ที่จริง ผลลัพธ์กว่าร้อยแบบนั้นสมบูรณ์แบบมากแล้ว แต่เอเชียกลับยังไม่พอใจ
เพราะ...เขาไม่อยากทำงานล่วงเวลา แค่อยากเกษียณ!!
เพราะงั้นก็ต้องลำบากหลินซวี่หน่อยแล้ว!
ตอนนี้หลินซวี่ยังจมอยู่กับความคับแค้นใจว่าตัวเองหลุดมาผิดช่องหรือเปล่า จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นแววตาลึกซึ้งของเอเชีย
มองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำไม? ตาแก่นี่คงไม่ใช่พวกชอบผู้ชายหรอกนะ?
เอเชียเม้มมุมปาก สีหน้าไร้อารมณ์
ซวยแล้ว ลืมไปว่าตาแก่พรหมจรรย์คนนี้อ่านใจได้!
เอเชียกดมุมปากลง เลียนแบบคุณหนูต่ง
“แค่ก ๆ เอ่อ...ผมดื่มชาไปเยอะหน่อย ขอถามได้ไหมว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน?”
เอเชียเริ่มวาดวงกลม
“เดินไปแค่สองก้าวเอง ไม่ต้องใช้ประตูมิติหรอก...เชี่ย” หลินซวี่พูดพลางรู้สึกถึงลมหนาวบาดกระดูกที่พัดมา เขาค่อย ๆ หันไปมอง แล้วก็เห็นว่าปลายอีกด้านของประตูมิติไม่ใช่ห้องน้ำที่ไหน แต่เป็นภูเขาหิมะขาวโพลนทั้งผืน
“อาจารย์เอเชียครับ อย่าบอกนะว่ามันเป็นอย่างที่ผมคิด?”
“ใช่แล้ว เป็นอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ!”
“แต่ว่าผมยังไม่เคยเรียนไอ้นี่เลยนะ คาถาว่าอะไร ต้องใช้ภาษาอังกฤษหรือภาษาจีนกลาง หรือภาษาถิ่น? อีกอย่าง ฉี่บนภูเขาหิมะนี่ตัวเย็นตายได้นะ!!”
ปึง~
“เอ๊ะ~ เอ๊ะ?”
เอเชียไม่รอให้หลินซวี่พูดจบ ก็เตะส่งเขาไปอีกฝั่งตรง ๆ พร้อมโยนแหวนลึกลับวงหนึ่งตามไป
“เห็นชุดสูทของเธอหนาดี น่าจะทนได้สักครึ่งชั่วโมง แต่ถ้าจะฉี่ก็รีบหน่อยนะ” พูดจบก็ปิดประตูมิติทันที
หนาว หนาวมาก!
หลินซวี่สบถด่าอยู่สองสามคำ แต่สองมือยังขยับไม่หยุด เขากระชับชุดสูทกันกระสุนที่ทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อเอาชีวิตรอด แล้วเริ่มขุดหิมะ กองหิมะลึกท่วมเข่า แหวนลึกลับหนักเพียงสามสี่เหลี่ยงที่ถูกโยนมาหายวับไปทันที
จู่ ๆ จากในห้องมืดสลัวก็ถูกย้ายมาอยู่ท่ามกลางสีขาวโพลน ดวงตาจึงยังปรับตัวไม่ทัน
คลำหาอยู่สามสี่นาที มือก็แข็งจนชา ในที่สุดเขาถึงขุดแหวนลึกลับขึ้นมาจากกองหิมะได้
“ไอ้นี่ต้องใส่มือซ้ายหรือมือขวากันนะ? เมื่อกี้ตาแก่เอเชีย...เหมือนไม่ได้ใส่นี่นา แก่ขนาดนั้นแล้วยังเก่งชะมัด!”
คลำอยู่อีกพักหนึ่ง ในที่สุดก็สวมแหวนลึกลับที่มีรูสองรูเข้าที่นิ้วชี้กับนิ้วกลางมือซ้ายได้สำเร็จ
ไม่มีคาถา ไม่เคยเชื่อมต่อกับมิติไหน ในร่างก็ไม่มีพลังเวทสักนิด แล้วไอ้นี่ใช้ยังไงกันแน่?
“ไท่ซ่างเหล่าจวิน ขอให้บัญชาเร็วพลัน! เปิด!!”
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น~
“มามี มามี ฮง!”
ฟู่~
ลมหนาวพัดผ่าน มือของเขาสั่นหนักกว่าเดิม
“เชี่ย ตาแก่เอเชียนั่นคงไม่ได้คิดจะฆ่าฉันจริง ๆ หรอกนะ? ตอนสเตรนจ์เดินทางมาที่นี่ เขาอยู่คามาร์ทาจมาพักหนึ่งแล้ว ส่วนเน็ดตัวอ้วนก็เคยชนอุปกรณ์เวทมนตร์บางชิ้นพังในห้องใต้ดินของสถานศักดิ์สิทธิ์นิวยอร์ก ไม่แน่ว่าตอนนั้นอาจสัมผัสพลังงานบางอย่างเข้า”
ไม่สิ ไม่น่าจะใช่ ถ้าตาแก่นั่นอยากฆ่าเขาก็ทำได้ง่าย ๆ ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้ ต้องมีจุดสำคัญบางอย่างที่เขามองข้ามไปแน่
ลมหนาวพัดผ่าน บังคับให้จิตใจที่ร้อนรนสงบลง เขาเริ่มทบทวนเรื่องของตัวเอง
“เก้าอี้ที่พัง เส้นเวลาที่ปรากฏขึ้น หรือว่า...” หลินซวี่ค่อย ๆ มองลงไปที่ท้อง ชาดื่มไปสี่ถ้วยแล้ว ความปวดฉี่ก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ ตอนแรกเขานึกว่าเป็นเพราะดื่มชาร้อนมากไปจนท้องป่อง
ในชาพวกนี้น่าจะมีพลังงานที่ช่วยกระตุ้นแหวนลึกลับได้ ไม่อย่างนั้นตาแก่เอเชียคงไม่เอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นแน่
แต่จะใช้พลังงานนี้ยังไงล่ะ? ก็ไม่มีใครสอนวิธีใช้พลังนี่นา
จู่ ๆ มุมปากหลินซวี่ก็กระตุก เขามองแหวนลึกลับ แล้วค่อย ๆ ก้มหน้าลง...ตอนนี้เขามีความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งแล้ว
“ขอโทษนะ เจ้าแหวนลึกลับ ฉันไม่ได้ตั้งใจหรอก ขอให้ทนหน่อยนะ” พูดจบหลินซวี่ก็ถอดแหวนออก วางไว้บนพื้นตรงที่ค่อนข้างเรียบ
แม้จะรู้ว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ แต่เขาก็ยังเคยชินกับการหันซ้ายหันขวามองรอบ ๆ ก่อนจะปลดกางเกงแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง
…………
อีกด้านหนึ่ง เอเชียกลับไปนั่งบนเก้าอี้แล้ว จิบชาต่ออย่างไม่รีบร้อน
เงาร่างคนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากความมืด ผมยาวบาง ๆ ถูกรวบเป็นมวย เคราดำสลับขาวยาวราวสองสามนิ้ว บนสันจมูกยังสวมแว่นตาทรงย้อนยุค รูปลักษณ์ประหลาดไม่เข้ากันนี้กลับไม่ได้ดูตลกนัก ตรงกันข้ามยังมีบรรยากาศลึกลับอยู่บ้าง
“ท่านผู้วิเศษ!”
“อาจารย์ฮามีร์ ดื่มชาไหม?” เอเชียไม่ได้หันกลับมา เพียงเก็บถุงชาใบเล็ก ๆ ทั้งหมดบนโต๊ะ
“...” รอยยิ้มที่เพิ่งปรากฏบนใบหน้าฮามีร์หุบลง เขามองโหลแก้วที่กลับมาอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง ใบชาข้างในดูเหมือนจะขึ้นรานิด ๆ เพราะเก็บรักษาไม่ดี ก่อนส่ายหน้า “ไม่ล่ะ เดี๋ยวผมต้องกลับฮ่องกง จะไปซื้อชานมสักสองแก้ว”
“อ้อ? ก็ดีเหมือนกัน ขากลับช่วยซื้อมาให้ฉันสองแก้วด้วยนะ”
ฮามีร์ “...”
“เฮ้อ...พอเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ท่านผู้วิเศษ ท่านมั่นใจในตัวหนุ่มคนนั้นขนาดนั้นเลยหรือ?”
“อีเทอร์นิตี้เคยบอกฉันว่า คนประเภทนั้นเก่งที่สุดเรื่องสร้างปาฏิหาริย์”
ฮามีร์ได้ยินแล้วถึงกับพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง คามาร์ทาจศรัทธาในวิแชนติมาโดยตลอด ท่านพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ว่าเคยติดต่อกับอีเทอร์นิตี้ จะดีจริงหรือ?
ฮามีร์หันกลับไปมองรูปสลักวิแชนติที่ยังคงนิ่งสนิท แล้วก็เข้าใจขึ้นมาได้ ในเมื่อเทพเจ้าทั้งสามยังไม่สนใจ แล้วเขาจะไปกังวลทำไม!
“ท่านผู้วิเศษ เรื่องทางฮ่องกง ผมเตรียมตัวเกษียณแล้ว ความสามารถของหว่องเกินหน้าผมไปแล้ว ผมคิดจะให้เขารับช่วงดูแลสถานศักดิ์สิทธิ์ฮ่องกง”
พอได้ยินคำว่าเกษียณ หัวใจที่สงบนิ่งของเอเชียก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันที
‘ไม่ได้! ฉันทำงานมาหลายร้อยปียังไม่ได้เกษียณ แกทำงานมาแค่ไม่กี่สิบปีก็คิดจะเกษียณแล้วเหรอ ฝันไปเถอะ!’
“แค่ก ๆ ความสามารถของหว่องเป็นที่ประจักษ์อยู่แล้ว ในตัวเขามีสายเลือดคุนหลุนไหลเวียน เป็นจอมเวทโดยกำเนิด พ่อแท้ ๆ ของเขาสละชีวิตระหว่างต่อสู้กับมิติแห่งนรกครั้งหนึ่ง และเป็นคุณที่เลี้ยงเขามาจนโต”
“ก็จริง ท่านผู้วิเศษ เด็กคนนั้นมองผมเป็นพ่อมาตลอด” พอพูดถึงหว่อง สีหน้าของฮามีร์ก็เปลี่ยนไปไม่หยุด
“เพราะงั้น ฉันจะให้เขาไปเฝ้าหอคัมภีร์!”
“ขอบคุณ...หา?”
…………
หลินซวี่นั่งยอง ๆ อยู่บนหิมะ ใบหน้าแดงก่ำเพราะกลั้นหายใจ
ในชาติก่อน เขาเคยไปถึงเบสแคมป์เอเวอเรสต์เหมือนกัน แต่เพราะสภาพร่างกายกับเรื่องเงินจึงไม่ได้ลองปีนเขา ผู้รับผิดชอบเบสแคมป์เคยบอกพวกเขาว่า บนภูเขาหิมะที่สูงและหนาวจัด ถ้าไม่ฉี่ได้ก็อย่าฉี่ แต่ถ้ากลั้นไม่ไหวจริง ๆ ก็ห้ามยืนฉี่ ให้ย่อตัวลงให้มากที่สุด และห้ามปล่อยออกมาทีเดียวหมด ต้องค่อย ๆ ปล่อยทีละนิด
ไม่อย่างนั้นความร้อนในร่างกายจะหายไปอย่างรวดเร็ว จนเกิดภาวะตัวเย็นเกินไป
“เชี่ย วิธีนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนปกติจะทำได้เลย ทรมานชะมัด!”
หนึ่งนาทีต่อมา หลินซวี่ค่อย ๆ ลุกขึ้น แม้จะทำตามวิธีที่ถูกต้องแล้ว แต่หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็ยังอดสั่นสะท้านไม่ได้
เขาไม่สนใจของเหลว “ไม่ทราบชนิด” ที่เย็นเฉียบอยู่บนแหวนลึกลับ สวมมันกลับเข้าไปอย่างลวก ๆ แล้วเริ่มวาดวงกลม
“มหามังกรสวรรค์ คาถามหาอรหันต์...”
ซี่...
ในที่สุด ประกายไฟเล็ก ๆ ก็วาบขึ้นตรงอากาศเบื้องหน้ามือทั้งสอง ก่อนดับวูบไปในพริบตา
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าหลินซวี่คนนี้ก็เป็นอัจฉริยะเหมือนกัน! ประตู...แค่ก ๆ ประตูคาถาลับ สำเร็จแล้ว!”
เมื่อเห็นความหวัง หลินซวี่ก็จดจ่อมากขึ้น แม้มือจะสั่นอย่างหนัก แต่การเคลื่อนไหวของแขนกลับเป็นระเบียบเหมือนครูคณิตศาสตร์กำลังวาดวงกลมบนกระดานดำ
ในที่สุด ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะชาไปหมด ประกายไฟในอากาศก็เชื่อมต่อกันเป็นวงกลมได้สำเร็จ แล้วขยายใหญ่ขึ้นในพริบตา จนกลายเป็นประตูมิติที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางถึงสองเมตรได้