ไต้อิงได้ยินคำถามนั้น ก็เงยหน้ามอง กำลังจะเอ่ยตอบ เสียงของลู่หว่านเอ๋อร์ก็แทรกขึ้นมา
“ท่านพี่ไต้เป็นคนงามถึงเพียงนี้ ข้านึกว่ายังไม่มีการหมั้นหมาย หากมีแล้ว ทางโน้นคงรีบรับตัวกลับไปบูชาในเรือนตั้งนานแล้ว”
ว่าแล้วก็ยิ้มค้อมมองมายังไต้อิง ทำท่าทะเล้น “ที่หว่านเอ๋อร์พูด ท่านว่าถูกหรือไม่เจ้าคะ”
น้ำเสียงไร้เดียงสาแฝงการคุกคาม นางรู้จักลู่หว่านเอ๋อร์ดีเกินไป สิ่งใดที่นางหมายตา จะเป็นคนหรือของ ก็ต้องคว้ามาให้ได้ อำนาจของสกุลลู่คือสิ่งหนุนหลังให้นางทำตามอำเภอใจ
ลูกไม่ดี โทษพ่อแม่ ไต้อิงรู้สึกขุ่นเคืองไปถึงผู้กุมอำนาจสกุลลู่อย่างไม่มีเหตุผล
ในใจนางหัวเราะเย็น หากเจ้าอยากได้เซี่ยหรงถึงเพียงนี้ ข้าจะช่วยให้สมหวังก็แล้วกัน คิดได้ดังนั้นก็ลุกขึ้น ถอยหลังไปสองสามก้าว มาหยุดกลางเรือน แล้วคุกเข่าลง
“ฮูหยินผู้เฒ่าถามว่าอิงเหนียงมีคู่หมั้นหรือไม่ หม่อมฉันมิกล้าปิดบัง” ไต้อิงหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “หม่อมฉันมีสัญญาหมั้นอยู่เจ้าค่ะ”
สิ้นคำพูด สีหน้าผู้คนในเรือนเปลี่ยนกันไป
ไม่ต้องคิดก็รู้ สองพ่อลูกสกุลเซี่ยหน้าฉากไม้คงมีสีหน้าไม่น่าดูนัก ส่วนไต้หว่านหรูและเซี่ยเจิน หากไม่ติดคนนอกอยู่ด้วย พวกนางคงตรงเข้าไปฉีกปากไต้อิงแล้ว
แววตาที่ลู่หว่านเอ๋อร์มองมายังไต้อิงนั้นอาบยาพิษ มือที่ซ่อนใต้แขนเสื้อบีบเข้าหากันแน่น
ในหมู่สตรีสกุลลู่ ผู้หนึ่งแต่งกายหรูหรา หน้าตาคมเข้ม ไม่รู้ว่าเป็นฮูหยินจากสายสองหรือสายสาม หัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะแฝงนัยยะเย้ยหยันจนพูดไม่ออก “เรื่องนี้น่าสนใจ เห็นอยู่ว่ามีคู่หมั้น แต่เหตุใดท่านฮูหยินสกุลเซี่ยกลับบอกว่าไร้คู่หมาย”
ว่าแล้วก็ช้อนหางตาไปทางไต้หว่านหรู ใบหน้าไต้หว่านหรูขึ้นสีแดงฉาน
“หม่อมฉันกับญาติผู้พี่มีสัญญาหมั้นกันมาแต่เดิม สัญญานี้กำหนดไว้ตั้งแต่ครั้งเด็ก แต่ว่าที่หม่อมฉันมาเมืองหลวงครั้งนี้ ก็เพื่อยกเลิกสัญญาต่างหาก” ไต้อิงหยุดไปครู่หนึ่งจึงกล่าวต่อ “คำของท่านอาแม้จะไม่ตรงนัก แต่ก็มีเหตุผล”