บทที่ 8 จิ้งจอกเทพเก้าหาง หลิงซวนเอ๋อร์
หวังอี้เจี้ยนไม่รู้เลยว่าลมภายนอกได้เปลี่ยนทิศไปแล้ว
ขณะนี้ บนยอดเขาที่เขาตั้งชื่อว่า “เขาเวยหู่” เขาลงมือสร้างกระท่อมมุงหญ้าขึ้นมาด้วยตนเอง
แม้จะสร้างได้เอียงกระเท่เร่ แต่ก็พอกำบังลมฝนได้
เขานั่งลงบนพื้น ตรงหน้ามีผลไม้ป่าที่เก็บมาจากป่าและเนื้อสัตว์ที่ล่ามาได้วางอยู่
เขามองป่าไม้เขียวชอุ่มบนยอดเขา ฉีกเนื้อสัตว์ป่ามันเยิ้มจนมีน้ำมันไหลเยิ้มเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยถามอย่างจนใจว่า
“ยืนยันว่าภารกิจรีเฟรชไม่ได้หรือ?”
【ยืนยันแล้ว โปรดให้ท่านเจ้าภาพตัดสินใจเลือกโดยเร็ว มิฉะนั้นระบบจะระเบิดตัวเองและยกเลิกการผูกมัด】
หวังอี้เจี้ยนมองหน้าต่างระบบตรงหน้าอย่างจนใจ
【ตรวจพบว่าท่านเจ้าภาพใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล เพื่อเติมเต็มชีวิตทางจิตใจของท่านเจ้าภาพ โปรดเลือกหนึ่งในตัวเลือกต่อไปนี้】
【ตัวเลือกหนึ่ง: รับประทานอาหารค่ำใต้แสงเทียนกับกงมู่อวี่ และใช้ค่ำคืนอันแสนวิเศษร่วมกันหนึ่งคืน รางวัล: ฟื้นฟูพลังบำเพ็ญเพียรถึงมหาขั้นสมบูรณ์】
【ตัวเลือกสอง: เล่นหยอกล้อกับอูเฉียวเฉียวสองคืน รางวัล: ฟื้นฟูพลังบำเพ็ญเพียรถึงหยวนอิงขั้นสมบูรณ์】
【ตัวเลือกสาม: ใช้ค่ำคืนอันแสนวิเศษกับซ่งอิ้งเหอสามคืน และทำให้นางพูดว่า “ท่านสามี ท่านดีเหลือเกิน” รางวัล: ฟื้นฟูพลังบำเพ็ญเพียรถึงแก่นทองขั้นสมบูรณ์】
【ตัวเลือกสี่: ใช้ค่ำคืนอันแสนวิเศษหนึ่งคืนกับสหายร่วมมรรคคนใดคนหนึ่งในบรรดาเซียวจื่อยวี่ ไป๋หลิงเอ๋อร์ และหลิงซวนเอ๋อร์ รางวัล: ฟื้นฟูพลังบำเพ็ญเพียรถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง】
หวังอี้เจี้ยนเคี้ยวเนื้อในปากต่อไป
เขามองออกแล้ว
ระบบฉบับบ้าคลั่งนี่ควรเปลี่ยนชื่อเป็นระบบหาที่ตายเสียมากกว่า
ยิ่งตายอย่างทรมานด้วยวิธีใด รางวัลก็ยิ่งสูงส่ง
นอกจากนี้ เขายังมองออกอีกเรื่องหนึ่ง
หากดูจากรางวัลของระบบ ซ่งอิ้งเหอ อูเฉียวเฉียว และกงมู่อวี่มีจิตสังหารต่อเขาเพิ่มขึ้นตามลำดับ
ส่วนสหายร่วมมรรคทั้งสามคนอย่างเซียวจื่อยวี่ ไป๋หลิงเอ๋อร์ และหลิงซวนเอ๋อร์ น่าจะไม่ได้คิดสังหารเขาอย่างถึงที่สุด รางวัลจึงต่ำ
“กว่าจะหนีออกมาได้อย่างยากลำบาก ตอนนี้จะให้กลับไปได้อย่างไร? หา? เจ้าบอกข้าสิว่าจะกลับไปอย่างไร!”