โลกป่าเถื่อน ถ้ำหมีร้าง
เมื่อภาพฉายบนม่านแสงดับลง หลินอานก็ทำใจสงบลงได้อีกครั้ง
เขานั่งข้างกองไฟ แววตาลุ่มลึก
เวลาคุยกันไม่นาน แต่ผลต่อจิตใจเขามหาศาล
เมื่อก่อนเขาเป็นหมาป่าเดียวดาย เจอปัญหาก็ได้แต่แบกเองกับ "ระบบข่าวกรองที่จริง ๆ แล้วดูไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่"
อย่างน้อย "เทคโนโลยีการย่อยสลายด้วยความร้อนฟอสฟอรัสคาร์บอน" ที่ซูหว่านเสนอมา เขาเองก็คิดไม่ถึงแน่ ๆ
ถ้าบรรลุแผนได้จริง เขาจะได้ปุ๋ยคุณภาพดีปริมาณมหาศาล
"แต่ละคนเก่งคนละทาง..."
หลินอานพึมพำเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
"มีมันสมองระดับสุดยอดพวกนี้ ต่อให้เป็นดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้ว ก็น่าจะไปได้สวย"
[นับถอยหลังอัปโหลดทรัพยากรประจำวัน: 00:05:00]
"ถึงเวลาอัปโหลดอีกแล้วเหรอ?"
หลินอานลังเลครู่หนึ่ง ไม่ได้เลือกอัปโหลด "อสูรเกล็ดวายุ"
ท่านอู๋จิงบอกให้เก็บไว้กินเอง
เพราะนี่คือเนื้ออสูรหายากระดับหายาก ตอนนี้เขากำลัง "โต" พอดี ถ้าอัปโหลดก็เสียดายแย่
ห้านาทีผ่านไป จัดอันดับชะตาชาติรีเฟรช
"เปลี่ยนไปเยอะเลยนี่"
หลินอานกวาดตามองอันดับ ปัจจุบันอันดับต้น ๆ ล้วนเป็น "ผู้รู้แจ้ง" ที่ทางการประเทศต่าง ๆ รับรอง
เห็นชัดว่าได้การสนับสนุนจากชาติ ประสิทธิภาพเอาชีวิตรอดพุ่งสูงเป็นทวีคูณ
ส่วนมู่เสวี่ยกับเจ้าเถี่ยจู้ของต้าเซี่ยที่มีจุดทรัพยากรดี กลับถูกเบียดตกไปอยู่นอกอันดับสิบกว่า ๆ สะท้อนถึงการแข่งขันที่ดุเดือด
แน่นอนว่า
หลัง "ศึกผู้รู้แจ้ง" ลงมาแล้ว คนที่ห่อเหี่ยวที่สุดน่าจะเป็นผู้บุกเบิกของประเทศเล็ก ๆ