กลับถึงโรงเตี๊ยม จ้าวหลงพลิกอ่าน «เมฆาเหิน» ทีละหน้าใต้แสงตะเกียง
สมุดเล่มบางนี้มีเพียงสิบกว่าหน้า แต่เนื้อหากระชับยิ่ง ไม่มีถ้อยคำไร้สาระแม้แต่ประโยคเดียว
ตอนต้นอธิบายหลักการพื้นฐานของวิชาตัวเบานี้ก่อน ว่าจะรวบรวมลมปราณแล้วทะยานขึ้นอย่างไร จะเก็บร่างลงสู่พื้นอย่างไร และจะใช้แรงน้อยกว่าเดิมเพื่อข้ามระยะทางให้ไกลขึ้นได้อย่างไร
ส่วนหน้าท้าย ๆ เป็นวิธีฝึกฝนและเคล็ดการถ่ายเทพลังโดยละเอียด พร้อมภาพประกอบอย่างง่ายที่ระบุจุดออกแรงและจังหวะหายใจในแต่ละขั้น
จ้าวหลงอ่านจนเพลิน
ชาติก่อนเขาไม่ใช่คนฝึกยุทธ์ ทว่าหลายเดือนมานี้เขาหมั่นฝึกฝนอย่างหนัก จึงเข้าใจเคล็ดการออกแรงและการควบคุมร่างกายได้ไม่น้อย
บัดนี้เมื่ออ่าน «เมฆาเหิน» แม้จะยังไม่ถึงกับเข้าใจปรุโปร่งในคราเดียว แต่เนื้อหาส่วนใหญ่ก็อ่านรู้เรื่อง มีเพียงเคล็ดถ่ายเทพลังอยู่ไม่กี่แห่งที่ต้องขบคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“รวบรวมลมปราณ... เกร็งหน้าท้อง... ให้ปลายเท้าสัมผัสพื้นก่อน... ยามลงพื้นงอเข่าเล็กน้อย เพื่อสลายแรงกระแทก...”
เขาอ่านไปพลางลองทำท่าทางไปพลาง พยายามสัมผัสความรู้สึกที่หนังสือกล่าวถึงว่า “ร่างเบาดุจนกนางแอ่น”
น่าเสียดายที่ห้องแคบเกินไป ไม่อาจแสดงท่าทางได้เต็มที่ เขาจึงทำได้เพียงกระโดดอยู่กับที่และฝึกลงพื้นอย่างง่าย ๆ
ถึงกระนั้น เขาก็สัมผัสได้ว่าวิธีถ่ายเทพลังของ «เมฆาเหิน» แตกต่างจากการใช้แรงดิบกระโดดโลดเต้นตามปกติของเขาโดยสิ้นเชิง
วิชานี้เน้นการใช้แรงอย่างแยบคาย การควบคุมจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายอย่างแม่นยำ ตลอดจนการอาศัยแรงต้านอากาศและแรงสะท้อนจากพื้นอย่างชาญฉลาด
“หากฝึกจนถึงขั้นสูง การข้ามภูเขาลำเนาไพรย่อมง่ายดาย ไล่ล่ากันในป่าก็ราวกับเดินบนพื้นราบ...”
เมื่ออ่านคำบรรยายในหนังสือ จ้าวหลงก็ยิ่งตั้งตารอ
เขาปิดสมุด วางตัวลงนั่งข้างเตียง มองอานม้าของม้าพันธุ์เลวที่มุมห้อง แล้วก้มมองขาทั้งสองข้างของตน
ขี่ม้า?
หรือฝึก «เมฆาเหิน»?
เขาใช้เวลาไตร่ตรองเพียงไม่นาน
แม้ขี่ม้าจะประหยัดแรง แต่ความเร็วขึ้นอยู่กับความอดทนของม้า อีกทั้งม้าพันธุ์เลวตัวนั้นก็ไม่ใช่ม้าพันลี้ วิ่งวันละแปดสิบถึงเก้าสิบลี้ก็ถือว่าสุดกำลังแล้ว