ติดต่อกันหลายวัน ไม่มีใครมาหาฟางหลิงเพื่อเรียกให้เขาทำงานอะไรเลย
ตรงกันข้าม กลับคอยปรนนิบัติด้วยอาหารเลิศรสและเครื่องดื่มชั้นดี เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
เขากำลังคิดจะไปหาพ่อบ้านอ้วนผู้นั้นเพื่อถามให้กระจ่าง ทว่าในตอนนั้นกลับพลันสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังเข้ามาใกล้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ขอเข้าไปได้หรือไม่” ผู้มาเยือนคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลจ้าว จ้าวซีเหลียนนั่นเอง
“เข้ามาเถิด” ฟางหลิงเอ่ยเสียงเรียบ
จ้าวซีเหลียนถือกล่องอาหารด้วยตนเอง ผลักประตูแล้วก้าวเข้ามา
นางงดงามอย่างยิ่ง กิริยาสุภาพสง่างาม วันนี้สวมกระโปรงตำหนักสีฟ้าอ่อน ยิ่งขับเน้นเสน่ห์ให้โดดเด่น
“ห้องครัวทำขนมมาเล็กน้อย เป็นขนมเยาวราชน้ำมะลิที่มีเฉพาะในเมืองหลิวเฉิงของเรา”
“คุณชายเดินทางมาไกล ลองชิมสักหน่อยเถิด”
จ้าวซีเหลียนเงยหน้ามองเขา แล้วยิ้มบาง ๆ
นางสืบทราบประวัติคร่าว ๆ ของฟางหลิงจากปากเฮยจื่อมานานแล้ว
อย่างน้อยที่สุดก็ยืนยันได้ว่าเขาคงไม่ใช่คนของแคว้นหนานหยาง แค่ฟังสำเนียงก็แตกต่างกันมากแล้ว
“ขอบคุณคุณหนู” ฟางหลิงพยักหน้าเล็กน้อย “จริงสิ ข้ามาอยู่ในจวนของเจ้าก็หลายวันแล้ว”
“ไม่ทราบว่าพวกเจ้ามีแผนการใดหรือไม่ ต้องการให้ข้าทำอะไรหรือเปล่า”
“ในจวนมีบ่าวไพร่และสาวใช้มากมาย ทั้งยังมีองครักษ์กับแขกผู้ทรงเกียรติอีกไม่น้อย ไม่จำเป็นต้องให้คุณชายลำบากเลย” จ้าวซีเหลียนยิ้มกล่าว
“ในเมื่อคุณชายประสบเคราะห์จนพลัดมาอยู่ที่นี่ ก็พักฟื้นในจวนของข้าอย่างสบายใจเถิด หากต้องการสิ่งใดก็บอกมาได้”
“แม้ตระกูลจ้าวของเราจะเป็นตระกูลเล็ก ๆ แต่ก็รู้จักวิธีต้อนรับแขก ย่อมพยายามตอบสนองความต้องการของท่านให้เต็มที่”