คืนนั้นหลินลั่วหลับลึกเป็นพิเศษ ตื่นมาต้องสายกว่า 10 นาฬิกา
เขาเดินโซซัดโซเซไปที่ลำธารเล็ก ๆ ข้างนอก ล้างหน้าล้างตาแบบมั่ว ๆ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดทดลองที่สวมอยู่เป็นเสื้อผ้าเก่าที่เก็บได้มาก่อนหน้านี้
ชุดทดลองนั่นถึงจะสะอาดก็จริง แต่ใส่ออกไปข้างนอกโดดเกินไป ที่สำคัญข้างในนั้นไม่มีแม้แต่กางเกงใน เท่ากับเดินเปลือยก้นออกไปบนถนนชัด ๆ
เสื้อผ้าเก่าสวมสบายกว่า อย่างน้อยก็ดูเหมือนคนปกติ
เคี้ยวผลไม้ป่าที่เก็บไว้ไปสองผล หลินลั่วเริ่มคิดหาทางเดินต่อไป
อยากมีชีวิตรอดในโลกนี้ ต้องแข็งแกร่งขึ้น
อยากแข็งแกร่ง ต้องเพิ่มค่า PM วิธีที่เร็วที่สุดคือจ่ายเงินซื้อของที่เกี่ยวข้อง แล้วใช้ความสามารถของ「แทนเซียนฉี」ดึง PM ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เขามีเงินใหม่อยู่ 600 ทุกก้อน แต่เงินทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าเสื้อตัวที่ใส่ไปเมื่อวาน ซึ่งยังค้างอยู่ในสถาบันวิจัยชีวเคมี ไม่มีทางเอาคืนได้แน่
พูดง่าย ๆ คือเข้าร่วมทดลองทางคลินิกไปเปล่า ๆ ไม่ได้แม้แต่สตางค์เดียว เกือบเอาชีวิตเข้าแลกอีกต่างหาก
คิดถึงตรงนี้ ฟันขบแน่นจนกร๊วก
"เจ้าคนหนีเงินสุดไส้น่ะ ชาตินี้ไอ้ผมต้องเอามันให้จบ"
หลินลั่วไม่เคยใช่คนใจดีอะไร มีคมมีหนี้ต้องชำระ เขาหยิบมีดพกเก่า ๆ ที่มีสนิมติดเต็ม แล้วเปิดประตูออกไป
ตามเส้นทางในความทรงจำ เขามุ่งหน้าไปยังที่พักของมาร์คจัสท์คนนั้น เจ้าตัวปกติไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองเจียงหลิน แต่สร้างบ้านกระท่อมหลังเล็กไว้นอกเมือง
เดินเกือบหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึง เบื้องหน้าคือบ้านหลังหนึ่งที่ตกแต่งเอาไว้ไม่เลว
หลินลั่วกดไฟในใจลง สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วยกเท้าเดินเข้าไป
ยังไม่ทันเปิดปาก เงารู้จักมักคุ้นก็พุ่งออกมาจากด้านข้าง: "สวัสดีครับ มีอะไรต้องการบอกได้เลยครับ"
คนที่เดินมาคือเจ้ายง ตัวปัญหาที่เกือบส่งเขาลงหลุมศพ
เจ้านี่ประจำการอยู่แถวนอกเมืองเจียงหลิน รับมือเฉพาะพวกไร้บัตรประชาชนอย่างหลินลั่ว
กลอกตาหลอกลวงเป็นข้าวปักเป้า แค่จะอั้นเลือดจากคน ชีวิตของคนธรรมดามันยังกล้าเล่นงาน
ความผิดที่ขึ้นข้อหาเหล่านี้ ถ้าอยู่โลกเดิมของหลินลั่ว ให้ตายสิบครั้งยังไม่พอ
"อยากซื้อยีนยา นี่มีขายไหม"
หลินลั่วสังเกตว่าอีกฝ่ายจำไม่ได้ สายเครื่องในใจจึงหลวมลงครึ่งหนึ่ง
ก็ให้ตำหนิเจ้ายงไม่ได้ เมื่อก่อนหลินลั่วผมรวงเป็นรัง หน้าตามองเหมือนผู้ไร้ที่อยู่ ทั่วไปหมด
เมื่อวานเขาล้างร่างกายให้สะอาดที่สถาบันวิจัยชีวเคมี วันนี้เปลี่ยนชุดใหม่ ดูเหมือนคนละคนเชียว จำไม่ได้ถึงจะเป็นเรื่องปกติ
พอได้ยินเสียงธุระ ยิ้มบนหน้าของเจ้ายงก็เจือเล่ห์เหลี่ยมมากขึ้น: "มี มีแน่นอน! คุณต้องการแบบไหนล่ะ"
ชีวิตนี้ของมัน ความชอบอันดับหนึ่งคือหาเงิน ยิ่งมากยิ่งดี แกะผู้มีบุญมาถึงหน้าประตูเอง เช่นนี้ไม่เชือดเพื่ออะไรล่ะ
"ฉันไม่ค่อยเข้าใจยีนยาเท่าไหร่ แนะนำหน่อย" "ยินดีเลย!"
เจ้ายงรีบหยิบกุญแจที่ห้อยติดตัว ก้าวไปที่ตู้เซฟ คลิกหนึ่งครั้ง เปิดประตูตู้ออก
มันลู่ตากวาดเดียว หยิบยาออกมาสามขวด ขวดละไม่ถึงสองมิลลิลิตร ข้างในเป็นของเหลวสีต่าง ๆ ที่มองไม่ออกว่าคืออะไร "ทั้งสามขวดนี้เป็นยีนยาพื้นฐาน เพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายได้อย่างมาก ยังช่วยสร้างแหล่งชีวิตได้อีกด้วย" "ยีนยาพื้นฐานคืออะไร" หลินลั่วหยักคิ้ว
เจ้ายงอธิบายอย่างใส่ใจ: "พวกนี้สกัดจากในตัวสัตว์ต่างโลก ผ่านการตัดต่อยีน ปรุงขึ้นมา เหมาะกับคนธรรมดาที่ร่างกายธรรมดา ช่วยลดปฏิกิริยาต่อต้านภูมิคุ้มกันได้มาก"
มันหยิบขวดสีเขียวขึ้นมา: "อันนี้คือยาเพิ่มพลัง เพิ่มแรงกายได้ขึ้นเยอะ"
แล้วชี้ไปที่อีกสองขวด: "อันนี้คือยาเร่งความเร็วกับยาเสริมสายตา ตามชื่อเลย เพิ่มความเร็วกับสายตา"
หลินลั่วพยักหน้า ดูท่ายีนยาพื้นฐานพวกนี้เสริมความสามารถร่างกายได้รอบด้าน เท่ากับเป็นยาบำรุงฉบับเสริมพลัง ตรงกับเขาพอดี "ขวดยาเพิ่มพลังนี่ราคาเท่าไหร่"
ตาเจ้ายงหมุนตุ๊บป่อง ปากอ้าขึ้นทันที: "ต้นทุน 350 แน่ะ ผมเห็นคุณเป็นลูกค้าหน้าใหม่ คุยกันเป็นเพื่อนกันดีกว่า 400 ขายให้เลย"
พูดจา หน้ายังทำท่าเสียดายอยู่เต็มบาท
มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ ยาพวกนี้ล้วนเป็นของตกยุคที่บริษัทใหญ่ทิ้งไป ไม่แน่นอนสุด ๆ คนธรรมดาฉีดเข้าไป อัตราเสียชีวิตทะลุ 50%
ราคาตลาดสูงสุดแค่ 50 ขนิด ถ้าไม่ได้เส้นตายเอาอยู่ ไม่มีใครยอมซื้อของแบบนี้หรอก
ประกาศราคา 400 นี่มันขี้โกงขนาดที่ขายให้ปีศาจยังต้องยอม "400 ก็ไม่แพงนะ มีดีกว่านี้ไหม เงินไม่ใช่ปัญหา"
หลินลั่วทำตัวเหมือนคนโง่รวย อย่างที่มันอยากเห็น "มีแน่นอน!" ตาเจ้ายงเบิกกว้าง วางยาสามขวดในมือลงข้าง ๆ แล้วหันไปหยิบของอื่น
หลินลั่วลอยเท้าเข้าไปเงียบ ๆ สองก้าว เข้าใกล้หลังของเจ้ายง "อันนี้ล่ะครับ" เจ้ายงยกขวดยาสีแดงขึ้นมา หน้าเบ่งบาย "ยีนยาระดับดี: ยาชีเควน รายงานการทดลองระบุว่า ฉีดเข้าไปแล้วเพิ่มค่าพลัง 100-200 ชั่งเยี่ยวกับความเร็ววิ่ง 20-30%" "นอกจากนี้ ผู้ฉีดยังดูดกลืนยีนเฉพาะของชีเควนได้อีก มีโอกาสตื่นความสามารถพิเศษชนิดหนึ่ง ซึ่งยีนยาพื้นฐานทำไม่ได้"
มันขึ้นครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า "อันนี้เป็นยีนยาที่มีระดับแท้ ๆ ฤทธิ์ยาแรงมาก คนธรรมดาอาจทำไม่ไหว" "เรื่องนั้นไม่ต้องยุ่ง" เสียงหลินลั่วเรียบนิ่ง "ยีนยาระดับดีอันนี้ราคาเท่าไหร่" "ผมเห็นคุณเป็นคนจัดตัดจัดเต็ม ไม่แพงเลย ราคาเดียว 5000"
หลินลั่วใจตก เมื่อกี้ยาพื้นฐานเพิ่ง 400 แต่ของอันนี้ต้อง 5000
ว่าจริง อยากแข็งแกร่ง เงินคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ
แต่หน้าเขาไม่แสดงความรู้สึกให้เห็นเลย แค่พูดเบา ๆ: "โอเค หยิบอื่นมาให้ดูอีก" "ครับ ครับ!" เจ้ายงยิ้มจนตาหยี วันนี้ในที่สุดก็ได้แกะแกะผู้มีบุญสักที
มันหันตัวอีกครั้ง เตรียมหยิบยาอื่นจากตู้เซฟ
วินาทีที่เจ้ายงหันหลัง หลินลั่วก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ระยะระหว่างสองคนเหลือไม่ถึง 50 เซนติเมตร
ไม่ต้องลังเลอีก
เขาดึงมีดพกที่มีสนิมติดเต็มออกมา แขนขวาพุ่งเข้าหา ปลายมีดตรงเข้าที่หัวใจของเจ้ายง
มีดเดียวลงหัวใจ อีกฝ่ายต้องตายแน่นอน
หลินลั่วรู้ว่าตัวเองอ่อนแอเกินไป อีกฝ่ายมีโอกาสสูงที่จะได้รับการตัดต่อยีนมาแล้ว ทุกค่าของร่างกายบีบอัดเขาได้ทั้งหมด
เพราะงั้นเขาเลยเริ่มจากการจับหลับตาปลุกใจ ทำตัวใจกว้างเสียสละ ทีละขั้นจนฝ่าฝืนความระวังของอีกฝ่าย
จากถามราคา ทำเสียดายค่า ไปเรื่อย ๆ ถึงขอดูของเพิ่ม ทุกก้าวล้วนมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน ทำให้เจ้ายงเผลอหัวใจหลุดจากการระวังทุกอย่าง