เมื่อมองภาพสยดสยองตรงหน้า
พวกผู้หญิงต่างส่งเสียงสั่นเครือ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
“เกมบ้า ๆ นี่ฉันไม่เล่นแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน ฮือ ๆ!”
“ทำไมล่ะ? ทั้งที่ทุกคนก็ทำภารกิจสำเร็จแล้วแท้ ๆ ทำไมพวกเธอถึงตาย?!”
ตอนนั้นเอง
หวังเสี่ยวม่านพลันเอ่ยขึ้นว่า
“ฉันคิดว่า…ฉันรู้สาเหตุแล้ว”
เธอมองสภาพสยดสยองบนพื้น เสียงสั่นเครือ
“หลี่เมิ่งฉีทำภารกิจไม่สำเร็จ”
“เธอไม่ได้กลิ้งลงมาจากเนินเขา แค่กลิ้งไปบนพื้นประมาณครึ่งเมตรก็ลุกขึ้นมาแล้ว”
“ตอนนั้นฉันเตือนเธอแล้ว แต่เธอไม่ฟัง”
จี้รัวเหยียนเอ่ยด้วยใบหน้าหวาดกลัวเช่นกัน
“หลินเมิ่งซีเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เธอก็ทำภารกิจไม่สำเร็จจริง ๆ”
ยังมีผู้หญิงอีกคนพูดขึ้นว่า
“หลี่น่าก็เหมือนกัน สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ปีนขึ้นต้นไม้”
คราวนี้
ทุกคนเข้าใจแล้ว
ไม่ทำภารกิจตามข้อกำหนด…
สิ่งที่ต้องจ่ายคือชีวิต
………
อีกด้านหนึ่ง
หลังเย่เฟิงจากมาได้ไม่นาน
เขาก็ได้ยินเสียงระบบ
“ผู้ที่ทำภารกิจไม่สำเร็จจะได้รับบทลงโทษ…”
เขาส่ายหน้า ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ในความคิดของเขา
ภารกิจไม่ได้ยากอะไร
ระบบก็เตือนอย่างชัดเจนขนาดนั้นแล้ว
ยังจะมีคนกล้าไม่ทำภารกิจให้สำเร็จอีกหรือ?
เขาหาที่นั่งพัก พิงหลังกับโขดหินหยาบ ๆ
โมโหชะมัด
“คนพวกนี้น่าขยะแขยงจริง ๆ” เย่เฟิงด่าในใจ
พักอยู่ครู่หนึ่ง
“หิวชะมัด!”
“ยังไงก็เถอะ ไปตกปลาก่อนดีกว่า”
“ขอให้วันนี้โชคดีขึ้นหน่อยเถอะ”
เย่เฟิงลุกขึ้น เดินตรงไปยังบ่อตกปลาที่อยู่ใกล้ที่สุด
ทางเดินเล็ก ๆ ในป่ารกชัฏเดินลำบากเป็นพิเศษ
“ทางบ้า ๆ นี่…” เขาส่ายหน้าเบา ๆ
เดินไปได้ไม่กี่นาที
เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัว
【คุณทำภารกิจเลือกประจำวันสำเร็จแล้ว】
【คุณได้รับรางวัลซ่อนเร้น】
【กำลังสุ่มรางวัลให้คุณ…】
“รางวัลคืออะไร?” ดวงตาเย่เฟิงเป็นประกาย
【คุณได้รับ: พรสวรรค์เพิ่มเติม】
“มีพรสวรรค์เพิ่มด้วย!”
“มีพรสวรรค์สองอย่างงั้นเหรอ?”
เขาเผยสีหน้าตื่นเต้นยินดี
【กำลังปลุกพรสวรรค์ให้คุณ…】
【ปลุกสำเร็จ!】
【คุณได้รับพรสวรรค์อย่างที่สอง: ขัดเกลา (หนึ่งเดียว)!】
【ขัดเกลา (หนึ่งเดียว): ใช้ได้วันละครั้ง สามารถเพิ่มคุณภาพของสิ่งที่เลือกได้ในระดับหนึ่ง (คำเตือน: สิ่งเดียวกันขัดเกลาได้เพียงครั้งเดียว)】
เย่เฟิงเบิกตากว้าง
เป็นพรสวรรค์หนึ่งเดียวอีกแล้ว!
“เพิ่มคุณภาพสิ่งที่เลือกได้ ใช้ได้วันละครั้ง…”
พรสวรรค์นี้…
มันสุดยอดจนแทบเหาะขึ้นฟ้า!
ดวงตาเย่เฟิงเป็นประกาย
อารมณ์ดีขึ้นมาก
“เดี๋ยวก่อน…สิ่งที่เลือก…”
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“ถ้าฉันใช้พรสวรรค์ขัดเกลากับตัวพรสวรรค์ ‘ขัดเกลา’ เองล่ะ?”
คิดได้ก็ลงมือทันที เขาลองใช้ดู
“ขัดเกลา!”
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบใช้ขัดเกลากับพรสวรรค์ ‘ขัดเกลา’…กำลังตรวจสอบ…ตรวจสอบสำเร็จ!】
【พรสวรรค์ ‘ขัดเกลา’ ของคุณได้รับการขัดเกลาเป็น: ขัดเกลาขั้นสุดยอด!】
【ขัดเกลาขั้นสุดยอด (หนึ่งเดียว): ใช้ได้วันละสองครั้ง สามารถเพิ่มคุณภาพของสิ่งที่เลือกได้อย่างมาก (คำเตือน: สิ่งเดียวกันขัดเกลาขั้นสุดยอดได้เพียงครั้งเดียว)】
“ได้ผลจริงด้วย!” เย่เฟิงอดเบิกตากว้างไม่ได้
เหลือเชื่อ!
จำนวนครั้งที่ขัดเกลาได้เพิ่มจากวันละครั้งเป็นวันละสองครั้ง แถมผลลัพธ์ก็ดูเหมือนจะแรงขึ้นด้วย
นี่ฉันเจอช่องโหว่ของระบบเข้าให้แล้วหรือไง?!
ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ!
เขาสูดหายใจลึก พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง
“น่าเสียดาย สิ่งเดียวกันขัดเกลาได้แค่ครั้งเดียว…”
เย่เฟิงส่ายหน้า รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
แต่เพียงชั่ววินาทีต่อมา เขาก็นึกขึ้นได้
“เดี๋ยวก่อน พรสวรรค์ของฉันเปลี่ยนไปแล้วนี่”
“เดิมทีมันชื่อขัดเกลา…ตอนนี้ชื่อขัดเกลาขั้นสุดยอดแล้ว”
“พรสวรรค์สองอย่างนี้…นับเป็นสิ่งเดียวกันหรือเปล่า?”
หัวใจเขาเต้นรัวไม่หยุด
“ขัดเกลาขั้นสุดยอดจะขัดเกลาตัวเองซ้ำได้อีกไหม?”
เย่เฟิงสูดหายใจลึก ก่อนลองใช้ดู
“ขัดเกลาขั้นสุดยอด!”
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบใช้ขัดเกลาขั้นสุดยอดกับพรสวรรค์ ‘ขัดเกลาขั้นสุดยอด’…กำลังตรวจสอบ…ตรวจสอบสำเร็จ!】
【พรสวรรค์ ‘ขัดเกลาขั้นสุดยอด’ ของคุณได้รับการขัดเกลาเป็น: ขัดเกลาถึงขีดสุด!】
【ขัดเกลาถึงขีดสุด (หนึ่งเดียว): ใช้ได้วันละสามครั้ง สามารถเพิ่มคุณภาพของสิ่งที่เลือกได้อย่างมาก และมีโอกาสมอบคุณสมบัติเพิ่มเติมหรือผลพิเศษให้สิ่งนั้น (คำเตือน: สิ่งเดียวกันขัดเกลาถึงขีดสุดได้เพียงครั้งเดียว)】
ขัดเกลาถึงขีดสุด!
นี่มันเหมือนเหยียบเท้าซ้ายส่งเท้าขวา หมุนทะยานขึ้นฟ้าไปเลยไม่ใช่หรือไง!
ไม่มีเวลาคิดมาก
“ยังขัดเกลาถึงขีดสุดซ้ำได้อีกไหม?” เย่เฟิงลองอีกครั้ง
แต่คราวนี้ เสียงแจ้งเตือนเย็นชาไร้อารมณ์ของระบบก็ดังขึ้น
【ตรวจพบความผิดปกติ…】
【ขัดเกลาไม่สำเร็จ ขัดเกลาถึงขีดสุดเป็นขีดจำกัดของพรสวรรค์แล้ว ไม่สามารถเพิ่มระดับต่อได้】
【การขัดเกลาครั้งนี้ล้มเหลว ไม่ใช้จำนวนครั้ง】
“ถึงขีดจำกัดแล้วงั้นเหรอ…”
“หรือระบบแก้ช่องโหว่แล้ว…?”
เย่เฟิงถอนหายใจยาว
ช่างเถอะ เขากอบโกยมาได้มากพอแล้ว
【เปิดแผงค่าสถานะให้คุณแล้ว】
มีแผงเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแผง
ก่อนหน้านี้เย่เฟิงมีเพียงแผงประกาศของระบบ
【ชื่อ: เย่เฟิง】
【พละกำลัง: 5】
【ความแข็งแกร่ง: 6】
【ความว่องไว: 4】
【สภาพจิตใจ: 6】
(คำอธิบาย: ค่าสถานะทั้งสี่ด้านของชายวัยผู้ใหญ่ทั่วไปมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 5)
【พรสวรรค์: ดวงตาแห่งการเลือกเฉลย (หนึ่งเดียว), ขัดเกลาถึงขีดสุด (หนึ่งเดียว)】
เขามองคำอธิบายพรสวรรค์ของตัวเอง
มุมปากยกขึ้นจนหุบแทบไม่อยู่
“ฮ่า ๆ สวรรค์เข้าข้างฉันจริง ๆ!”
ในเวลานี้
เย่เฟิงเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม
มีพรสวรรค์หนึ่งเดียวถึงสองอย่าง ฉันจะเป็นผู้ปกครองโลกแห่งการเอาชีวิตรอด!
“ออกเดินทาง ไปตกปลา!”
เย่เฟิงก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉง
รู้สึกว่าแม้แต่ทางเดินเล็ก ๆ ในป่าที่เคยยากลำบากก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรอีกแล้ว
เพราะว่า
สวรรค์ย่อมไม่ปิดทางรอดของผู้คนมิใช่หรือ?
แค่ฉันอยากเดินต่อ เส้นทางก็อยู่ใต้ฝ่าเท้าแล้ว
……
ไม่นานนัก
เย่เฟิงก็มาถึงบ่อทรัพยากรที่อยู่ใกล้ที่สุด
แต่
เขาไม่ได้ตกปลาในทันที
เพราะ
ระหว่างทางเขานึกอะไรขึ้นมาได้
ในเมื่อขัดเกลาถึงขีดสุดใช้กับสิ่งของได้ งั้น…
พรสวรรค์อีกอย่างของเขา ดวงตาแห่งการเลือกเฉลย จะขัดเกลาได้เหมือนกันไหม?
พรสวรรค์ขัดเกลายังขัดเกลาตัวเองได้เลย…
ดวงตาแห่งการเลือกเฉลยก็เป็นพรสวรรค์เหมือนกัน ไม่มีเหตุผลที่จะขัดเกลาไม่ได้…
คิดได้ก็ลงมือทันที
เย่เฟิงสูดหายใจลึก แล้วท่องในใจว่า
“ขัดเกลาถึงขีดสุด…”
“เป้าหมาย ดวงตาแห่งการเลือกเฉลย”
วินาทีถัดมา พลังลึกลับสายหนึ่งพลันแผ่ลงมาจากความว่างเปล่า ปกคลุมดวงตาทั้งสองข้างของเย่เฟิง
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบใช้ขัดเกลาถึงขีดสุดกับพรสวรรค์ ‘ดวงตาแห่งการเลือกเฉลย’…กำลังตรวจสอบ…ตรวจสอบสำเร็จ!】
“ได้ผล!” เย่เฟิงดีใจสุดขีด
【พรสวรรค์ ‘ดวงตาแห่งการเลือกเฉลย’ ของคุณได้รับการขัดเกลาเป็น: ดวงตาแห่งการชี้นำ!】
เย่เฟิงกะพริบตา
รู้สึกว่าโลกตรงหน้าต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
เขารีบตรวจสอบความสามารถของดวงตาแห่งการชี้นำ
【ดวงตาแห่งการชี้นำ (หนึ่งเดียว): ทุกครั้งที่คุณต้องตัดสินใจ คุณจะได้รับคำใบ้หลายข้อ เมื่อสังเกตสิ่งอื่น ก็มีโอกาสได้รับคำใบ้เช่นกัน ใช้ได้ไม่จำกัดครั้ง】
“ใช้ได้ไม่จำกัดครั้ง”
“แค่สังเกตสิ่งของทั่วไปก็มีโอกาสได้รับคำใบ้ด้วย”
เย่เฟิงตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
“ผลของการขัดเกลานี่ดีจริง ๆ”
เขาหันไปมองบ่อตกปลาตรงหน้า
ข้อความแจ้งเตือนบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นข้างบ่ออย่างไร้ที่มา
【บ่อตกปลาแห่งนี้ วันนี้มีโอกาสได้รับทรัพยากรค่อนข้างต่ำ】
เย่เฟิงชะงักไป
“ก่อนหน้านี้ไม่มีคำใบ้นี้…”
“น่าจะเป็นความสามารถของดวงตาแห่งการชี้นำหลังได้รับการขัดเกลา…”
“อืม โอกาสได้รับทรัพยากรค่อนข้างต่ำงั้นเหรอ?”
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“หมายความว่าโอกาสได้รับทรัพยากรของบ่อตกปลาแต่ละแห่งไม่เท่ากัน?”
“แถมยังเปลี่ยนไปทุกวันด้วยหรือเปล่า?”
เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ รีบหันหลังวิ่งไปยังบ่อตกปลาแห่งถัดไป
【บ่อตกปลาแห่งนี้ วันนี้มีโอกาสได้รับทรัพยากรระดับปานกลาง】
ปานกลางงั้นเหรอ?
เย่เฟิงไม่หยุด วิ่งรวดเดียวไปถึงบ่อที่สาม
“ต่ำมาก…มีระดับแบบนี้ด้วยเหรอ หลอกกันชัด ๆ”
เขารีบไปถึงบ่อที่สี่อีกแห่ง…คำใบ้ที่ได้รับคือระดับปานกลาง
“ดูท่าฉันต้องหาบ่อตกปลาที่ดีกว่านี้”
เย่เฟิงเดินสำรวจไปทั่วเกาะลอยฟ้า
เมื่อเขามาถึงบริเวณใกล้บ่อตกปลาแห่งที่หก
ก็มองเห็นกลุ่มผู้หญิงอยู่ไกล ๆ
แต่ละคนก้มหน้าคอตก สีหน้าหม่นหมอง
ดูเหมือนเพิ่งมาถึงและกำลังเตรียมตกปลา
“เกิดอะไรขึ้น? ผู้หญิงพวกนี้เดินทางกันช้าขนาดนี้เลยเหรอ?” เย่เฟิงสงสัย
“หืม?!”
เขาพบว่า
จำนวนผู้หญิงดูเหมือนจะลดลง
เขาฉุกคิด รีบเปิดแผงสถานะ
มุมขวาบนของแผงแสดงจำนวนคนบนเกาะลอยฟ้า
จากเดิม 30 คน ตอนนี้ลดเหลือ 25 คนอย่างเห็นได้ชัด
“หายไป 5 คน…” เย่เฟิงสงสัย
ตายได้ยังไง? คิดสั้นฆ่าตัวตายหรือเปล่า?
หรือบนเกาะมีอันตราย…คงไม่ใช่บทลงโทษเพราะทำภารกิจไม่สำเร็จหรอกนะ!
ขณะเดียวกัน คำใบ้จากดวงตาแห่งการชี้นำก็วาบขึ้นตรงหน้าเย่เฟิง
【เกาะลอยฟ้ามีจำนวนคนเริ่มต้น 30 คน โปรดสามัคคีกันให้มากที่สุด หลีกเลี่ยงการสูญเสียสมาชิก รักษาจำนวนผู้รอดชีวิตไว้ จึงจะมีโอกาสอยู่รอดต่อไปได้ยาวนานขึ้น!】
ในเวลาเดียวกัน พวกผู้หญิงก็เห็นเย่เฟิงเช่นกัน
“เย่เฟิง!”
“เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“เดี๋ยวนะ ทำไมเขายังมีชีวิตอยู่?”
พวกผู้หญิงนึกขึ้นได้
ตามเหตุผลแล้ว
เย่เฟิงน่าจะทำภารกิจไม่สำเร็จเหมือนหลี่เมิ่งฉีกับคนอื่น ๆ
ตอนนี้เขาควรตายไปแล้วสิ
“เย่เฟิง ทำไมนายถึงยังมีชีวิตอยู่?” เสิ่นม่านชิงถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“เธอยังมีชีวิตอยู่ได้ แล้วทำไมฉันจะตายไม่ได้?” เย่เฟิงย้อนถาม
“เย่เฟิง พวกเรามี 5 คนที่ทำภารกิจไม่ตรงตามข้อกำหนด พวกเธอทั้งหมด…ตายแล้ว” อานเฟิงเจียวอธิบาย
อานเฟิงเจียวเคยเป็นดาราชั้นนำที่งดงามไร้ผู้ใดเทียบ
หน้าตาสะสวย รูปร่างดีเยี่ยม
เมื่อเย่เฟิงได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ไม่ใช่สิ พวกเธอกล้าไม่ทำภารกิจให้สำเร็จจริง ๆ เหรอ!
สมองขาดการเติมพลังกันหรือไง
แต่
เขาก็ไม่คิดเหมือนกัน
ว่าค่าตอบแทนของการทำภารกิจไม่สำเร็จจะเป็นความตาย
เสิ่นม่านชิงมองเย่เฟิงอย่างเย็นชา
“เย่เฟิง ไม่ว่านายจะรอดมาได้ยังไง ก็อยู่ห่างจากพวกเราไว้ ตอนนี้พวกเราอารมณ์ไม่ดีมาก”
เย่เฟิงหัวเราะ
ความสุขความทุกข์ของมนุษย์ไม่ได้เหมือนกัน
พวกเธออารมณ์ไม่ดีเหรอ ดีเลย…ตอนนี้เขาอารมณ์ดีสุด ๆ โดยเฉพาะเมื่อสังเกตว่าคนที่ตายไปล้วนเป็นพวกที่เขาเกลียดเข้าไส้
เขาหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“พวกที่ตายไปน่ะ สมควรตายแล้วจริง ๆ…โดยเฉพาะคนที่ชื่อหลี่เมิ่งฉี ตายได้เหมาะสมที่สุด”
“ตายได้ดี ตายได้เยี่ยม ตายได้สะใจจริง ๆ!”
ส่วนคำเตือนจากดวงตาแห่งการชี้นำที่บอกให้เขาสามัคคีกัน…เย่เฟิงคิดว่า
สามัคคีบ้าบออะไร! คนพวกนี้คู่ควรด้วยหรือไง?!
“นาย!” เสิ่นม่านชิงจ้องเขาเขม็ง
พอผู้หญิงคนอื่นได้ยินเย่เฟิงพูดแบบนั้น สีหน้าก็หม่นลงเช่นกัน
“เย่เฟิง นายพูดแบบนี้ได้ยังไง?”
“เห็นคนพวกเดียวกันตายแล้วยังสะใจอีก”
“นายไม่มีความเห็นอกเห็นใจบ้างเลยหรือไง?”
“เกินไปแล้วนะ!”
เมื่อเห็นพวกผู้หญิงต่างพากันตำหนิ เย่เฟิงก็ยิ่งยิ้ม
“อย่าเพิ่งรีบร้อน วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล!”
“วันนี้อาจเป็นวันของพวกเธอ พรุ่งนี้ก็อาจเป็นวันของพวกคุณ”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา พวกผู้หญิงก็ทั้งหวาดกลัวทั้งโกรธแค้น
“เย่เฟิง นายไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”
“โรคจิต! ต่ำช้า!”
ทันใดนั้น หลิวรูเยียนก็ขึ้นเสียงด้วยความโกรธ
“พอได้แล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกผู้หญิงจึงค่อย ๆ เงียบลง
หลิวรูเยียนหันไปมองเย่เฟิง แล้วพูดเสียงเย็นชา
“เย่เฟิง นายมาหาพวกเราทำไม?”
“ไม่ว่านายจะคิดอะไรอยู่ จากสิ่งที่นายทำตอนนี้ นายหมดสิทธิ์กลับเข้ากลุ่มของพวกเราไปแล้ว”
“ต่อให้นายกลับมาขอร้อง พวกเราก็ไม่รับนายเข้ากลุ่ม”
“เลิกคิดไปได้เลย”
เย่เฟิงทำหน้าขบขัน
“ฉันเคยพูดเหรอว่าจะกลับไป? ฉันแค่หาบ่อตกปลาเพื่อตกปลาเท่านั้น”
หลิวรูเยียนหัวเราะเยาะ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
“หึ ฉันไม่สนหรอกว่านายคิดอะไรอยู่”
“ยังไงบ่อตกปลานี้ก็เป็นของพวกเรา เชิญออกไป”
ผู้หญิงคนอื่น ๆ ต่างพากันคล้อยตาม
“ใช่ รีบไปให้พ้น!”
“ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย!”
“อย่ามาเดินเพ่นพ่านให้พวกเราเห็น!”
เย่เฟิงยักไหล่ “เธอบอกว่าเป็นของพวกเธอ ก็เป็นของพวกเธอเลยหรือไง? สลักชื่อพวกเธอไว้หรือเปล่า?”
พูดจบ เขาก็เหลือบมองบ่อตกปลานั้นอีกครั้ง
เอ่อ…เย่เฟิงเกือบหลุดหัวเราะออกมา
เพราะดวงตาแห่งการชี้นำประเมินไว้อย่างชัดเจน
【บ่อตกปลาแห่งนี้ วันนี้มีโอกาสได้รับทรัพยากรต่ำมาก】
บ่อตกปลาห่วยแตกขนาดนี้? ไม่มีที่ไหนแย่กว่านี้แล้ว
“ได้ ที่ฮวงจุ้ยดี ๆ แบบนี้ยกให้พวกเธอแล้วกัน” เย่เฟิงยักไหล่ ก่อนหันหลังเดินจากไป
พวกผู้หญิงชะงักไป เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าเขาจะยอมไปง่าย ๆ แบบนี้
“ไปแบบนี้เลยเหรอ?”
“ไอ้ผู้ชายโสโครกน่าขยะแขยง!”
ไม่นานนัก
เมื่อเห็นเย่เฟิงเดินจากไป
พวกผู้หญิงก็กรูกันไปยังบ่อตกปลานั้น…