ฮวาเสี่ยวเม่ยถูกเขาชมจนรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง นางก้มหน้าลง พวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ
จ้าวหลงยิงธนูอีกหลายดอก ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับท่าใหม่ ความเร็วก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยเมื่อเทียบกับก่อนหน้า
เขาลองเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ช่วงเวลาระหว่างการหยิบลูกธนูกับการปล่อยสายธนูสั้นลงเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดแทบจะทันทีที่ลูกธนูพุ่งออกจากสาย ลูกถัดไปก็ขึ้นพาดบนคันธนูแล้ว
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว—ฉึก ฉึก ฉึก!”
เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้นเป็นชุดถี่ ลูกธนูบนเป้ายิ่งมีจำนวนมากขึ้น เบียดเสียดกันแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง
ฮวาเสี่ยวเม่ยมองจนดวงตาเป็นประกาย อดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า
“ท่านพี่ ลองยิงธนูสองดอกพร้อมกันดูหรือไม่?”
จ้าวหลงชะงักไปเล็กน้อย “ยิงพร้อมกันสองดอกหรือ?”
“อืม” ฮวาเสี่ยวเม่ยพยักหน้า หยิบลูกธนูสองดอกจากกระบอก แล้ววางพาดบนสายธนานเคียงกัน
“พี่ชายเคยสอนข้า หากพบศัตรูหลายคนในสนามรบ การยิงทีละดอกย่อมช้าเกินไป
หากยิงธนูออกไปพร้อมกันได้สองหรือสามดอก ก็จะโจมตีเป้าหมายหลายจุดได้ในคราวเดียว”
นางกล่าวพลางง้างคันธนู เล็งไปยังเป้า แล้วปล่อยมือ
“ฟิ้ว ฟิ้ว—ฉึก ฉึก!”
ลูกธนูสองดอกพุ่งออกไปแทบพร้อมกัน ดอกหนึ่งไปทางซ้าย อีกดอกไปทางขวา ปักลงบนเป้าอย่างมั่นคง อยู่คนละฟากของวงแดงตรงกลาง
จ้าวหลงมองจนดวงตาเป็นประกาย “ฝีมือยอดเยี่ยม!”
ฮวาเสี่ยวเม่ยวางคันธนูลง ยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย
“ข้ารู้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ยังห่างชั้นจากพี่ชายมาก ท่านพี่อยากลองหรือไม่?”
จ้าวหลงพยักหน้า หยิบลูกธนูสองดอกจากกระบอก แล้วทำตามอย่างฮวาเสี่ยวเม่ย วางพาดบนสายธนูเคียงกัน
เขาปรับลมหายใจ ง้างคันธนู เล็งเป้า แล้วปล่อยมือ
ลูกธนูสองดอกพุ่งออกไป ปักลงบนเป้าเช่นกัน เพียงแต่ไม่มีดอกใดโดนจุดกึ่งกลาง
จ้าวหลงฝึกไปก็ยิ่งคล่องมือ ค่อย ๆ เชี่ยวชาญวิธียิงลูกธนูสองดอกพร้อมกัน
จากนั้นเขาลองท้าทายการยิงธนูสามดอก ความยากเพิ่มขึ้นไม่น้อยกว่าการยิงสองดอก เขาฝึกอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม จึงพอจะทำให้ลูกธนูทั้งสามดอกปักลงบนเป้าได้