ราชวงศ์ต้าเซี่ย กรุงหลวง
เดือนสิบเอ็ด อากาศเริ่มเย็นเล็กน้อย
ยามบ่าย พระอาทิตย์ส่องแสงจ้า
ที่ศาลาเล็กหลังสวนของจวนอ๋องหยง เจ้าหนุ่มรูปงามคนหนึ่งค่อยๆ ตื่นจากการพักผ่อน สายตายังคงงัวเงียและมีความสับสนเล็กน้อย
เมื่อมองไปรอบๆ สำรวจสภาพแวดล้อมแล้ว ความสับสนก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย หลับตาครุ่นคิดอยู่นาน
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความสับสนก็จางหายไป กลายเป็นความประหลาดใจ
โอรสองค์ที่หกแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย? อ๋องหยงซูหมิง? เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋อง? อายุยังไม่ถึงสิบหก? ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้? พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว?
นี่คือบทที่ข้าจะได้เล่นหรือ?
ยิ่งสงสัย กลับยิ่งยิ้มมากขึ้น
หลังจากรวบรวมความทรงจำในหัวได้คร่าวๆ เขาก็ควบคุมมุมปากที่ยกขึ้นไม่ไหวอีกต่อไป
วาสนาสุดยอดมาถึงตัว ข้ารู้อยู่แก่ใจว่าตนเองอาจรอดชีวิตไม่ได้ แต่ไม่คิดว่าจะมีความประหลาดใจรออยู่
อ๋องผู้ได้รับความรักจากฮ่องเต้ พำนักอยู่ในเมืองหลวง อายุยังไม่ถึงสิบหก นี่หมายความว่าอย่างไร?
อนาคตสดใส!
ตราบใดที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยยังไม่ล่มสลาย วันดีๆ ของตนเองก็จะไม่ขาดตอน
และที่สำคัญกว่านั้น สิ่งเหล่านี้ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ซูหมิงไม่ทันได้คิดมาก ขจัดความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัวทิ้งแล้ว เต็มไปด้วยความคาดหวัง
จะชกหนักหรือจะอ่อนแอก็ขึ้นอยู่กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป
เขาอธิษฐานในใจ: ระบบเซ็นตรวจดีที่สุด ระบบเลือกได้ก็ได้ ระบบอัญเชิญก็รับได้ ถ้าไม่ได้จริงๆ ระบบภารกิจก็พอประคับประคอง
ไม่เลือกมาก
อธิษฐานเสร็จก็เงียบสงบ รอคอยอย่างใจเย็น ไม่กล้าเร่งเร้า กลัวว่าจะทำให้ระบบรำคาญ
มิใช่ว่าต่ำต้อย แต่เขารู้ดีว่า ในยุคโบราณ การมีระบบกับไม่มีระบบ ชีวิตต่างกันราวฟ้ากับดิน
เขาไม่คิดว่าหากไม่มีระบบช่วยเหลือ ด้วยความรู้สมัยใหม่ที่น่าขำของตนเอง จะสามารถอยู่ในยุคที่กินคนนี้ได้อย่างปลอดภัยในระยะยาว
แม้แต่เป็นอ๋องก็ไม่ได้
ในสังคมศักดินานี้ หากไม่เปิดหนทางพิเศษ ก็ไม่อาจเล่นได้เลย
แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเสียงเย็นชาดังขึ้น หนทางพิเศษก็มาถึงตามกำหนด
ไม่ทำให้เขาผิดหวัง
[ผูกพันระบบเซ็นตรวจสำเร็จ!]
เสียงเย็นชา ในชั่วขณะนี้ ช่างไพเราะยิ่งนัก
มาแล้ว มันมาแล้ว กำลังสำคัญที่สุดมาแล้ว!
ซูหมิงถอนหายใจยาว เส้นประสาทที่ตึงเครียดตั้งแต่มาถึงโลกใหม่ก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
เขาเอนกายพิงเสาอย่างเกียจคร้าน สอบถามในใจ: “ระบบ แนะนำหน่อย?”
พอพูดจบ เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ตามชื่อ ก็คือไม่ต้องทำภารกิจ ไม่ต้องทำความสำเร็จ กำหนดเซ็นตรวจทุกวัน]
[เป็นครั้งแรกที่พบกัน มอบโอกาสเซ็นตรวจพิเศษสามครั้ง]
[จะเซ็นตรวจหรือไม่?]
ง่าย รวดเร็ว ใส่ใจ
ไม่มีอะไรจะติ เขาไม่ลังเล
“เซ็นตรวจ!”
[เซ็นตรวจสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของระบบที่ได้รับ——เหอเชิน!]
???
ซูหมิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของมหาอำมาตย์เหอ เขาย่อมไม่แปลกใจเลย
เพียงแต่เขาตั้งความหวังกับเซ็นตรวจครั้งแรกมากเกินไป
“ก็ได้นะ อย่างน้อยมีมหาอำมาตย์เหออยู่ ก็พอจะคลายเหงาได้บ้าง!” เขาพูดปลอบใจตนเอง
แต่คำพูดนี้กลับทำให้ระบบหยุดไปครู่หนึ่ง
มีข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
[เจ้าของระบบ ลองดูรายละเอียดดีๆ ไหม?]
ซูหมิงแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ มีความลับอีกหรือ?
ไม่ลังเล ใช้ความคิดควบคุมเปิดดูข้อมูล
เหอเชิน ตัวอักษรว่า จื้อจื้อ
ตำแหน่งปัจจุบัน: มหาบัณฑิตแห่งหอเทียนวิน แห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย;
ไท่จื่อไท่เป่า;
อัครมหาเสนาบดี;
จั๋วตูอวี้สื่อ;
บัณฑิตผู้ดูแลสถาบันฮั่นหลิน;
ผู้บัญชาการลำเลียงทางน้ำ;
ผู้ตรวจการเกลือ;
ผู้ดูแลภาษีที่ประตูฉงเหวิน;
มหาดเล็กราชสำนัก;
ผู้ตรวจการกองทหารเมืองหลวง;
แม่ทัพองครักษ์;
ซูหมิงตะลึงงัน
???
ตัวอักษรทั้งหมดเขารู้จัก แต่พอรวมกันแล้ว จู่ๆ ก็ดูเหมือนอ่านไม่เข้าใจ!
มหาบัณฑิตแห่งหอเทียนวิน เป็นหนึ่งในตำแหน่งเกียรติยศสูงสุดของฝ่ายบุ๋น เขาพอจะเข้าใจได้
ไท่จื่อไท่เป่า ก็เป็นตำแหน่งกิตติมศักดิ์ ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ก็เข้าใจได้
อัครมหาเสนาบดี หัวหน้าขุนนาง รวมกับตำแหน่งเกียรติยศสองอันแรก ถือเป็นมาตรฐาน ก็เข้าใจได้ ถือว่าอยู่ในเหตุผล
แต่จากนั้นคืออะไรกัน?
จั๋วตูอวี้สื่อ นี่คือหัวหน้าหน่วยตรวจการ แท้จริงคือขุนนางชั้นสองผู้มีอำนาจเต็ม ผู้บัญชาการตรวจสอบทั่วหล้า อำนาจยิ่งใหญ่จนน่าตกใจ
อัครมหาเสนาบดียังคุมขุนนางฝ่ายตรวจสอบอีกหรือ?
บัณฑิตผู้ดูแลสถาบันฮั่นหลิน หัวหน้าสถาบันสำรองผู้มีความสามารถ ผู้บังคับบัญชาในอนาคตของขุนนางฝ่ายบุ๋น?
ผู้บัญชาการลำเลียงทางน้ำ ผู้ตรวจการเกลือ แม้จะเป็นตำแหน่งชั่วคราว แต่สองตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่ร่ำรวยที่สุดของประเทศ เจ้ากล้าให้มหาอำมาตย์เหอของข้าทำหรือ?
นี่มันต่างอะไรกับแกะเข้าปากเสือ?
ผู้ดูแลภาษีที่ประตูฉงเหวิน ไม่เลว กลัวว่ามหาอำมาตย์เหอจะเก็บได้ไม่พอใช่ไหม?
มหาดเล็กราชสำนัก หมายความว่าในวังก็ให้มหาอำมาตย์เหอเก็บอีก?
ผู้ตรวจการกองทหารเมืองหลวง ถือครองกำลังทหารรักษาเมืองหลวง ก็เป็นตำแหน่งใหญ่เหมือนกัน
แม่ทัพองครักษ์ยิ่งเกินจริงไปกันใหญ่ เป็นขุนนางฝ่ายบู๊ชั้นหนึ่ง ถึงจะเป็นตำแหน่งกิตติมศักดิ์ที่ไม่มีอำนาจบัญชาทหาร แต่อย่างไรก็ไม่อาจถือว่าตำแหน่งชั้นหนึ่งมิใช่ขุนนางได้
นี่น่ะหรือ...ฝ่าบาททรงเสียสติในวัยชรา?
ตำแหน่งมากมายขนาดนี้ ใส่ให้คนคนเดียว?
“ระบบ มันเกินไปหน่อยไหม?”
“ฝ่าบาทของข้าไม่ลงโทษเขาหรือ?”
“อำนาจจักรพรรดิจะยอมให้มีคนเก่งกาจขนาดนี้อยู่ได้หรือ?”
เขางงงัน มองไปก็เห็นแต่ตำแหน่งสูงส่งอำนาจมากมาย กลัวว่ามหาอำมาตย์เหอจะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า
แน่นอน เขากังวลยิ่งกว่าว่ามหาอำมาตย์เหอจะมาถึงแล้วก็ตายซะก่อน
[จะลงโทษเขาหรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ข้าต้องกังวล]
ซูหมิงรู้สึกหมดคำพูด: “ถ้าถูกตัดหัวล่ะก็ โอกาสเซ็นตรวจจะชดเชยได้ไหม?”
“ถ้าไม่ได้จริงๆ เปลี่ยนใหม่ได้ไหม? ข้อกำหนดไม่มาก ขอแค่เป็นอัครมหาเสนาบดีก็พอ”
เพื่อชีวิตของเหอเชิน เขาคิดว่าตนเองยอมประนีประนอมได้
ระบบไม่แสดงความคิดเห็น
[เวอร์ชันดั้งเดิมแข็งแกร่งกว่า เวอร์ชันนี้ระบบปรับเปลี่ยนตามความเป็นจริง โดยลดทอนตามระบบตำแหน่งขุนนาง ไม่รับการโต้แย้ง]
[ตัดหัวแล้วก็ไม่ชดเชย!]
ได้ยินดังนั้น ซูหมิงก็ยิ้มทั้งน้ำตา เขาอยากเห็นเวอร์ชันดั้งเดิมจริงๆ
หากก่อนลดทอน คงเรียกได้ว่าเป็นรองฮ่องเต้เลยทีเดียว
ส่ายหัวถอนหายใจ จู่ๆ ก็นึกคำถามหนึ่งขึ้นมา
ซูหมิงนั่งตัวตรง รู้สึกตื่นเต้น: “แล้วเงินล่ะ? เอามาด้วยหรือเปล่า?”
มีข่าวลือว่าแปดร้อยล้านหรือพันล้าน ถ้ามีเงินมากขนาดนี้ ชีวิตที่เหลือก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอีกต่อไป
แต่เสียดาย ตื่นเต้นเร็วเกินไป
[ทองและเงินรวมเป็นเงินประมาณ 2,406 หมื่นตำลึง รวมถึงกล่องอัญมณี หยก เซรามิกโบราณ ภาพเขียน ตุ๊กตาโสม ผ้าไหมอีกนับสิบกล่อง ที่ดินและทรัพย์สินอื่นไม่นับรวม]
คำพูดของระบบเย็นชาเป็นพิเศษ
ซูหมิงผิดหวังเล็กน้อย: “เท่านี้เองหรือ?”
“แบบนี้ทำให้มหาอำมาตย์เหอของข้าต้องกลับไปทำอาชีพเดิมได้ยาก!”
ราชวงศ์ต้าเซี่ยอาจทนไม่ไหวกับการทำแบบนี้แน่
เขารู้สึกกังวลใจ
แต่ระบบไม่สนใจ
[ติ้ง นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ระบบต้องกังวล]
[ยังมีโอกาสเซ็นตรวจอีกสองครั้ง จะเซ็นตรวจต่อหรือไม่?]
เสียงเย็นชาดึงความคิดเขากลับมา
หลังจากได้ความประหลาดใจใหญ่จากมหาอำมาตย์เหอ เขาก็ยิ่งคาดหวังมากขึ้น: “เซ็นตรวจ”
[เซ็นตรวจสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของระบบที่ได้รับ——องครักษ์สิบคน!]
[เซ็นตรวจสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของระบบที่ได้รับ——องครักษ์สิบคน!]
ติดขัดหรือ?
ซูหมิงรู้สึกสงสัย ไม่น่าจะเป็นไปได้
“ระบบ อธิบายหน่อย?”
[องครักษ์ กองกำลังคุ้มกันที่จงรักภักดีอย่างแท้จริง ทุกคนมีฝีมือยอดเยี่ยม]
“ยอดเยี่ยมแค่ไหน?”
[เจ้าของระบบสามารถค้นพบได้ด้วยตนเอง]
“คนอยู่ที่ไหน?”
[ได้เข้าไปในจวนอ๋องแล้ว]
“มหาอำมาตย์เหออยู่ที่ไหน?”
[ที่จวนมหาบัณฑิตเหอ!]
เมื่อเสียงของระบบจบลง ซูหมิงก็ไม่ได้ถามอีก
ปิดแสงเรืองรอง หันไปมอง ก็เห็นนอกศาลา ชายฉกรรจ์ยี่สิบคน ยืนอยู่อย่างเคารพและเป็นระเบียบอยู่ตรงหน้า