บทที่ 7 ท่าทีของเหล่าสาวงาม
ณ เมืองพานหยาง ซึ่งอยู่ห่างจากหวังอี้เจี้ยนราวหนึ่งร้อยห้าสิบลี้ มีประกาศตามหาบุคคลแผ่นหนึ่งติดอยู่ตรงประตูเมือง ใหญ่กว่าแผ่นประกาศราชโองการเสียอีก
บนประกาศเป็นภาพวาดของหวังอี้เจี้ยน
สง่างามดุจเซียน ทั้งองอาจหล่อเหลา
จิตรกรมีฝีมือสูงส่ง วาดได้ถึงแก่นกระดูก หากเป็นผู้คุ้นเคย ย่อมมองปราดเดียวก็จำได้ว่านี่คือหวังอี้เจี้ยน
【ประกาศตามหาบุคคล】
【ชื่อ: หวังอี้เจี้ยน รางวัล: ทองคำหนึ่งล้านตำลึง ผู้ทราบเบาะแสสามารถไปแจ้งได้ที่จวนเจ้าเมือง...โปรดระวังเป็นพิเศษ ห้ามลงมือเองโดยเด็ดขาด ต้องรับประกันว่าเขาจะไม่เป็นอันตรายแม้แต่ปลายเส้นผม】
ไม่ถึงเวลาจุดธูปหนึ่งดอก ทหารยามก็ติดประกาศจับอีกแผ่นที่เขียนอย่างลวกๆ ลงไป
บนประกาศเป็นภาพวาดที่ดูสะเพร่าและเป็นนามธรรม
【ประกาศจับรางวัลสูง】
【ชื่อ: หานเฟยอวี่ รางวัล: เงินห้าพันตำลึง! เป็นหรือตายไม่สำคัญ! เมื่อทำภารกิจสำเร็จ ให้นำศีรษะของผู้กระทำผิดไปรับรางวัลที่ตระกูลจาง เมืองพานหยาง】
ไม่นานนัก บริเวณประตูเมืองก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คน
ฝูงชนล้วนไปรุมล้อมอยู่ใต้ประกาศตามหาบุคคลแผ่นใหญ่ ส่วนประกาศจับที่เขียนอย่างลวกๆ กลับไม่มีผู้ใดสนใจ
“หวังอี้เจี้ยนผู้นี้เป็นใครมาจากไหนกัน รางวัลสูงถึงทองคำหนึ่งล้านตำลึง! หากได้พบเข้า ชั่วข้ามคืนก็ร่ำรวยจนเทียบแคว้นได้เลย!”
“แปลกจริง เหตุใดประกาศตามหาบุคคลถึงใหญ่กว่าแผ่นประกาศราชโองการ หรือว่าหวังอี้เจี้ยนผู้นี้ใหญ่กว่าฮ่องเต้เสียอีก?”
“ใหญ่กว่าฮ่องเต้?”
“ชิ ช่างไร้ความรู้จริงๆ นั่นเรียกว่าไท่ซ่างหวงต่างหาก”
……
สำนักกระบี่วิญญาณ
ต้วนซิงเหอ ผู้อาวุโสคนใหม่ หลังกลับจากสำนักกระบี่มารก็ขังตัวเองอยู่ในถ้ำพำนัก ระบายความอัดอั้นในใจออกมาอย่างเต็มที่!
เมื่อได้ยินศิษย์รายงานว่าระดับบำเพ็ญของหวังอี้เจี้ยนอาจร่วงลงจนกลายเป็นคนธรรมดา นางก็ตื่นเต้นจนลุกพรวดขึ้นยืน!
“ข่าวนี้มาจากที่ใด?!”
ศิษย์ประสานมือคารวะ “เรียนท่านผู้อาวุโส ตามตลาดบำเพ็ญและเมืองใหญ่ในโลกมนุษย์ต่างติดประกาศตามหาบุคคลกันทั่วแล้ว อีกทั้งผู้อาวุโสสูงสุดยังมีคำสั่ง บุเรียนดาบมู่อวี่ส่งคำสั่งกลับมา ให้ทั้งสำนักออกตามหาที่อยู่ของหวังอี้เจี้ยน”