“แปลกใจใช่ไหม? ตอนที่ฉันท่องไปในพหุจักรวาลเป็นครั้งแรก แล้วพบว่ามีเอเชียผู้หญิงอยู่ในจักรวาลอื่น ฉันก็แปลกใจไม่ต่างจากเธอหรอก”
เอเชียโบกมือเบา ๆ หลินซวี่รู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป พริบตาเดียวเขาก็มานั่งอยู่บนเก้าอี้แล้ว ไม่มีอาการเวียนหัวหรือไม่สบายแม้แต่น้อย
ตอนธอร์ 3 ที่ธอร์ถูกสเตรนจ์เคลื่อนย้ายไป เขายังแทบยืนไม่อยู่เลย
“ที่ธอร์เวียนหัวก็เพราะเวทมนตร์ของสเตรนจ์เพิ่งเรียนมา เขายังใช้ไม่คล่อง อีกอย่าง เป้าหมายที่ถูกเคลื่อนย้ายก็ไม่เหมือนกันด้วย”
หลินซวี่: “……” ตาแก่เอ๊ย!! อ่านใจอีกแล้วเหรอ?
“ขอโทษที ฉันชินแล้ว คราวหน้าจะบอกล่วงหน้า”
‘จริงเหรอ? ขอให้ลูกชายไม่มีรูทวาร ขอให้ลูกชายไม่มีรูทวาร’
เอเชียไม่พูดอะไร เพียงยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบเงียบ ๆ มุมปากมีรอยยิ้ม
‘ขอให้คุณเป็นจอมเวทสูงสุดไปสักหมื่นปี ลาออกก็ไม่ได้ ลาออกก็ไม่ได้!’
ปัง~~
“ฮ่า~ มีคนหัวร้อนแล้ว!”
หลังจากประชันไหวพริบกันอยู่พักหนึ่ง ความตึงเครียดในใจของหลินซวี่ก็คลายลงไปบ้างในที่สุด
“ฮึ บนโต๊ะมีชา อยากดื่มก็ชงเอง”
“ขอบคุณครับ” หลินซวี่ตอบรับอย่างไม่เกรงใจ เตรียมจะชงชา แต่พอก้มลงดู ก็เห็นทั้งชาดอกเบญจมาศจักรพรรดิเส้นทอง ชาหิมะลอยฟ้า ชาหยุนติ่งหมิงหลาน และเถี่ยกวนอิน ล้วนเป็นชาชั้นดีจริง ๆ แต่แม่งใส่มาในถุงพลาสติกเล็ก ๆ แบบสุญญากาศทั้งหมด
“คุณ… ปกติดื่มชาแบบนี้เหรอครับ?”
“ก็ไม่เชิง แบบนี้สะดวกดี”
“……”
จากนั้นทั้งสองก็นั่งเงียบกันอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมง
“แค่ก ๆ…”
สุดท้ายหลินซวี่ก็ทนไม่ไหวก่อน
“เอ่อ จอมเวทเอเชียครับ ดื่มชากันแล้ว งั้นเปิดประตูส่งผมกลับไปก่อนได้ไหม? หรือว่าผมต้องลงเขาไปซื้อตั๋วเครื่องบินเอง?”
“เธอไม่สงสัยเหรอว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอมาที่นี่?”
“สงสัยครับ แต่…ถ้าคุณไม่บอก ผมก็ไม่ถาม!”
“อืม~” เอเชียยกมุมปากขึ้น ลูบเคราตรงมุมปาก ก่อนหลับตาพักผ่อนต่อ
‘คุณนี่มัน…’
แคร่ก~
จู่ ๆ ก็มีเสียงแตกดังขึ้น ขาเก้าอี้ที่หลินซวี่นั่งอยู่หักไปข้างหนึ่งอย่าง ‘ไม่มีสาเหตุ’ แล้วเก้าอี้ทั้งตัวก็เอนล้มไปทางขวาด้านหลัง…
“เชี่ย… ตาแก่! ฉันทนคุณมานานแล้วนะ!”
หลินซวี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป มือหนึ่งกุมก้น อีกมือชี้หน้าเอเชียตาแก่ แล้วด่ากราด!
“**** แม่งเอ๊ย อาชิบา บากะ เมอร์ด เชอิเซอ สโวลอช ดัมญัลวะโบ!!!”
คำด่าจากแปดภาษาพรั่งพรูออกมา ในที่สุดหลินซวี่ก็รู้สึกโล่งอก แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือปฏิกิริยาของเอเชีย
“ฮ่า ๆ ๆ แบบนี้สิถึงจะถูก มาคามาร์ทาจก็ไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องปิดบัง อยากพูดอะไรก็พูดมาเลย” เอเชียลืมตาขึ้น รอยยิ้มโล่งอกปรากฏเต็มใบหน้า
“รู้ไหม ตาแก่อย่างฉันอยู่มานานขนาดนี้ สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คือคนที่ต่อหน้าพูดอย่าง ลับหลังทำอย่าง เหนื่อยจะตาย แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย”
เชี่ยเอ๊ย! สรุปแล้วตาแก่นี่อยากโดนด่านี่เอง!
“หืม?? เมื่อกี้ฉันพูดว่าอะไรนะ?” เอเชียหรี่ตาลง
“แค่ก ๆ สรุปแล้ว คุณอยากโดนด่านี่เอง!”
“อืม~ แบบนี้สิถึงจะถูก… เอ๊ะ เหมือนจะไม่ถูกนะ…” ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ในฐานะผู้พิทักษ์โลก ณ วินาทีนี้เอเชียก็ยังติดกับดักตรรกะของตัวเองจนได้
“แค่ก ๆ พอเรื่องนี้เถอะ มาคุยกันเรื่องเส้นเวลาใหม่ที่เกิดจากการกระทำของเธอดีกว่า” อย่างที่คิด วิธีแก้ความกระอักกระอ่วนที่ดีที่สุดคือเปลี่ยนเรื่อง
“เส้นเวลาใหม่เหรอ?” พอได้ยิน หลินซวี่ก็หายเจ็บก้นทันที เขาดึงเก้าอี้ตัวใหม่จากข้าง ๆ มานั่ง แล้วมองเอเชีย “เล่ามาให้ละเอียดเลย!”
เอเชียยื่นมือซ้ายออกไป ลากเบา ๆ ตรงกลางโต๊ะ เส้นยาวสีเหลืองสว่างก็ปรากฏขึ้นทันที
“อย่างที่รู้กัน เวลาเปรียบได้กับเส้นยาวเส้นหนึ่ง หรือจะมองเป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลไม่หยุดก็ได้ ทุกคนและทุกความคลาดเคลื่อนเล็กน้อยล้วนทำให้เกิดเส้นเวลาใหม่”
“เส้นเวลาใหม่เหล่านั้นจะไม่ส่งผลกระทบต่อเส้นเวลาที่ถูกกำหนดไว้ ต่อให้พยายามเปลี่ยนแปลงแค่ไหน ก็ทำได้เพียงสร้างเส้นเวลาใหม่ขึ้นมา เรื่องที่เดิมจะเกิดขึ้นก็ยังคงเกิดในเส้นเวลาเดิม”
“ยิ่งเรื่องที่เธอเปลี่ยนอยู่ใกล้กับช่วงเวลาที่ถูกกำหนดไว้มากเท่าไร ระยะห่างระหว่างเส้นเวลาทั้งสองก็ยิ่งใกล้กันมากขึ้นเท่านั้น”
พูดจบเอเชียก็หยุดลง แล้วมองหลินซวี่ด้วยรอยยิ้ม
คำพูดก่อนหน้านี้หลินซวี่ยังพอเข้าใจ แต่ประโยคหลังหมายความว่ายังไง เปลี่ยนแล้วก็เปลี่ยนไปสิ ต่อให้เกิดเส้นเวลาใหม่ อย่างน้อยคนในเส้นเวลานี้ก็รอดชีวิตกันหมด แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีหรือไง?
เดี๋ยวก่อน…………
ยิ่งใกล้ช่วงเวลาที่ถูกกำหนดไว้ ระยะห่างระหว่างเส้นเวลาทั้งสองก็ยิ่งใกล้กัน!!!
“คุณหมายความว่า ถ้าผมทำสำเร็จ สเตรนจ์สายมืดจากจักรวาลคู่ขนานข้าง ๆ อาจบุกมาหรือครับ? เพราะ…ถ้าผมทำสำเร็จ ก็แปลว่าในจักรวาลนี้มีคริสตินที่เขารักอยู่!!!”
ใบหน้าของหลินซวี่ซีดลงเรื่อย ๆ “จากนั้นสเตรนจ์สองคนก็จะสู้กันเพื่อแย่งคริสติน คาถาต้องห้ามสารพัดถูกใช้เหมือนเป็นเรื่องปกติ ทั้งหมดก็เพื่อผู้หญิงคนเดียว… แต่นี่มันนิยายผู้ชายนะ! ไอ้พวกคนเขียนมาร์เวลเฮงซวย!”
มือของเอเชียชะงักไป นี่อีกแล้ว!
ที่จริงเอเชียพบหลินซวี่ตั้งแต่เมื่อแปดปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งข้ามมิติมาใหม่ ๆ ช่วงแรกเอเชียคิดว่าเขาอาจเป็นร่างแยกของเทพมิติจากมิติอื่น แต่หลังจากเฝ้าสังเกตอยู่นาน ก็พบว่านี่เป็นเพียงวิญญาณบริสุทธิ์ดวงหนึ่ง เป็นวิญญาณที่ไม่เคยถูกมิติใดแปดเปื้อนเลย
ความบริสุทธิ์นี้ยิ่งทำให้เอเชียสงสัย ต้องรู้ว่าสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาทั่วทั้งจักรวาลล้วนถูกเทพมิติแปดเปื้อนไม่มากก็น้อย โดยเฉพาะคนขี้งกอย่างเขา
เอเชียจึงเริ่มเฝ้าสังเกตอยู่เงียบ ๆ และในที่สุดก็พบสิ่งผิดปกติบางอย่าง
ทุกครั้งที่หลินซวี่พูดถึงโลกใบนี้ ไม่ว่าจะในใจหรือออกเสียง ในหูของเอเชียจะมีเสียงข้อมูลมั่วซั่วดังขึ้นเป็นชุด ครั้งก่อนที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้คือ…เวด วิลสัน
เจ้าหมอนั่นที่ปากมากและชอบกระโดดไปมาระหว่างจักรวาล
เอเชียเคยถามอีเทอร์นิตี้ด้วย และมหาเทพอีเทอร์นิตี้บอกว่านี่เป็นกลไกป้องกันตัวเอง เพื่อไม่ให้วิญญาณแตกสลาย อีกทั้งยังเตือนว่าอย่าเข้าไปแทรกแซงคนประเภทนี้มากเกินไป เพราะคนพวกนี้ล้วนสร้างปาฏิหาริย์ได้
ผลกรรมใหญ่เกินไป ฆ่าไม่ได้!!
ดังนั้นตลอดหลายปีมานี้ ขณะที่หลินซวี่หาเงิน เอเชียก็ใช้ดวงตาแห่งอากาม็อตโตเสริมความมั่นคงให้เส้นเวลาไปด้วย
จนถึงวันนี้ เวลาบ่ายตามนิวยอร์ก นิค ฟิวรีสับเปลี่ยนศพของคริสติน เส้นเวลาที่เอเชียอุตส่าห์ประคับประคองมาตลอด ในที่สุด…ก็ยังแตกแขนงออกไป
“เฮ้อ!”
ก่อนหลินซวี่จะมาถึง เอเชียเคยท่องไปในกาลเวลาและเห็นอนาคตสองร้อยล้านรูปแบบ
ในนั้นมีมากกว่าหนึ่งล้านครั้งที่หลินซวี่ทำไม่สำเร็จ และมีจอมเวทสูงสุดสายมืดสองคนถือกำเนิดขึ้นพร้อมกันในเส้นเวลาคู่ขนานทั้งสอง โลกถูกทำลาย
อีกกว่าเก้าสิบล้านครั้ง หลินซวี่ทำสำเร็จ สเตรนจ์ใช้ดวงตาแห่งอากาม็อตโตช่วยชีวิตคริสตินไว้ แต่เพราะศพของคริสตินถูกเก็บไว้นานกว่าหนึ่งปี โลกทั้งใบจึงพังทลายลงจากการใช้ไทม์สโตนมากเกินไป โลกถูกทำลาย
อีกกว่าหนึ่งร้อยล้านครั้ง หลินซวี่ยังคงทำสำเร็จ สเตรนจ์ย้อนเส้นเวลาไปขโมยศพจากนิค ฟิวรี คราวนี้ศพถูกเก็บไว้ไม่นานพอ คริสตินจึงฟื้นคืนชีพได้สำเร็จ โลกก็ไม่ได้รับความเสียหาย แต่สเตรนจ์สายมืดข้ามมิติมา ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด โลกถูกทำลาย
อีกกว่าหนึ่งพันครั้ง เหตุการณ์เหมือนเดิม คริสตินรอด แต่สเตรนจ์พบคัมภีร์วิแชนติ สเตรนจ์สายมืดบุกมา ทั้งคู่ตายไปพร้อมกัน โลกถูกทำลาย
และอีกกว่าหนึ่งร้อยครั้งก็เหมือนเดิม คริสตินรอด แต่เอเชียเลือกไม่เกษียณ แอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด สุดท้ายก็ผนึกสเตรนจ์สายมืดได้สำเร็จ ทว่าสถานศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามแห่งถูกทำลายจนหมด เทพมิติเริ่มจ้องเล่นงานโลก และเอเชียต้องทำงานต่อไปอีกสามร้อยกว่าปี!!!!
ส่วนอนาคตกว่าสองร้อยล้านรูปแบบนั้น หลินซวี่เป็นเพียงคนธรรมดาที่สวมชุดแร้ง
อนาคตที่ไม่ใช่คนธรรมดา เขามองไม่เห็น!