความเป็นอยู่ที่ย่ำแย่ แต่อย่างน้อยก็เป็นการแต่งงานระหว่างชนชั้นสูง ช่วยรักษาหน้าตระกูลโฮล์มส์ไว้ได้ และคุณหนูฟรีเยียก็มีฐานะสูงศักดิ์ อาเลินไปอยู่ที่นั่น อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวอดอยาก นับว่าเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่ผม ในฐานะน้องชาย จะหามาให้เขาได้"
อาเลินเข้าใจแผนการทั้งหมดของแฮร์ริสันในทันที
เหตุผลที่ฟรีเยียอายุเกือบ 30 แล้วยังไม่มีสามี ไม่ใช่เพราะเธอหน้าตาขี้เหร่ ตรงกันข้าม ลือกันว่าเธองดงามจนไม่อาจพรรณนาได้
มีเหตุผลเดียวเท่านั้น เธอเป็นลูกครึ่งมนุษย์กับปีศาจ มีเลือดปีศาจล่อลวงครึ่งหนึ่ง
เรื่องนี้เป็นเรื่องน่าอับอายอย่างยิ่งในหมู่ชนชั้นสูง
ถึงแม้คุณชายสูงศักดิ์วัยเยาว์บางคนจะหลงใหลในความงามของเธอ แต่ด้วยเกียรติของชนชั้นสูง ตระกูลของพวกเขาก็ไม่มีทางยินยอม
อีกทั้งสัญชาตญาณการดูดพลังชีวิตของปีศาจล่อลวงนั้นเป็นที่รู้กันทั่วไป
ส่งคนธรรมดาที่ไร้พลังเวทอย่างตัวเองไปเป็นสามีของนาง ภายในสองเดือนคงถูกดูดจนกลายเป็นซากมนุษย์แห้ง!
ถึงตอนนั้น ไม่ต้องพูดถึงการกลับมาแย่งชิงสิทธิ์ทายาท คงไม่มีแรงแม้แต่จะลุกจากเตียง
เมื่อเทียบกับการเนรเทศที่คาดเดาไม่ได้
ใครจะรู้ว่าทายาทที่ถูกเนรเทศกี่คนที่ได้พบโอกาสข้างนอก แล้วกลับมาอย่างผู้ชนะ เพื่อแก้แค้น
วิธีนี้ต่างหากที่เด็ดขาด ฆ่าคนโดยไม่เห็นเลือด!
ช่างเป็นความคิดที่โหดร้ายยิ่งนัก
บรูโน่มองลูกชายคนเล็กที่ใจดีของตัวเอง แล้วมองลูกชายคนโตที่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้นเหมือนสารภาพผิด ความลังเลสุดท้ายในใจก็หายไป
เขายกมือโบกอย่างเหนื่อยล้า
"เอาล่ะ เตรียมเอกสาร 3 วันจากนี้ ให้อาเลินออกเดินทาง ไปเป็นสามีที่ทไวไลท์"
"เด็กน้อย เจ้ามีข้อโต้แย้งอะไรหรือไม่?"
ดวงตาหมองคล้ำของเขาสะท้อนภาพศีรษะที่ก้มต่ำของอาเลิน ราวกับรอคอยคำแก้ตัวครั้งสุดท้าย
อาเลินอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคิดได้ ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
จะบอกว่าแฮร์ริสันวางยาเขา แล้วใช้แม่ของตัวเองวางแผนร้ายกับพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองงั้นหรือ?
ไม่ต้องพูดถึงการที่เขาไม่มีหลักฐานเลย พูดออกไปแบบนั้นยิ่งทำให้ตัวเองดูตลก
อีกอย่าง บิดาของเขา เคานต์บรูโน่ เป็นนักขับกล่อมบทกวี ลำดับที่ห้า ผู้ขับขานชะตากรรม ตรรกะใดที่ไม่สอดคล้องกับเหตุผล ยากจะหนีพ้นการคาดเดาของท่านไปได้
แต่เขากลับไม่มีท่าทีอะไรเลย
บิดาของตัวเองมีบทบาทอะไรอยู่ตรงกลาง? หรือว่าเขาคิดว่าแฮร์ริสันกลายเป็นผู้อยู่เหนือธรรมดาแล้ว ขณะที่ตัวเองยังเป็นแค่คนธรรมดา จึงเลือกที่จะทิ้งเขา?
คิดมาถึงตรงนี้ อาเลินก็แค่ค่อย ๆ ส่ายหัว
ท่าทางแบบนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่ก็ไม่รู้ว่าผิดตรงไหน
เหมือนทุกอย่างราบรื่นเกินความเป็นจริง
"ถ้างั้น... ก็จัดการอย่างนี้แหละ"
"พาเขากลับห้อง ห้ามเขาเหยียบออกจากประตูแม้แต่ก้าวเดียว หากไม่มีคำสั่งของฉัน 3 วันจากนี้ ส่งคนไป... ส่งไปที่ทไวไลท์"
เมื่อพูดจบ เขาก็ทรุดตัวลงบนเตียง หลับตาลง
ทหารองครักษ์สองนายขึ้นมาพยุงอาเลินอีกครั้ง ท่าทางหยาบกระด้างกว่าตอนมามาก
อาเลินไม่ได้ขัดขืน
แน่นอนว่าเขาไม่มีข้อโต้แย้ง เพราะนี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้
ไปเป็นสามีที่ทไวไลท์กับฟรีเยียที่มีเลือดปีศาจล่อลวงงั้นหรือ?
แฮร์ริสันคิดว่านี่คือแผนจบเกม แต่ไม่รู้เลยว่ามันดันถูกใจเขาเข้าเต็มเปา
อาเลินค้นพบมานานแล้วว่า คุณภาพของอุปกรณ์ มีความเกี่ยวข้องกับอายุของเป้าหมาย
ยิ่งผู้หญิงมีอายุมาก อุปกรณ์ที่ลอยอยู่เหนือศีรษะก็ยิ่งมีคุณภาพสูง
ในทางกลับกัน เด็กสาววัยสดใส อุปกรณ์บนศีรษะของพวกเธอมีคุณภาพต่ำ
ล้วนเป็นดาบเหล็ก หนังสือเวท อะไรประมาณนั้น สิ่งของธรรมดา ๆ
ส่วนคู่หมั้นของเขาฟรีเยีย อายุใกล้ 30 แล้ว อุปกรณ์บนศีรษะของเธอต้องมีคุณภาพดีกว่าแน่นอน ถึงขั้นอาจเก่งกว่าคัมภีร์ขโมยวิญญาณของเมกยาด้วยซ้ำ
คิดมาถึงตรงนี้ อาเลินเกือบจะรู้สึกขอบคุณน้องชายสุดที่รักของเขาที่คิดการณ์ไกล
ออกจากห้องบรรทม ระเบียงทางเดินยาวไกลและมืดมิด
แฮร์ริสันเดินตามมาด้านหลัง ใบหน้าที่แสดงความเศร้าโศกต่อหน้าบิดา ตอนนี้กลับมาเย็นชาเกินวัยอีกครั้ง
"ฉันคิดมาตลอดว่าเจ้าคงไม่ได้ชั่วร้ายขนาดนั้น เจ้าเปลี่ยนไปมาก"
เมื่อผ่านมุมหนึ่ง อาเลินก็เอ่ยปากขึ้นทันที
แฮร์ริสันหยุดชะงัก ใบหน้าหล่อเหลาซึ่งคล้ายคลึงกับซามันธาเล็กน้อย เลิกคิ้วขึ้น: "โอ้? ถ้าอย่างนั้นเจ้าอาจไม่เคยเข้าใจฉันจริง ๆ"
"เพื่อตำแหน่งเคานต์ ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้"
"ตอนนี้สภาพร่างกายของท่านพ่อก็รู้กันอยู่ ถ้าฉันยังไม่ลงมือ ฉันก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว"
เขาเพิ่งอายุ 16 ปี แต่จิตใจกลับโหดร้ายถึงเพียงนี้
อาเลินแม้จะระวังตัวน้องชายคนนี้มาตลอดหลายปี แต่ก็ยังพลาดท่า
แผนการนี้ ใช้แม่ตัวเองเป็นอาวุธ ฆ่าพี่ชายด้วยมืออีกคน เล่นได้ทั้งโหดทั้งเด็ดขาด
ด้วยสถานะของอาเลิน ต่อให้เขาหลับนอนกับผู้หญิงทั้งหมดในดินแดนนี้ก็คงไม่มีความผิด แต่มีเพียงคนเดียวที่ทำไม่ได้
ไม่คิดว่าแฮร์ริสันจะกล้าทำแบบนี้จริง ๆ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่อาเลินคาดไม่ถึง ลุงรองและลุงสามที่ปกติสนิทสนมกันดีในตระกูล กลับไม่เลือกเข้าข้างเขา
แม้แต่คำพูดช่วยแก้ตัวให้อาเลินสักคำก็ไม่มี
นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่ากระแสหลักพาไปแล้ว?
อาเลินหัวเราะ "งั้นเจ้าก็ทำหน้าที่ทายาทเคานต์ต่อไปเถอะ"
ตอนนี้เขาได้ปลุกระบบขึ้นมาแล้ว ย่อมไม่เห็นค่าตำแหน่งทายาทเคานต์
รวมถึงทรัพย์สินที่น่าเวทนาของตระกูลโฮล์มส์ด้วย
ซามันธา บรูคส์สำคัญต่ออาเลินมากกว่า