เมืองชิงเฉิงและผิงกู่เป็นถิ่นใกล้เคียง เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นทั้งสองที่ย่อมพบปะสังสรรค์ด้วยสาเหตุต่าง ๆ เป็นครั้งคราว
เจ้าเมืองชิงเฉิงอาวุโสกว่า นายอำเภออู๋แห่งผิงกู่เพิ่งย้ายมารับตำแหน่งได้ไม่นาน เมื่อพบหน้าเจ้าเมืองชิงเฉิงก็จะเอ่ยเรียกอย่างนบนอบว่า "ท่านพี่" ส่วนเจ้าเมืองชิงเฉิงก็จะตอบกลับด้วยท่าทีถ่อมตนแต่แฝงไว้ซึ่งความสง่า
ล้วนเป็นการเจรจาตามธรรมเนียมในหมู่ขุนนางของทั้งคู่
สองคนนี้ คนหนึ่งกำลังกลัดกลุ้มหาหนทางส่งเสือออกจากถ้ำ ส่วนอีกคนกลับหมายมั่นประจบสอพลอ ต่างมีเจตนาลึก
เวลานี้ เสมียนนำความมาบอก ลู่หมิงจางต้องการพบทั้งสอง
"ท่านซูเซี่ยงเรียกพบหรือ?" ทั้งสองเอ่ยถามพร้อมกัน
สองเสียง หนึ่งหวาดหวั่น อีกหนึ่งยินดีปรีดา
ทั้งสองไม่กล้ารอช้า ขึ้นเกี้ยวตรงไปยังจวนพักแรม ครั้นถึงแล้วก็ลงจากเกี้ยว จัดแจงอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วเดินตามคนรับใช้เข้าไปด้านในจวน
เจ้าเมืองชิงเฉิงพลางเดินพลางเช็ดเหงื่อ จิตใจที่เฉื่อยชาไม่เคยเต้นระทึกเช่นนี้ หวาดกลัวว่าซูมี่ฉื่อจากเมืองหลวงผู้นี้จะหยิบยกข้อผิดพลาดมาขยายความ แล้วสวมรอยเป็นความผิดให้เขา ชีวิตราชการของเขาก็จะถึงกาลอวสาน
ส่วนผู้ตรวจการอู๋จากผิงกู่ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม สมองอัดแน่นด้วยคำประจบสอพลอ แม้กระทั่งของกำนัลก็เตรียมพร้อมไว้แล้ว
หีบของสามสิบหาบใหญ่ รอเพียงคำสั่งเดียวก็จะนำเข้ามาถวาย
คนรับใช้นำทั้งสองไปยังศาลาริมทะเลสาบในจวน นางงามสองนางก้าวออกมาต้อนรับและนำทาง ทั้งสองเร่งฝีเท้าเดินไปถึงใต้ชายคา ตัวโค้งคำนับศีรษะตก จนกระทั่งคนรับใช้นำเข้าไปด้านใน
ศาลาริมทะเลสาบเปิดโล่งทั้งสี่ด้าน แขวนม่านไม้ไผ่ปรุ ภายในตั้งโต๊ะเตี้ย บนโต๊ะกองสมุดทะเบียนมากมาย พื้นก็เช่นกัน
สมุดแฟ้มเหล่านี้บ้างก็ตั้งซ้อนเป็นระเบียบ บ้างก็กระจัดกระจาย
ด้านหลังโต๊ะมีผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิ สวมชุดคลุมคอกลมสีน้ำเงินอมดำ ตัดจากผ้าแพรเนื้อนุ่มเรียบง่ายยิ่ง
ท่วงท่าเอนกายอย่างสบายอารมณ์ แขนเสื้อกว้างลากยาวบนพื้น ขาข้างหนึ่งตั้งชัน มือหนึ่งถือม้วนหนังสือ อีกมือวางบนเข่า เกิดริ้วรอยผ้าอ่อนนุ่มดุจระลอกคลื่น
ทั้งสองโขกศีรษะคำนับสี่ครั้ง
"กระหม่อมเจ้าเมืองชิงเฉิง คารวะท่านซูเซี่ยง"