ลู่ฉงซ่อนมือไพล่หลัง ถือจักจั่นที่บิดาจับให้ไว้ในมือ
จักจั่นตัวนั้นถูกเขาเล่นจนใกล้ตายเต็มที อย่างไรก็ไม่คิดจะเอาไว้แล้ว เมื่อคนตรงหน้าอยากดู เขาก็ยื่นออกไป จ่อตรงหน้านาง ให้นางเห็นชัด ๆ
เซี่ยเจินมิทันตั้งตัว ทันใดนั้นก็มีสิ่งหนึ่งพุ่งเข้ามาตรงหน้า ระยางค์เล็ก ๆ ไหวติง ราวกับจะไต่อยู่บนใบหน้านาง เสียง "จี๊——" ดังขึ้นข้างหู
เมื่อนางรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร ปากก็ส่งเสียงร้องแหลมออกมาก่อน "อ๊าก——" ใบหน้างามซีดเผือดในบัดดล
ลู่ฉงเห็นดังนั้น กลับหัวเราะคิกคัก
"ฉงเอ๋อร์ ห้ามเสียมารยาท" ลู่หมิงชวนเอ่ยตำหนิเบา ๆ
ลู่ฉงหุบยิ้ม เดินไปหลบหลังไต้อิง
ลู่หว่านเอ๋อร์รีบเข้าประคองเซี่ยเจิน ต่อว่า "โอ๊ย! ฉงเกอร์ ทำให้พี่เจินเอ๋อร์หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย"
เซี่ยเจินตกใจจริง ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด นัยน์ตาดำผิดปกติ
ไต้อิงเองก็เกรงว่าเซี่ยเจินจะเป็นอะไรขึ้นมา แม้นางจะมิโปรดเซี่ยเจิน ทว่าสายตาคนนอกย่อมเห็นว่านางกับนางเป็นพี่น้องลูกพี่ลูกน้องกัน จะเมินเฉยเกินไปมิได้
"กุยเยี่ยน ไปเอาน้ำมา ประคบหน้านางหน่อย"
กุยเยี่ยนรับคำ รินน้ำจากกระติกเขาสัตว์ ล้างมือ แล้วประคบลงบนใบหน้าเซี่ยเจิน เพียงประคบเบา ๆ อยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยเจินจึงค่อยยังชั่ว สติที่แตกซ่านรวบรวมกลับคืนมา ทว่าหัวใจยังคงเต้นระส่ำ
"รีบประคองนางกลับไป เชิญหมอมาตรวจที"
ลู่หมิงชวนชี้บ่าวรับใช้ข้างกายให้เข้าไปพยุง คนสกุลเซี่ยมาเป็นแขกในบ้านตน แถมเด็กในบ้านเป็นต้นเหตุ เขาจึงตามไปด้วย
ครั้นผู้คนล้วนไปแล้ว ไต้อิงดึงลู่ฉงออกมาจากข้างหลัง ย่อตัวลงให้เสมอเขา เอ่ยถาม "เหตุใดจึงทำให้พี่เขาตกใจเล่า"
ลู่ฉงก้มหน้า มิยอมเอ่ยวาจา ครู่หนึ่งจึงหยิบจักจั่นในมือออกมา โยนลงพื้น
"ข้าไม่ชอบพี่นาง"
ไต้อิงประหลาดใจ "ไม่ชอบหรือ นี่เหตุใดกัน"
เซี่ยเจินก่อนหน้านี้มิเคยข้องแวะกับลู่ฉงน้อย วันนี้เพิ่งนับว่าได้ทักทายกันเป็นครั้งแรก
"นางโกหก! คืนนั้นนางมิได้ตามหาข้าเลย ข้าเห็นแล้ว นางก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนท่อนไม้ พี่หญิงรองกับแม่นมก็มิได้ตามหาข้า พวกนางตกใจจนงงไปหมด ได้แต่ร้องไห้ไม่หยุด มีแต่พี่หญิงที่มาตามหาข้า"