หวดของหลินลั่วเร็วจนถึงขีดสุด ถ้ามีดแทงทะลุหัวใจไปเข้า ต่อให้เทพเจ้าลงมาก็ช่วยไม่ทัน
หนึ่งเดือนที่มาอยู่ที่นี่ เขาเรียนรู้อะไรไปเยอะ
แต่สิ่งสำคัญที่สุดข้อหนึ่งคือ ห้ามใจอ่อนโยนเด็ดขาด ใครก็ตามที่ขู่คุกคามชีวิตตัวเอง ต้องกำจัดให้สิ้นซาก เพราะนั่นคือวิธีเดียวที่จะอยู่รอดไปได้นานขึ้น
“ตายไปสักที!” หลินลั่วบีบเสียงในคอ
คมมีดแนบกับผิวหลังอีกฝ่ายแล้ว แค่ดันไปอีกสิบเซนติเมตรก็จะทะลุหัวใจ เขาแม้แต่จินตนาการถึงสัมผัสเวลาใบมีดฉีกเนื้อหัวใจออกมาได้
แต่วินาทีถัดมา กลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน
จาวย่งไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกค้าที่ดูซื่อ ๆ คนนี้จะเปลี่ยนหน้ามือเป็นหน้าตะพด
ตอนมีดแทงเข้ามา เขาแม้แต่จะมีโอกาสหันตัวก็ไม่มี
แต่สัญชาตญาณที่ถูกบ่มเพาะมาจากการลั่นดาบเลือดย้อมปากมาทั้งชีวิต ไวกว่าสมองของเขาเอง ร่างกายขยับแอบไปทางขวาสิบกว่าเซนติเมตรภายในเสี้ยววินาที
นั่นคือปฏิกิริยาที่ต่อสู้เอาชีวิตมากว่ายี่สิบปี
“ปูด!”
มีดสนิมจมเข้าไปจริง แต่เบี่ยงจากหัวใจ ตำลงแน่นข้างหัวใจ เลือดพุ่งออกจากแผล ดูอันตรายแต่ไม่ถึงตาย
หลินลั่วตาโต
เขาคำนวณจังหวะ ระยะ มุมมาหมด แต่คำนวณไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะหลบจุดสำคัญออกได้ในวินาทีสุดท้าย
ห้ามยื่นโอกาสตอบโต้ให้มัน ความคิดเดียวที่เหลืออยู่ในหัวของหลินลั่วมีแค่นี้
จาวย่งค้างแต้มนี้มาหลายปี ทั้งค่า PM และประสบการณ์ต่อสู้จริงเหนือกว่าเขาไม่ใช่เล็กน้อย พอคู่ต่อสู้ตั้งหลักได้ คนตายคือเขาเอง
เขากัดฟันดึงมีดออก แล้วแทงลงไปรัว ๆ ติดกัน ทุกดอกมุ่งตรงจุดที่ถึงตายที่สุด
ความคิดสวยหรู แต่ความจริงโหดร้าย
พอจาวย่งตั้งสติและวางตัวรับได้ มีดของหลินลั่วทุกดอกกลายเป็นถูกหลบข้อผิดพลาดน้อยที่สุดอย่างรู้กัน
ไม่ถึงสองวินาที หลังของอีกฝ่ายมีรูเลือดสามรู เลือดสีแดงสดซึมทะลุเสื้อในเวลาไม่นาน
เขาทำได้แค่นี้แล้ว
“ตัวดี กูฆ่ามึงแน่!”
ความเจ็บปวดจากหลังจุดชนวนความเดือดของจาวย่งขึ้นเต็มแก่น
เขากำหนมือขวา หวัดออกไปด้านหลังราวกับเหวี่ยงค้อนยักษ์
หลินลั่วหลบไม่ได้เลย ความเร็วปฏิกิริยาและความทนแรงกระแทกของอีกฝ่าย อยู่เหนือขอบเขตของมนุษย์ปกติทั้งคู่
หมัดกระแทกเข้ากายจังหวะนั้น ร่างของเขาลอยกระเด็น ฟาดเข้ากำแพงแน่นิ่ง
“วุ้ก”
เลือดพุ่งออกมาเป็นหยดใหญ่ หลินลั่วขาลากเลื้อยกับพื้น ทั้งตัวรู้สึกเหมือนกระดูกมันรื้อสลายหมดแล้ว
“มัน...มันยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย?”
ถ้าเป็นเขาโดนสามดอกแบบนี้ ตอนนี้นอนแน่ไปแล้ว แต่อีกฝ่ายโดนสามดอกยังออกหมัดหนักขนาดนี้ได้
เขาประมาทไปเอง ต่อหน้าช่องว่างพลังระดับที่ต่างกันขาดว่าน ประโยชน์ของการโจมตีเซอร์ไพรส์ถูกกดจนหมดสิ้น
หลินลั่วประคองตัวด้วยสองมือ สั่น ๆ ค่อย ๆ ยันกายขึ้น มือขวายังกำมีดแน่น หลังงอ ดุจหมาป่าถูกไล่ประชิดหน้าผาก จ้องมองจาวย่งที่เดือดดาล
จาวย่งตอนนี้ก็ขนลุกไม่ใช่เล่น เผื่อเมื่อกี้ช้าไปแม้เพียงครึ่งจังหวะ ตอนนี้หัวใจของเขาคงมีรูเข้าไปอีกรู
เขาคว้าขวดยาหนึ่งขวดจากตู้เซฟ ไขฝา แล้วเทลงคอในคราวเดียว
แผลที่กำลังเลือดไหล กลับหยุดเองจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
สามรูเลือดหลังเขายังไม่ปิดสนิท แต่อย่างน้อยไม่ต้องกลัวเลือดออกจนหมดสติ
หัวใจหลินลั่วตกคลอน พังแล้ว ทำยังไงล่ะตอนนี้?
“ไอ้เด็กน้อย เราเคยรู้จักกันเหรอ?” จาวย่งจ้องคนหนุ่มตรงหน้า ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมต้องเอาชีวิตเขาให้ได้
“มึงขายพวกกูให้บริษัทยาเป็นหนูทดลอง ตายก็ยังบุญ” หลินลั่วกัดขบวนเสียงจนสุดฟัน ทุกคำรู้สึกเหมือนบีบอัดออกมาจากโพรงฟัน
ตาจาวย่งหมุนไปรอบหนึ่ง นิ่งสองวินาที แล้วนึกออก
“โอ๊ะ มึงไอ้เด็กตระกูลหลินน่ะเหรอ? ยังไม่ตายอีกเหรอ?”
เขารู้ดี ของที่เขาส่งต่อให้จางเฉิงนั่น ไม่มีชิ้นไหนรอดกลับมาเป็นคน
แต่ไอ้หนุ่มตรงหน้านี่ รอดจากการทดลองในมนุษย์แบบนั้นมาได้ยังไง?
“งั้นก็ต้องตายวันนี้” เสียงจาวย่งเย็นลง
ถ้าไม่กำจัดไอ้นี่ซะ ธุรกิจหลังม่านของเขาก็หมดอนาคต
เขาฝืนความเจ็บที่หลัง ก้าวไล่ตามหลินลั่วทีละก้าว
บทรุกและบทรับสลับกันในพริบตา
หลินลั่วถอยไปเรื่อย ๆ เขารู้ดี แม้ฝ่ายนั้นจะบาดเจ็บหนักกว่า แต่ถ้าเทียบแรงต่อสู้จริง เขาไม่มีทางชนะ
ร่างกายจาวย่งผ่านการปรับปรุงด้วยการหลอมรวมยีนส์ ค่า PM เกิน 40 จุด มนุษย์ปกติจะรั้งมันไว้ไม่ไหว
แลกกันครั้งเดียว หลินลั่วกระเด็นอีกครั้ง มีดในมือหลุดร่วง เขาทรุดแน่นกับพื้น แม้จะสะสมแรงลุกขึ้นก็ไม่มีแล้ว
“ซี๊ด”
มุมปากจาวย่งกระตุกเกร็งไปสองสามครั้ง หมัดที่เหวี่ยงออกไปเมื่อกี้ทำให้แผลที่หลังฉีกออกใหม่ คิ้วขมวดแน่น เส้นเลือดที่หน้าผากขู่ขึ้นมาเพราะความปวด
เขายันโต๊ะ หน้าอกหอบถี่ ต้องรออีกพักใหญ่ความปวดถึงคลายลง
“ไอ้เด็กบ้าอะไร กล้าเล่นงานกู วันนี้กูจะมึงเป็นชายชาติทรพี ตายก็ไม่ให้ตายซะให้ง่าย”
โดนมนุษย์ปกติทำร้ายถึงขั้นนี้ เขากลืนแล้วกลืนไม่ลง ฆ่าทิ้งซะตรง ๆ ยังไม่สะใจ ต้องทรมานไอ้เด็กไม่รู้หน้ามืดตาคล้ำคนนี้ให้สาส์นก่อน
เขาหันไปที่ตู้เซฟ หยิบยาอีกขวด ทั้งเข็มฉีดยาก็เตรียมพร้อมไว้แล้ว
ก้าวไล่เข้ามาหาหลินลั่วทีละก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม
“รู้ไหมนี่อะไร?” เขาย่อตัวลง ใช้เท้าเหยียบอกของหลินลั่วเอาไว้
หลินลั่วเงียบ แค่จ้องเขม็งด้วยดวงตาที่แดงเพราะเลือด
จาวย่งฉีดน้ำในขวดเข้าเข็มอย่างชำนาญ แล้วปักลงแขนของหลินลั่ว
หลินลั่วที่หมดแรงทั้งตัว แม้จะขัดขืนก็หมดหมาย
ได้แต่มองยาปริศนาแทรกเข้าสู่ร่างกายตนเองไปเป็นว่าเล่น
“อันนี้เรียกว่าพิษหนามกระดูก สกัดมาจากตัวหนอนหนามกระดูก” มุมปากจาวย่งยกขึ้นอย่างทารุณ
“ของแปลกดีเหมือนกัน มันจะกระตุ้นให้เนื้อกระดูกแบ่งตัวอย่างคลั่ง ปลูกหนามกระดูกนับไม่ถ้วนขึ้นในตัวมึง ค่อย ๆ แทงทะลุอวัยวะภายใน เส้นเลือด ผิวหนัง ไปทีละน้อย”
“ทั้งกระบวนการกินเวลาราวสามชั่วโมง” เขาถอนเท้า ลุกขึ้นยืน ก้มมองหลินลั่วที่ขดอยู่บนพื้นจากด้านบน “สามชั่วโมงนั้น มึงจะได้ลิ้มรสตายแบบเจ็บปวดที่สุดของมนุษย์โลก”
ถูกฉีดยาพิษโดยบังคับ หลินลั่วพลันตื่นตระหนก
เขาพยายามฝืนลุก มือสั่นเทา ทำไม่ได้
ลมหายใจเริ่มรัว ความเจ็บปวดแผ่มาจากทั่วร่าง เหมือนมีสิ่งใดกำลังงอกขึ้นจากในกระดูก