หลังกินข้าวเที่ยงอย่างรีบร้อน จ้าวหลงก็ผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ออกเดินไปยังเนินหินรกร้างทางตะวันตกของหมู่บ้าน
แสงแดดยามเที่ยงจัดจ้า ถนนดินส่องเป็นสีขาว หมู่บ้านเงียบสงัด เขาได้พบเพียงสุนัขบ้านสองตัวที่หมอบแลบลิ้นหอบอยู่ข้างทาง บนเนินหินรกร้างนั้นเต็มไปด้วยเศษหินระเกะระกะ ปกติแทบไม่มีผู้คนจอดแวะ จ้าวหลงหาพื้นที่ราบแห่งหนึ่งได้ โดยมีเพียงเสียงลมพัดผ่านหญ้าแห้งที่ดังซู่ซ่า
เขาตั้งสติ หยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วขว้างไปยังก้อนหินขนาดใหญ่บนเนิน
ก้อนหินกระทบพื้นข้างก้อนหินใหญ่ด้วยเสียงดังเปาะ
ที่มุมหนึ่งของสายตา แสงสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้น:
[ความชำนาญการขว้าง +1]
[การขว้าง (ขั้นเล็ก): 1/100]
ตัวเลขจาก 0 กลายเป็น 1
ในใจจ้าวหลงเย็นชาและสงบนิ่ง เขาโน้มตัวลง หยิบก้อนหินก้อนที่สอง ก้อนที่สาม... ทำซ้ำท่าทางการหยิบและการขว้างราวกับเครื่องจักรที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เหงื่อชุ่มเสื้อผ้าไปอย่างรวดเร็ว เหงื่อบนหน้าผากไหลเข้าตา ทำให้แสบตา เขาใช้แขนเสื้อเช็ดอย่างไม่ใส่ใจ การเคลื่อนไหวไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย
ช่วงแรกเขายังพยายามเล็งให้แม่น แต่ไม่นาน อาการปวดเมื่อยแขนและการเสียสมาธิก็ทำให้เขาละทิ้งความแม่นยำ ขอเพียงก้อนหินหลุดจากมือและการเคลื่อนไหวเสร็จสมบูรณ์ ความชำนาญก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง
[ความชำนาญการขว้าง +1]
[การขว้าง (ขั้นเล็ก): 2/100]
[ความชำนาญการขว้าง +1]
...
ข้อความแจ้งเตือนถาโถมเข้ามาที่หางตาอย่างไม่ขาดสาย ต่อมาเขาก็เพิกเฉยโดยสิ้นเชิง จมอยู่กับวัฏจักรน่าเบื่อหน่ายนี้อย่างเต็มตัว เวลากลายเป็นเรื่องคลุมเครือ เหลือเพียงความเจ็บแสบที่แขนและแสงที่สว่างวาบเป็นครั้งคราวที่ขอบสายตาเมื่อเลเวลขึ้น ซึ่งเป็นเครื่องหมายของความก้าวหน้า
การทะลวงครั้งแรกมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้
เมื่อเขาเหวี่ยงแขนอีกครั้งอย่างกลไก กระแสความร้อนอันชัดเจนก็พุ่งขึ้นจากปลายแขน แผ่กระจายไปถึงไหล่ในชั่วพริบตา แขนขวาทั้งข้างตึงเล็กน้อย ความเจ็บปวดเมื่อยล้าถูกแทนที่ชั่วคราวด้วยความรู้สึกมีพลังที่เต็มเปี่ยม
[เลเวลการขว้างเพิ่มขึ้น: ขั้นเล็ก → ขั้นชำนาญ]
เลเวลขึ้นแล้ว
จ้าวหลงหยุดลง สะบัดแขน เหนื่อยร้อน แต่ความรู้สึกไม่เลว ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะถูกขับไล่ไปบ้าง เขาจิบน้ำเย็นหนึ่งอึก แล้วกลับเข้าสู่ 'สนามรบ' อีกครั้ง
ดวงอาทิตย์ยิ่งทวีความร้อน แผดเผาพื้นดินจนระอุ ความรู้สึกปวดเมื่อยที่แขนกลับมาสะสมอีกครั้ง และหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม ทุกครั้งที่เหวี่ยงแขน รู้สึกเหมือนต้องฝ่าฟันแรงต้านที่หนืดเหนียว แต่เขาไม่หยุด สิบครั้ง ร้อยครั้ง พันครั้ง... เสียงก้อนหินผ่าอากาศดังต่อเนื่องเป็นสายฝนโปรยปราย
ในที่สุด หลังจากการเหวี่ยงแขนครั้งหนึ่ง กระแสร้อนที่ยิ่งใหญ่กว่าครั้งก่อนก็ระเบิดออกมาราวกับเข็มอุ่นๆ นับไม่ถ้วนที่แทงทะลุเส้นใยกล้ามเนื้อ ดึงรั้งและรวบรวมพวกมัน
[เลเวลการขว้างเพิ่มขึ้น: ขั้นชำนาญ → ขั้นใหญ่]
ขั้นใหญ่แล้ว
จ้าวหลงผ่อนลมหายใจยาวๆ รู้สึกว่ากล้ามเนื้อแขนขวาทั้งหมดตึงแน่น เต็มไปด้วยพลัง แต่ก็แข็งทื่ออย่างยิ่ง เขาเหวี่ยงแขนเปล่าๆ สองสามครั้ง เสียงลมหวีดหวิว ความแม่นยำเพิ่มขึ้นอย่างเงียบๆ ท่ามกลางการทำซ้ำนับหมื่นครั้ง บัดนี้ในสิบครั้งสามารถพุ่งเข้าชนเป้าหมายได้หกเจ็ดครั้ง
เขาลดจังหวะลงเล็กน้อย แต่ไม่หยุด การเคลื่อนไหวผิดเพี้ยนไปจากความเหนื่อยล้า แต่ทุกครั้งที่เหวี่ยงแขน ความชำนาญก็เพิ่มขึ้นอย่างแน่วแน่ +1, +1, +1...
"จ้าวหลง? เจ้าทำอะไรอยู่ตรงนั้น?"
เสียงประหลาดใจดังมาจากทางเดินเล็กๆ ใต้เนิน
จ้าวหลงสะดุ้งเฮือก การเคลื่อนไหวหยุดกะทันหัน เขาหันไปมอง เห็นเพียงหวังเฒ่าถือจอบยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
จ้าวหลงรีบโยนก้อนหินทิ้ง ยิ้มฝืนๆ ดึงเสื้อที่เปียกเหงื่อติดตัวออก:"ลุงหวัง ข้า... ข้าแค่เดินเล่นที่นี่ คลายใจ"
"คลายใจ? มาที่ที่แม้แต่กระต่ายยังไม่ขี้ใส่ แล้วสู้กับก้อนหินงั้นหรือ?"
หวังเฒ่าไม่เชื่อ เดินเข้ามาสองสามก้าว เห็นใบหน้าแดงก่ำและเหงื่อท่วมตัวของเขา ก็ขมวดคิ้ว
"เจ้านี่... อย่าบอกนะว่าคลั่งไปแล้ว? แดดแรงขนาดนี้ รีบกลับไปพักผ่อนเถิด ระวังจะเป็นลมแดด!"
"ไม่เป็นไรลุง ข้าอยู่อีกสักครู่ หายใจแล้วจะกลับไป" จ้าวหลงรีบรับปาก
หวังเฒ่ามองเขาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ สุดท้ายก็ส่ายหัว ถือจอบเดินจากไปพร้อมหันหน้ากลับมาหลายครั้ง พลางพึมพำ:
"เด็กคนนี้ ตั้งแต่พ่อมันตายไป จิตใจก็หมกมุ่นหนักขึ้นเรื่อยๆ..."
จนกระทั่งเงาร่างนั้นหายไป จ้าวหลงจึงถอนหายใจโล่งอก
เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาใหม่ ปรับลมหายใจ แล้วขว้างต่อไปด้วยจังหวะที่ช้าลงแต่มั่นคงยิ่งขึ้น
เนินหินกลับสู่ความเงียบงัน เหลือเพียงแสงแดดแผดจ้า ก้อนหินร้อนระอุ เงาแขนที่สะบัดวูบวาบ และข้อความแจ้งเตือนความชำนาญที่ไม่มีวันหยุด
จ้าวหลงหมกมุ่นอยู่กับมันอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่นับจำนวนครั้งที่ขว้าง แค่จ้องมองแถบประสบการณ์บนแผงสถานะ จากหนึ่งหมื่น สองหมื่น... ค่อยๆ ไต่ไปถึงจุดหมายปลายทาง
พระอาทิตย์คล้อยต่ำ อานุภาพเริ่มอ่อนลง การเคลื่อนไหวของเขกลายเป็นกลไกโดยสมบูรณ์ แต่ความแม่นยำกลับถูกหลอมจนน่าทึ่ง แค่เหวี่ยงตามสบาย สิบครั้งก็มีแปดเก้าครั้งที่พุ่งเข้าชนบริเวณเฉพาะบนก้อนหินใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบก้าว
ความปวดเมื่อยที่แขนกลายเป็นเรื่องปรกติ กล้ามเนื้อดูเหมือนจะปรับตัวเข้ากับความหนักหน่วงนี้แล้ว เขาสัมผัสได้ว่า รูปทรงของแขนนั้นชัดเจนและแข็งแรงขึ้นกว่าเวลารุ่งเช้ามาก
แล้ว วินาทีแห่งความเต็มเปี่ยมก็มาถึง
เมื่อแถบประสบการณ์หยุดนิ่งที่ (10000/10000) พอดี——
กระแสร้อนที่รุนแรงกว่าครั้งใดๆ ที่ผ่านมา ระเบิดออกจากแขนขวาด้วยเสียงดังสนั่น พัดพาไปทั่วร่างกายราวกับเขื่อนแตก! โดยเฉพาะแขนขวา ราวกับแช่อยู่ในบ่อน้ำแร่อุ่นๆ หลังความปวดเมื่อยสุดขีด ก็คือความคล่องแคล่วโปร่งโล่งและพลังอันแน่นหนาไร้เทียมทาน
[เลเวลการขว้างเพิ่มขึ้น: ขั้นใหญ่ → ขั้นสมบูรณ์]
[ทักษะการขว้างบรรลุถึง 'ขั้นสมบูรณ์' แล้ว ]
สมบูรณ์แล้ว!
จ้าวหลงหยุดลง หอบหายใจรวยริน อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาก้มลงมองฝ่ามือขวาที่แดงก่ำ แต่แขนทั้งข้าง ตั้งแต่ไหล่ถึงปลายนิ้ว เต็มไปด้วย 'ความรู้สึกควบคุม' ที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาสัมผัสได้ถึงการหดตัวของกล้ามเนื้อทุกเส้น ปรับเปลี่ยนการถ่ายทอดพลังในทุกจังหวะได้อย่างละเอียดอ่อน
ความสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่เลเวล แต่คือการตื่นรู้ของร่างกาย
แต่เขาไม่มีเวลามาลิ้มรสความสำเร็จ
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นราวกับเปลวไฟ: ห้าระดับคือเลเวลสูงสุดของทักษะทั่วไป หลังจากนั้น... ยังมี 'ลบล้างขีดจำกัด' อีกหรือไม่?
เขากลั้นหายใจ โน้มตัว หยิบก้อนหิน แล้วระเบิดพลังทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ เหวี่ยงออกไปสุดแรง!
"วี๊ด——เปาะ!"
ก้อนหินส่งเสียงแหลมทะลุอากาศ กระแทกกลางก้อนหินใหญ่ เศษหินแตกกระจายเป็นบริเวณกว้าง
[ความชำนาญการขว้าง +1]
[การขว้าง (ขั้นสมบูรณ์): 1/100000]
คำอธิบายบนแผงเปลี่ยนไป ด้านหลัง ตามด้วยแถบความก้าวหน้าใหม่: 1/100000
"หนึ่งแสน?!"
จ้าวหลงจ้องตัวเลขนั้น มุมปากกระตุก
จากขั้นเริ่มต้นถึงขั้นสมบูรณ์ รวมใช้ไป 16100 จุด จากขั้นสมบูรณ์ถึงลบล้างขีดจำกัด กลับต้องใช้ถึงหนึ่งแสน?
แม้เขาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่บัดนี้ก็อดบ่นในใจไม่ได้:"แบบนี้ต้องขว้างไปจนกว่าชาติหน้าจะเกิด? แขนไม่พังก่อนหรือไง?"
บ่นก็บ่น แต่สีหน้ายังนิ่งเฉย เพียงแค่สายตาคมลึกขึ้นเล็กน้อย
เขาขยับแขนที่ปวดเมื่อยแทบชา หยิบก้อนหินขึ้นมาอีกก้อนครั้งหนึ่ง
คราวนี้ ท่าทางของเขา 'ตามสบาย' มากขึ้น ไม่ไล่ตามแรงสุดขีดหรือท่าทางมาตรฐานอีกต่อไป ใช้เพียงจังหวะที่ประหยัดแรงที่สุดและยืดหยุ่นได้นานที่สุด ขว้างก้อนหินทีละก้อนออกไป
[ความชำนาญการขว้าง +1]
[ความชำนาญการขว้าง +1]
...
ข้อความแจ้งเตือนยังคงเด้งออกมาอย่างมั่นคง
เขายืนราวกับรูปปั้นที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ใต้ดวงตะวันคล้อยต่ำ ทำซ้ำท่าทางหยิบและขว้าง เหงื่อไหลแห้งไปนานแล้ว เหลือเพียงความเจ็บแสบของผิวที่ถูกแดดเผา และความปวดแสบปวดร้อนจากส่วนลึกของกล้ามเนื้อ แต่การเคลื่อนไหวของเขาไม่หยุด สายตาไม่เหม่อลอย แค่มองจ้องตัวเลขที่มุมสายตา ซึ่งเพิ่มขึ้นช้าๆ แต่ไม่เคยหยุดนิ่ง
29465/100000
เมื่อตะวันลับขอบฟ้าไกล ย้อมเนินหินเป็นสีส้มแดง จ้าวหลงก็หยุดอีกครั้ง ช่วงบ่ายหนึ่ง เขาขว้างก้อนหินไปกว่าหมื่นหกพันครั้ง
แขนขวาหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ของตัวเอง ตั้งแต่ไหล่ถึงข้อมือ ทุกจุดปวดเมื่อย ทุกจุดตึงเครียด แม้แต่การงอนิ้วยังทำได้ยากลำบาก
แต่เขารู้สึกได้ ในส่วนลึกของความปวดเมื่อยสุดขีดนั้น คือการเติบโตของพลังที่จับต้องได้จริง คือการที่เส้นใยกล้ามเนื้อถูกหล่อหลอม เสริมสร้าง และเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆ ท่ามกลางกระแสร้อนที่ไหลเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สายลมหนาวพัดผ่าน เขาสั่นสะท้านเล็กน้อย
พลังกายและจิตใจที่ถูกใช้ไป แม้จะบรรเทาลงบ้างจากการเลเวลขึ้น แต่ก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว เขารู้ดี วันนี้ทำได้แค่นี้
หากฝึกต่อไป คงทำร้ายรากฐาน เสียมากกว่าได้
เงยหน้ามองท้องฟ้า สัมผัสได้ถึงเสียงประท้วงของแขนขวา จ้าวหลงก็ถอนหายใจยาว
'วันนี้พอแค่นี้ก่อน'
'พรุ่งนี้ ค่อยยังคง'
เขาหันหลัง ลากร่างกายที่หนักอึ้งแต่แฝงพลังใหม่ เดินท่ามกลางแสงยามเย็น กลับไปยังเรือนที่แทบไม่มีข้าวของ
เบื้องหลัง บนเนินหิน เหลือเพียงร่องรอยใหม่ๆ ที่กระจัดกระจาย กับตัวเลขหนึ่งที่เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ แต่มั่นคง:
29465/100000