จ้าวหลงเดินวนสำรวจทั่วเมืองจี้โจวรอบหนึ่ง
เขาเดินจากตะวันออกของเมืองไปตะวันตก จากใต้ไปเหนือ ไม่ว่าที่ใดมีผู้คนรวมตัวกัน ทั้งหอสุรา โรงน้ำชา แผงหมากรุกตามหัวถนนท้ายตรอก หรือใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าประตูเมือง เขาล้วนแวะเวียนไปฟังข่าวคราว เงี่ยหูฟังเป็นครั้งคราวก็สอดปากถามสักสองสามประโยค แล้วค่อย ๆ หยั่งเชิงสืบถาม
ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้เขาผิดหวังอยู่บ้าง
ชื่อ “สือเชียน หมัดบนกลอง” ชาวเมืองจี้โจวต่างรู้จักกันดี ทั้งยังเคยได้ยินชื่อเสียงของจอมโจรผู้นี้ แต่หากถามว่าบัดนี้เขาพักอยู่ที่ใด หรือมักปรากฏตัวแถวไหน กลับไม่มีผู้ใดบอกข่าวที่แน่ชัดได้
บางคนบอกว่าเขาอาศัยอยู่ในวัดร้างทางตะวันออกของเมือง บ้างว่าเขาซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งนอกเมือง อีกคนกลับบอกว่าเขาออกจากจี้โจวไปที่อื่นแล้ว
คำกล่าวหลากหลายสารพัด ขัดแย้งกันไปมา ฟังจนจ้าวหลงปวดหัว
“หากตามหาไปอย่างไร้จุดหมายเช่นนี้ ก็ไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร”
จ้าวหลงยืนอยู่ริมถนน มองผู้คนที่เดินขวักไขว่ พลางครุ่นคิดอยู่ในใจ
เขาคิดทบทวนแล้วเห็นว่าคงต้องเปลี่ยนวิธี
ข่าวคราวของชาวบ้านในตลาดย่อมมีจำกัด ผู้ที่รู้ความเป็นมาของสือเชียนอย่างแท้จริง เกรงว่าจะเป็นคนในทางการ
สือเชียนเป็นโจร ย่อมต้องมีชื่ออยู่ในบัญชีของทางการ บางทีอาจมีประวัติคดีด้วยซ้ำ
หากสืบข่าวจากที่ว่าการของทางการได้ ย่อมเชื่อถือได้กว่าการเดินเตร่ไปทั่วถนนตามลำพัง
อีกทั้งเขายังได้ยินในหอสุราว่า ในเมืองจี้โจวมีคนผู้หนึ่งชื่อหยางสง ดำรงตำแหน่งผู้คุมเรือนจำทั้งสองแห่ง ควบตำแหน่งเพชฌฆาตประจำศาลเมือง นับเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งในท้องถิ่น
“หยางสง… หยางสงฉายาปิ้งกว่านสั่ว…”
จ้าวหลงนึกถึงเรื่องราวในซ้องกั๋ง
แม้ว่าวรยุทธ์ของหยางสงจะไม่ถึงขั้นยอดเยี่ยม แต่ในเขตจี้โจวก็มีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย
เขาเป็นคนให้ความสำคัญกับมิตรภาพ ชอบคบหาผู้กล้าในยุทธภพ และดูเหมือนจะมีไมตรีกับสือเชียนอยู่บ้าง
หากผูกมิตรกับหยางสงได้ บางทีอาจสืบข่าวที่อยู่ของสือเชียนจากเขา
เมื่อตัดสินใจแล้ว จ้าวหลงก็เริ่มสืบถามถึงหอสุราที่หยางสงมักไป
เมืองจี้โจวไม่ใหญ่ อีกทั้งหยางสงยังเป็นคนมีชื่อเสียงในท้องถิ่น การสืบถามจึงไม่ยากนัก