ไต้อิงมองไปยังสวีซานเหนียงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น กำลังจะเอ่ยปากให้นางลุกขึ้น เสียงแหลมดังก็ดังแทรกขึ้นมา เป็นเสียงของหญิงอ้วนนั่นเอง
“มีแต่บ้านเจ้าที่มีลูก บ้านอื่นไม่มีลูกงั้นหรือ? ใครบ้างไม่มีครอบครัวต้องเลี้ยงดู? ใครออกมาทำงานไม่ใช่เพื่อปากท้อง? เจ้าถูกจับได้ก็ใจฝ่อ เลยทำเป็นน่าสงสารอ้อนวอน อยากให้นายจ้างไว้หน้าเจ้า...” หญิงผู้นั้นแค่นเสียง “ทั้งรังก็มีแต่มือไว”
คำว่า “ทั้งรัง” สามคำนี้ ไม่เพียงด่าสวีซานเหนียง แต่ยังลามไปถึงลูกน้อยที่เพิ่งหัดพูดของนางด้วย สวีซานเหนียงกัดฟันกรอด ทำท่าจะลุกขึ้นไปสู้ตายกับหญิงอ้วน
แต่ไม่คาดคิดว่าการลุกขึ้นกะทันหันด้วยแรงโกรธนั้น ข้อศอกของนางเหวี่ยงไปถูกไต้อิงที่กำลังจะประคองนางให้ลุกขึ้น ไต้อิงยืนไม่อยู่ ร้อง “อุ๊ย อุ๊ย” สองที เอนตัวไปด้านหลัง แผ่นหลังได้รับการประคองด้วยแรงอบอุ่นที่ส่งมาทันเวลา ทำให้ร่างของนางมั่นคง
หันกลับไปมอง คนที่ยืนอยู่ข้างหลังนางคือลู่หมิงจางนั่นเอง
“ในนี้ของเจ้านี่คึกคักกว่าห้องโถงด้านนอกเสียอีก” แววตาของลู่หมิงจางมีรอยยิ้มจาง ๆ
ไต้อิงยืนตัวตรง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ในใจแอบขุ่นเคือง มีความคิดที่ไม่อยากให้ถูกดูแคลน
“ให้ใต้เท้าขำแล้ว...”
เขายืนอยู่ข้างกายนาง เสียงทุ้มนุ่มนวลดังแผ่วเบา: “หากไม่อยากให้ขำ ก็ให้ข้าได้เห็นความสามารถของเจ้า”
ลมหายใจที่แผ่วเบาคล้ายมีคล้ายไม่มีพัดผ่านใบหูของนาง ปลายแขนเสื้อของนางกับของเขาแตะกัน
จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกายเล็กน้อย เงยหน้ามองเขา ยกยิ้มมุมปาก ยิ้มเจ้าเล่ห์: “ข้าหากสะสางคดีแตกฉานใต้เท้าจะตอบรับคำขอของข้าสักข้อได้หรือไม่”
“เจ้าจัดการเรื่องร้านของตัวเอง แต่จะให้ข้าตอบรับคำขอของเจ้าข้อหนึ่ง?”
ไต้อิงยิ้มแต่ไม่พูด จ้องมองลู่หมิงจางอยู่อย่างนั้น คล้ายกำลังเอาแต่ใจออดอ้อนคนรักของตน
ลู่หมิงจางเบนสายตาจากใบหน้าของไต้อิง: “ได้”
“ใต้เท้านี่ตอบรับแล้วหรือ?”
“อย่าเพิ่งรีบ ต้องดูว่าคดีที่เจ้าตัดสินเป็นเช่นไร เป็น ‘ขุนนางใสสะอาด’ หรือ ‘ขุนนางโง่เขลา’” ลู่หมิงจางก้มตามองไต้อิง