จ้าวหลงเพิ่งจากประตูเมืองมา เสียงอื้ออึงด้านหลังก็ดังขึ้นทันที
“เห็นกันหรือไม่? ตูโถวจ้าวยกขึ้นได้ด้วยมือเดียว!”
“ใช่แล้ว หนักตั้งร้อยกว่าจินแน่ะ ช่างเก่งกาจนัก!”
“เมื่อครู่ข้าออกแรงดึงยังดึงไม่ขึ้นเลย ขวานเล่มนั้นราวกับหยั่งรากอยู่กับพื้น!”
“แค่นั้นจะนับเป็นอะไร ข้าได้ยินมาว่าตอนอยู่เมืองตงผิง ตูโถวจ้าวฟันหินเขียวก้อนใหญ่หนักสามสี่ร้อยจินด้วยขวานเพียงครั้งเดียว หินแยกเป็นสองซีกจากตรงกลางเลย!”
“สวรรค์…นี่ใช่มนุษย์หรือ?”
“เหลวไหล หากไม่ใช่แล้วจะได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษปราบพยัคฆ์หรือ?”
“หากข้ามีศาสตราเทพเช่นนี้สักชิ้นก็คงดี…”
“เจ้าน่ะหรือ? แค่ยกยังยกไม่ขึ้น จะเอาไปทำอะไร? เอาไปใช้แทนบานประตูหรือ?”
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน
จ้าวหลงนั่งอยู่บนหลังม้า ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์แว่วๆ จากด้านหลัง มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เขาไม่หันกลับไป เพียงสะบัดบังเหียนเบาๆ ควบม้าไปตามถนน มุ่งหน้าไปทางถนนจื่อสือ
รถม้าตามหลังเขามา ล้อบดไปบนถนนปูหินเขียว ส่งเสียงครืดคราดเป็นจังหวะ
ฮวาเสี่ยวเม่ยเลิกม่านรถ ยื่นศีรษะออกมา มองผู้คนสองข้างทางที่พากันจับจ้องด้วยความสงสัย ก่อนกระซิบกับเสี่ยวเตี๋ยว่า
“พี่หญิง ดูเหมือนทุกคนกำลังมองพวกเราอยู่เลย”
เสี่ยวเตี๋ยยิ้มบางๆ แล้วกล่าวเสียงแผ่วว่า
“มิได้มองพวกเรา แต่มองนายท่านกับขวานศึกเล่มนั้นต่างหาก”
ฮวาเสี่ยวเม่ยเหลือบมองหีบไม้ใบใหญ่ข้างกายจ้าวหลง ความภาคภูมิใจพลันเอ่อล้นขึ้นในใจ
ทั้งสามกลับถึงถนนจื่อสือ ก่อนหยุดอยู่หน้าหอเล็กริมถนนหลังหนึ่ง
จ้าวหลงพลิกตัวลงจากหลังม้า เดินไปท้ายรถม้า ตั้งใจจะยกหีบไม้ใบใหญ่ที่บรรจุขวานศึกทองคำลงมา พลันได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากหัวมุมถนน
“ตูโถวจ้าว! ตูโถวจ้าว!”
จ้าวหลงหันกลับไปมอง ก็เห็นอู่ซงพาเจ้าหน้าที่สองคนสาวเท้าเข้ามาหา