มั่วหลี่ทำลาเต้อย่างเรียบร้อยแล้วยกไปส่งให้
เผลอเตรียมขนมไว้เล็กน้อยด้วย ตั้งใจว่าจะไปฟังว่าอันนาจะพูดอะไร
เดินมาถึงตรงหน้าเธอแล้วนั่งลง มั่วหลี่ผลักคุกกี้ชิ้นเล็ก ๆ ไปให้ด้วย:
"วันนี้มีเวลามาได้ยังไงเนี่ย"
"วันแรกที่เปิดร้าน อยากมาดื่มสักแก้ว" อันนาพูด แล้วเหลือบมองที่นั่งของรูสลันเมื่อกี้ รอบตัวเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ ลอยปรากฏอีกครั้ง
มั่วหลี่มองภาพนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดออกไป:
"เทพีน้ำแข็ง เทพีน้ำแข็ง อย่าร้องไห้สิ~"
ทันใดนั้นเขาก็ได้รับสายตาจ้องเขม็งสุดสังหารจากเทพีน้ำแข็ง
มั่วหลี่หดมือที่กำลังจะยื่นไปตบไหล่เธอกลับมาอย่างเซ็ง ๆ สมแล้วที่ตนคิดมากไปเองหรือเปล่านะ
"คุณก็อย่าเสียใจมากนักเลย ถึงนโยบายที่ผู้บริหารทั้งหลายประกาศออกไปจะดูเหมือนกลั่นแกล้งพวกเขานิดหน่อย แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง
สถานการณ์ของเมืองตงในตอนนี้ก็พิสูจน์ได้ว่าคนใต้บังคับบัญชาของคุณปฏิบัติตามคำสั่งของคุณเป็นอย่างดีนี่นา"
มั่วหลี่พยายามปลอบ หวังว่าจะทำให้อีกฝ่ายใจเย็นลงก่อนที่ร้านเล็ก ๆ ของตัวเองจะกลายเป็นน้ำแข็งทั้งร้าน
"เอาล่ะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนั้นอีก" อันนาก้มหน้ากินกาแฟ เกล็ดน้ำแข็งรอบตัวก็หายไป
มั่วหลี่ก็จิบตามไปด้วย เขานึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่กลุ่มคนโง่ก่อไว้ในเกม
ปล่อยเทพมาร สร้างดวงตาเทียม สร้างมนุษย์เทียม มลพิษต้นไม้โลก...
ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องไหนที่มนุษย์ธรรมดาควรทำได้เลย ซ้ำร้ายบางคนที่เป็นอันดับสองด้วยซ้ำ ถูกผู้คนจัดให้ไปอยู่กลุ่มเดียวกับสัตว์เดรัจฉานไปแล้ว
ราชินีแห่งน้ำแข็งที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ มั่วหลี่ไม่เชื่อว่าเธอจะไม่รู้ว่าผู้บริหารของตัวเองจะทำอะไรบ้าง
นั่นก็หมายความว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนเธอยินยอมให้เป็นเช่นนั้น
แม้บางเรื่องจะเป็นแค่การกระทำส่วนตัวของผู้บริหารบางคนก็เถอะ
แต่ก็เพียงพอจะเห็นได้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่กล่าวมานั้น ในสายตาของนาง ล้วนเป็นค่าใช้จ่ายที่จำเป็นเพื่อให้บรรลุอุดมการณ์
จู่ ๆ มั่วหลี่ก็รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมา: "ต่อไปนี้ คงไม่ได้กลับหลี่เยว่ไปฉลองเทศกาลโคมไฟทะเลจริง ๆ สินะ"
"ในฐานะเพื่อน ขอพูดสักหน่อยเถอะ ต่อให้แบกรับภาระไว้มากแค่ไหน ก็ควรยิ้มให้บ่อย ๆ นะ แบบนั้นอารมณ์จะดีขึ้นเอง"
มั่วหลี่มองเธอ แล้วยิ้มมุมปากขึ้น ทำท่าสาธิตการยิ้มที่ได้มาตรฐาน
"อื้ม ขอบใจ"
เห็นมั่วหลี่ยิ้มโง่ ๆ เธอก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย เหมือนไม่รู้จักการยิ้มเลยด้วยซ้ำ
หรือบางทีอาจเป็นเพราะสิ่งที่แบกรับอยู่นั้นหนักหน่วงเกินไป จนเมื่อใดที่นึกถึง ก็ไม่สามารถยิ้มออกได้อีกแล้ว
คนสองคนใช้เวลาช่วงบ่ายที่ค่อนข้างเพลิดเพลินด้วยกันตามปกติ กิน ๆ ดื่ม ๆ ไปเรื่อย
ระหว่างนั้น มั่วหลี่ก็ออกไปต้อนรับลูกค้าเป็นระยะ
แล้วเขาก็ค้นพบว่า ชาวเมืองตงดูเหมือนจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าราชินีของตัวเองหน้าตาเป็นยังไง
เมื่อกี้มั่วหลี่สั่งให้อันนาช่วยไปหยิบถุงใส่ของให้ ตอนที่ราชินีเดินไปถึงหน้าลูกค้าแล้วก็ตาม
คนเหล่านั้นก็ไม่มีปฏิกิริยาอื่นใดนอกจากการชมความงาม
มั่วหลี่เห็นภาพนี้แล้วรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เลยหาโอกาสให้อันนาช่วยนั่นช่วยนี่อยู่เรื่อย
แม้สีหน้าเธอจะดูแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่เป็นไร เพราะมั่วหลี่เล่นสนุกแล้ว
นี่คงเป็นราคาของการเป็นเพื่อนกันสินะ
พอลูกค้าเริ่มบางตา อันนาก็เตรียมตัวจะกลับแล้ว
ตอนนั้นเองมั่วหลี่ก็เรียกเธอไว้
"มีอะไรอีกหรือ..." เธอทำหน้านิ่งมองมั่วหลี่
"เอ่อ คือว่าฉันจะขอบคุณเธอน่ะ ที่ช่วยมาตลอดบ่ายนี้"
มั่วหลี่เกาหัว ถูกเธอมองจนเริ่มเขิน
"รับทราบคำขอบคุณไว้แล้ว ลาก่อน" เธอหันหลังจะไป
"เดี๋ยวสิ ฉันมีของจะให้เธอ"
มั่วหลี่รีบดึงเธอไว้
"ของ?" เธอเอียงคออย่างสงสัย แล้วเดินตามมั่วหลี่มาที่เคาน์เตอร์หน้า
"อื้ม ตั้งใจจะให้มานานแล้ว แต่ดันลืมไปเรื่อย"
มั่วหลี่กลั้นขำ เขานึกถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำต่อไปก็กลั้นไม่ไหวแล้ว
แน่นอนว่าราชินีแห่งน้ำแข็งที่อยู่ข้างหลังเขา จะมองไม่ออกได้ยังไงว่าเจ้ามนุษย์ตัวเล็ก ๆ คิดอะไรอยู่ในใจ
แต่เธอก็แอบสงสัยเล็กน้อยว่ามั่วหลี่ตั้งใจจะให้อะไรเธอ ถ้าหากเป็นของที่เกินงามเกินไปจริง ๆ ฮึ่มฮึ่ม...ก็เตรียมโดนซัดได้เลย
มั่วหลี่หยิบถุงใบเล็ก ๆ ออกจากลิ้นชักที่เคาน์เตอร์
"ของที่จะให้เธอก็คืออันนี้ ที่ปิดตาสไลม์"
มั่วหลี่ยิ้ม ๆ หยิบที่ปิดตาออกมาจากถุง
บนที่ปิดตาคือเจ้าสไลม์น้ำแข็งโง่ ๆ ตัวหนึ่ง แววตาบริสุทธิ์ มุมปากยังมีน้ำลายไหล ดูก็รู้ว่ากำลังหลับสบาย
"อื้ม สีเข้ากับเธอมากเลย ไม่เสียแรงที่ฉันวาดแบบเองแล้วสั่งทำ"
มั่วหลี่ยิ้ม ๆ ส่งที่ปิดตาให้
อันนาถือที่ปิดตานั้นไว้แล้วไม่รู้จะพูดอะไรดี ไอ้นี่มันคิดว่าตัวเองเป็นคนโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
"ลองใส่ดูสักหน่อยไหมล่ะ ฉันว่ามันต้องดูดีแน่ ๆ" มั่วหลี่อยากรู้นักว่าเธอใส่แล้วจะเป็นยังไง
"ฮึ ไม่ใส่หรอก ขอบใจสำหรับของขวัญ ฉันไปก่อน"
อันนาหยิบถุงแล้วหันหลังเดินออกไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้มั่วหลี่ได้แกล้งต่ออีกเลย
ของโง่ ๆ แบบนี้ เธอจะใส่ให้มั่วหลี่ดูได้ยังไงกัน
ระหว่างเดินกลับ อันนานั่งคิดอยู่ลึก ๆ ว่า ตัวเองในสายตาเขามันเป็นแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
"ท่าทางฉันต่อหน้าคนอื่นควรจะดูจริงจังพอตัวแล้วนี่นา? ทั้งที่ผู้บริหารก็เคารพฉันมาก"
เทพีน้ำแข็งไม่เข้าใจ...
มั่วหลี่มองแผ่นหลังของเธอที่ค่อย ๆ ห่างออกไป อ้าปากจะเรียกแต่ก็ไม่ได้เรียก
ตั้งใจจะเตือนว่า "เธอควรพักผ่อนให้เพียงพอนะ" แต่ดูท่าจะทำให้เธอโมโหไปแล้ว
แต่...สนุกดีนะ มาอีกครั้งนะ คราวหน้า ฮี่ ๆ
เวลาผ่านไปถึงกลางคืน ผู้คนต่างพากันเข้านอน แน่นอนว่าราชินีแห่งน้ำแข็งไม่ใช่หนึ่งในนั้น
นางยังคงจัดการงานตรงหน้าอยู่ คิดถึงทิศทางการพัฒนาของเมืองตงต่อไป
ระหว่างครุ่นคิด สายตาก็เผลอไปเห็นที่ปิดตาที่มั่วหลี่ให้ไว้เมื่อวันนี้
"พักสักหน่อยก็ได้" นึกถึงท่าทางของมั่วหลี่วันนี้ นางก็อดส่ายหัวยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้
ไม่คิดว่าแค่อยากลองดึงเขาเข้ามาเป็นพวก กลับกลายเป็นเพื่อนกันซะงั้น แล้วหลังจากนั้นท่าทีที่เขามีต่อนางก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
"แต่ ที่ปิดตาอันนี้ นางไม่มีทางใส่เด็ดขาด ไม่มีทาง"
เก็บของทุกอย่างเสร็จ อันนานอนลงบนเตียง หันข้างมองแสงไฟที่ยังสว่างอยู่หน้าต่าง จู่ ๆ ก็รู้สึกแสบตาขึ้นมา
"ยังไงก็เป็นน้ำใจของเขา ถ้าฉันไม่ใช้ เขาจะต้องเสียใจแน่"
ใครบางคนเกิดแรงบันดาลใจจู่ ๆ ก็ลุกขึ้น หยิบที่ปิดตาออกจากหัวเตียง
"ฉันแค่กำลังสร้างความสัมพันธ์ที่ดี เพื่อจะได้ใช้ประโยชน์จากเขาได้สะดวกขึ้นในวันหน้าเท่านั้นเอง" เทพีน้ำแข็งพยักหน้าอย่างมั่นใจ แล้วก็ใส่ที่ปิดตาลงไป
ดวงตาที่เย็นชาและน่าเกรงขามเมื่อครู่หายไป กลายเป็นเจ้าสไลม์น้ำแข็งสุดน่ารักแทน
ถ้าวันไหนนางเผลอน้ำลายไหลตอนหลับล่ะก็ ภาพนั้นช่างยากจะจินตนาการเสียจริง
ถ้ามั่วหลี่ได้เห็นท่าทางของอันนาในตอนนี้ล่ะก็ ต้องยกนิ้วโป้งให้แล้วพูดว่า "น่ารักเว้ย~" แน่นอน
ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง มั่วหลี่ยังไม่นอน เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะ ถือปากกาเขียน ๆ วาด ๆ ไป พลางส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมา
ด้วยแรงบันดาลใจจากวันนี้ มั่วหลี่กำลังคิดอยู่ว่าคราวหน้าจะให้อะไรดี
แรงบันดาลใจมาแล้ว มั่วหลี่ตั้งใจจะวาดออกมาทันที
บนกระดาษวาดรูปตอนนี้ มีเจ้าตุ๊กตาหิมะตัวกลม ๆ ตัวหนึ่ง แต่หัวของมันไม่ใช่ก้อนหิมะ แต่เป็นราชินีผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองตงของเรา
นางถือคทาเล็ก ๆ ทำท่าถลึงตาเรืองอำนาจ
"ถ้าชาวเมืองตงรู้ว่าฉันวาดภาพเทพธิดาของพวกเขาแบบนี้ คงต้องถูกตีตายแน่ ๆ"
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ในใจมั่วหลี่ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย กลับยิ่งคิดออกเรื่อย ๆ เก็บรายละเอียดเพิ่มไปเรื่อย
"อดคิดไม่ได้จริง ๆ ว่าจะได้เห็นสีหน้าของอันนาตอนเห็นอันนี้ ฮี่ ๆ ๆ~"